Η Ρόδος τίμησε τον προστάτη της Δικαιοσύνης με ισχυρό κάλεσμα ευθύνης από τον Βασίλη Περίδη

• Στον Ιερό Ναό του Ευαγ­γε­λι­σμού τε­λέ­στη­κε Θεία Λει­τουρ­γία και δο­ξο­λο­γία • Ο πρό­ε­δρος του Δι­κη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου ανέ­δει­ξε την ανά­γκη θω­ρά­κι­σης των θε­σμών, τη με­τα­στέ­γα­ση του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου και το ακαν­θώ­δες ζή­τη­μα του Κτη­μα­το­λο­γί­ου

Σε ατμό­σφαι­ρα κα­τά­νυ­ξης και θε­σμι­κής εγρή­γορ­σης εορ­τά­στη­κε χθες, 3 Οκτω­βρί­ου 2025, η μνήμη του Αγίου Διο­νυ­σί­ου του Αρε­ο­πα­γί­του, προ­στά­τη της Δι­καιο­σύ­νης, στον Ιερό Ναό του Ευαγ­γε­λι­σμού.

Στο επί­κε­ντρο της ημέ­ρας βρέ­θη­κε ο λόγος του προ­έ­δρου του Δι­κη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου, κ. Βα­σί­λη Πε­ρί­δη, ο οποί­ος, ενώ­πιον της εκ­κλη­σια­στι­κής και πο­λι­τι­κής ηγε­σί­ας, έθεσε με νη­φα­λιό­τη­τα αλλά και απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα το πλαί­σιο των προ­κλή­σε­ων για το δι­και­ι­κό σύ­στη­μα την τρέ­χου­σα χρο­νιά, φω­τί­ζο­ντας ταυ­τό­χρο­να το ιστο­ρι­κό και αξια­κό απο­τύ­πω­μα του Αγίου Διο­νυ­σί­ου.

Η Θεία Λει­τουρ­γία και το εκ­κλη­σια­στι­κό πλαί­σιο

Η εορτή του Αγίου Διο­νυ­σί­ου του Αρε­ο­πα­γί­του απο­τε­λεί στα­θε­ρό ση­μείο ανα­φο­ράς για τον νο­μι­κό κόσμο. Στη Ρόδο, η Ιερά Μη­τρό­πο­λη τί­μη­σε τη μνήμη του Αγίου με λα­μπρό­τη­τα, πα­ρου­σία κλή­ρου, αρχών και πλή­θους πι­στών. Το τε­λε­τουρ­γι­κό, στον Ιερό Ναό του Ευαγ­γε­λι­σμού, ανέ­δει­ξε τη ζώσα σχέση της το­πι­κής Εκ­κλη­σί­ας με τη Δι­καιο­σύ­νη ως θε­μέ­λιο του δη­μο­κρα­τι­κού βίου.

Η εκ­δή­λω­ση, πέρα από τον λει­τουρ­γι­κό της χα­ρα­κτή­ρα, λει­τούρ­γη­σε ως γέ­φυ­ρα ανά­με­σα στην ηθική πα­ρα­κα­τα­θή­κη του Αγίου και στις πρα­κτι­κές ανά­γκες της σύγ­χρο­νης απο­νο­μής δι­καί­ου.

Το μή­νυ­μα του προ­έ­δρου: αξίες, θε­σμοί, ευ­θύ­νη

Λαμ­βά­νο­ντας τον λόγο μετά τη δο­ξο­λο­γία, ο κ. Βα­σί­λης Πε­ρί­δης το­πο­θέ­τη­σε τον εορ­τα­σμό σε ένα ευ­ρύ­τε­ρο αξια­κό και θε­σμι­κό κάδρο. Ανέ­δει­ξε τον Άγιο Διο­νύ­σιο ως πρό­τυ­πο ακε­ραιό­τη­τας και εν­συ­νεί­δη­της δι­κα­στι­κής κρί­σης, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας πως «η Δι­καιο­σύ­νη απο­τε­λεί τον ακρο­γω­νιαίο λίθο της Δη­μο­κρα­τί­ας και της κοι­νω­νί­ας». Η ανα­φο­ρά του στην ισο­νο­μία και την ισο­πο­λι­τεία ως προ­ϋ­πό­θε­ση εμπι­στο­σύ­νης των πο­λι­τών προς την Πο­λι­τεία έθεσε τον τόνο: θε­σμι­κή σο­βα­ρό­τη­τα, κοι­νω­νι­κή απο­στο­λή και προ­σή­λω­ση στις αρχές.

Ιστο­ρι­κό απο­τύ­πω­ματου Αγίου: από τον Άρειο Πάγο στην επι­σκο­πι­κή δια­κο­νία

Ο πρό­ε­δρος επε­ξή­γη­σε με σα­φή­νεια το ιστο­ρι­κό πλαί­σιο του Αγίου Διο­νυ­σί­ου, εστιά­ζο­ντας στην πο­ρεία του από αρε­ο­πα­γί­της δι­κα­στής υψη­λού κύ­ρους σε επί­σκο­πο Αθη­νών. Η βιο­γρα­φι­κή ανα­φο­ρά δεν λει­τούρ­γη­σε ως τυ­πι­κή επα­νά­λη­ψη, ανέ­δει­ξε την ποιο­τι­κή σύν­δε­ση του Ελ­λη­νι­σμού με τον Χρι­στια­νι­σμό, μέσα από το πα­ρά­δειγ­μα ενός αν­θρώ­που που έθεσε τα κρι­τή­ρια της αλή­θειας και της δι­καιο­σύ­νης υπε­ρά­νω κοι­νω­νι­κής ισχύ­ος και πλού­του. Η μνήμη του Αγίου, όπως υπο­γράμ­μι­σε, λει­τουρ­γεί ως διαρ­κές ηθικό αντί­βα­ρο σε πε­ριό­δους πί­ε­σης για τους θε­σμούς.

Η νέα δι­κα­στι­κή χρο­νιά και η “χιο­νο­στι­βά­δα” αλ­λα­γών

Με τη φράση «η νέα δι­κα­στι­κή χρο­νιά θα είναι δύ­σκο­λη», ο κ. Πε­ρί­δης πε­ριέ­γρα­ψε μια πραγ­μα­τι­κό­τη­τα που αγ­γί­ζει δι­κα­στές, δι­κη­γό­ρους και πο­λί­τες: την τα­χεία αλ­λη­λου­χία νο­μο­θε­τι­κών με­τα­βο­λών, που απαι­τεί προ­σαρ­μο­στι­κό­τη­τα, τε­χνο­γνω­σία και αντο­χές. Η «χιο­νο­στι­βά­δα» αλ­λα­γών δεν είναι απλώς τε­χνι­κή δο­κι­μα­σία αλλά και ζή­τη­μα θε­σμι­κής αν­θε­κτι­κό­τη­τας. Στο ση­μείο αυτό, ο πρό­ε­δρος έθεσε ως προ­ϋ­πό­θε­ση την έγκαι­ρη προ­ε­τοι­μα­σία και την κρι­τι­κή επί­γνω­ση, ώστε η εφαρ­μο­γή των νόμων να μην απο­λέ­σει την ουσία της: την προ­στα­σία του πο­λί­τη και την ασφά­λεια δι­καί­ου.

Το­πι­κές υπο­δο­μές δι­καιο­σύ­νης: με­τα­στέ­γα­ση και απο­κα­τά­στα­ση

Ο πρό­ε­δρος στά­θη­κε σε δύο κομ­βι­κά ζη­τή­μα­τα υπο­δο­μών. Πρώ­τον, στη με­τα­στέ­γα­ση του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου στο ανα­και­νι­σμέ­νο πα­λαιό Κτη­μα­το­λό­γιο, βάσει από­φα­σης του Υπουρ­γεί­ου Δι­καιο­σύ­νης στις 27 Αυ­γού­στου 2025, εξέ­λι­ξη που χα­ρα­κτή­ρι­σε «θε­σμι­κή δι­καί­ω­ση» ενός μα­κρό­πνο­ου αγώνα του νο­μι­κού κό­σμου της Ρόδου. Δεύ­τε­ρον, στην πρό­ο­δο της με­λέ­της απο­κα­τά­στα­σης του Δι­κα­στι­κού Με­γά­ρου μέσω της Πε­ρι­φέ­ρειας, ένα έργο απα­ραί­τη­το για την εύ­ρυθ­μη απο­νο­μή δι­καιο­σύ­νης και τον σε­βα­σμό του πο­λί­τη στο κα­τώ­φλι των δι­κα­στη­ρί­ων.

Το αγκά­θι του Κτη­μα­το­λο­γί­ου: λει­τουρ­γι­κό­τη­τα, ασφά­λεια συ­ναλ­λα­γών, δι­καιώ­μα­τα πο­λι­τών

Κε­ντρι­κή ενό­τη­τα της ομι­λί­ας απο­τέ­λε­σε το Κτη­μα­το­λό­γιο Ρόδου. Παρά την ενί­σχυ­ση προ­σω­πι­κού, τον ψη­φια­κό με­τα­σχη­μα­τι­σμό και τη συμ­με­το­χή 31 δι­κη­γό­ρων μέσω προ­γραμ­μα­τι­κής σύμ­βα­σης, η λει­τουρ­γία του πα­ρα­μέ­νει προ­βλη­μα­τι­κή.

Ο κ. Πε­ρί­δης ανα­κοί­νω­σε την πρό­σφα­τη κοινή επι­στο­λή (29.09.2025) του Δι­κη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου, σε συ­νερ­γα­σία με το ΤΕΕ, τους συμ­βο­λαιο­γρά­φους, τους δι­κα­στι­κούς επι­με­λη­τές και τους το­πο­γρά­φους μη­χα­νι­κούς, προς το Υπουρ­γείο Ψη­φια­κής Δια­κυ­βέρ­νη­σης, τον φορέα «Ελ­λη­νι­κό Κτη­μα­το­λό­γιο», τους βου­λευ­τές, την Πε­ρι­φέ­ρεια, τον Δήμο και το Κτη­μα­το­λο­γι­κό Γρα­φείο Δω­δε­κα­νή­σου.

Στην επι­στο­λή πε­ρι­γρά­φο­νται με τε­χνι­κή ακρί­βεια τα κενά που έχουν προ­κύ­ψει από τη με­τά­πτω­ση του Κτη­μα­το­λο­γί­ου Ρόδου στον νέο φορέα, ενώ προ­τεί­νο­νται συ­γκε­κρι­μέ­νες νο­μο­θε­τι­κές ρυθ­μί­σεις, με­τα­βα­τι­κές δια­τά­ξεις και τε­χνι­κές λύ­σεις, με στόχο την απο­κα­τά­στα­ση της λει­τουρ­γί­ας και τη δια­σφά­λι­ση της ασφά­λειας των συ­ναλ­λα­γών. Όπως τό­νι­σε, υπήρ­ξε ήδη αντα­πό­κρι­ση από βου­λευ­τές, με την ελ­πί­δα έμπρα­κτης συ­νέ­χειας από τους αρ­μό­διους.

Ηθική πα­ρα­κα­τα­θή­κη και πρα­κτι­κό έργο

Στο κλεί­σι­μο, ο πρό­ε­δρος συ­νέ­δε­σε την πνευ­μα­τι­κή διά­στα­ση του εορ­τα­σμού με την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα του δι­κη­γο­ρι­κού λει­τουρ­γή­μα­τος. Η επί­κλη­ση της χά­ρι­τος του Αγίου δεν ήταν τυ­πι­κή, συ­νι­στά υπεν­θύ­μι­ση ότι η προ­σή­λω­ση στη νο­μι­μό­τη­τα, η επι­μο­νή στην επί­λυ­ση των χρό­νιων δυ­σλει­τουρ­γιών και η υπο­μο­νή απέ­να­ντι στις δο­μι­κές κα­θυ­στε­ρή­σεις απο­κτούν βάθος όταν εμπνέ­ο­νται από ένα υπό­δειγ­μα ακε­ραιό­τη­τας. Το μή­νυ­μα ήταν σαφές: η Δι­καιο­σύ­νη δεν είναι απλώς μη­χα­νι­σμός· είναι ηθι­κός θε­σμός που απαι­τεί γνώση, ήθος και συλ­λο­γι­κή βού­λη­ση.