Μάνος Φεσάκης: «Το Ακτινοθεραπευτικό Κέντρο αλλάζει τον χάρτη της υγείας στα Δωδεκάνησα»

Μάνο, θέλω να ξε­κι­νή­σου­με τη συ­νέ­ντευ­ξη από την από­φα­σή σου να ασχο­λη­θείς ενερ­γά με τον Σύλ­λο­γο Καρ­κι­νο­πα­θών Δω­δε­κα­νή­σου. Τι ήταν αυτό που σε προ­έ­τρε­ψε προ­σω­πι­κά να κά­νεις αυτό το βήμα;

Μαίρη, ξέ­ρεις πόσο προ­σω­πι­κό είναι αυτό για μένα. Ο λόγος που απο­φά­σι­σα να συμ­με­τέ­χω ενερ­γά στον Σύλ­λο­γο είναι η μη­τέ­ρα μου, η Λίζα, που έδωσε μια με­γά­λη μάχη με τον καρ­κί­νο. Εκεί­νη η πε­ρί­ο­δος με ση­μά­δε­ψε και με έκανε να θέλω να προ­σφέ­ρω σε όσους πε­ρισ­σό­τε­ρους ασθε­νείς μπορώ, μέσα από το ση­μα­ντι­κό έργο που προ­σφέ­ρει ο Σύλ­λο­γος από το 2017.

Η ζωή καμιά φορά κάνει κύ­κλους. Μέσα από αυτή τη με­γά­λη δο­κι­μα­σία, ήρθα ξανά σε επαφή με την Μαρία Κρη­τι­κού, την πρό­ε­δρο του Συλ­λό­γου Στή­ρι­ξης Καρ­κι­νο­πα­θών Δω­δε­κα­νή­σου, την οποία γνω­ρί­ζω από τα εφη­βι­κά μου χρό­νια.

Η Μαρία ήταν δίπλα μου σε όλη τη διάρ­κεια της μάχης της μη­τέ­ρας μου, και η στή­ρι­ξή της ήταν κα­θο­ρι­στι­κή.

Είναι πολύ ση­μα­ντι­κό για εμένα να μπο­ρέ­σω να αντα­πο­δώ­σω τη βο­ή­θεια και τη στή­ρι­ξη που λά­βα­με εγώ και η οι­κο­γέ­νειά μου σε όλη τη διάρ­κεια της ασθέ­νειας της μη­τέ­ρας μου.

Όχι μόνο σε δια­δι­κα­στι­κά ζη­τή­μα­τα, τα οποία ο ασθε­νής κα­λεί­ται να δια­χει­ρι­στεί χωρίς καμία υπο­στή­ρι­ξη από το κρά­τος αλλά λά­βα­με και ου­σια­στι­κή στή­ρι­ξη, η μη­τέ­ρα μου ως ασθε­νής αλλά και κι εγώ και ο πα­τέ­ρας μου ως φρο­ντι­στές της.

Είναι ση­μα­ντι­κή η στή­ρι­ξη τις πε­ριό­δους των με­γά­λων δο­κι­μα­σιών.

Είναι και όχι μόνο για τον ασθε­νή αλλά και για όλο το οι­κο­γε­νεια­κό πε­ρι­βάλ­λον, αφού μετά τη διά­γνω­ση αλ­λά­ζει ου­σια­στι­κά η ζωή σου.

Τί­πο­τα δεν είναι ίδιο, τί­πο­τα δεν είναι όπως το γνώ­ρι­ζες μέχρι εκεί­νη τη στιγ­μή. Είμαι πολύ τυ­χε­ρός, γιατί έχω έναν πολύ κλει­στό κύκλο αν­θρώ­πων που με στή­ρι­ξαν εκεί­νο το διά­στη­μα.

Είναι ση­μα­ντι­κό όχι μόνο για τον ασθε­νή αλλά και για τους αν­θρώ­πους που βρί­σκο­νται δίπλα του να έχουν κι εκεί­νοι μια βάση στή­ρι­ξης. Δεν είναι εύ­κο­λο, είναι μια δια­δρο­μή που χρειά­ζε­ται δύ­να­μη και για τις δύο πλευ­ρές.

Θυ­μά­μαι τα τα­ξί­δια που έκανε η μη­τέ­ρα σου στην Αθήνα για εξε­τά­σεις και θε­ρα­πεί­ες. Αυτό είναι κάτι που δυ­στυ­χώς ζουν πολ­λοί ασθε­νείς στα Δω­δε­κά­νη­σα.

Ακρι­βώς. Η μη­τέ­ρα μου χρειά­στη­κε να τα­ξι­δέ­ψει πολ­λές φορές για Pet Scan, ακτι­νο­θε­ρα­πεί­ες και άλλες θε­ρα­πεί­ες που δεν είναι δια­θέ­σι­μες στη Ρόδο. Και δεν ήταν μόνο η τα­λαι­πω­ρία του τα­ξι­διού, Μαίρη.

Ηταν και το οι­κο­νο­μι­κό κό­στος, και η ψυ­χο­λο­γι­κή φθορά και η σω­μα­τι­κή κό­πω­ση που επι­βα­ρύ­νουν έναν ήδη κα­τα­πο­νη­μέ­νο ορ­γα­νι­σμό. Αυτό το βί­ω­σαν και το βιώ­νουν χι­λιά­δες οι­κο­γέ­νειες στα Δω­δε­κά­νη­σα. Σκέ­ψου πως κάθε χρόνο εκα­το­ντά­δες καρ­κι­νο­πα­θείς ανα­γκά­ζο­νται να με­τα­κι­νη­θούν στην Αθήνα ή σε άλλα με­γά­λα αστι­κά κέ­ντρα για να κά­νουν θε­ρα­πεί­ες. Αυτό ση­μαί­νει αε­ρο­πο­ρι­κά ει­σι­τή­ρια, δια­μο­νές, απου­σία από την ερ­γα­σία για τον ίδιο τον ασθε­νή αλλά και για τα μέλη της οι­κο­γέ­νειας που τον συ­νο­δεύ­ουν.

Σε πολ­λές πε­ρι­πτώ­σεις το κό­στος φτά­νει σε δυ­σθε­ώ­ρη­τα ποσά που δεν μπο­ρούν να κα­λυ­φθούν εύ­κο­λα, με απο­τέ­λε­σμα να επι­βα­ρύ­νε­ται δρα­μα­τι­κά τόσο ο ασθε­νής όσο και το οι­κο­γε­νεια­κό του πε­ρι­βάλ­λον.

Γι’ αυτό το Ακτι­νο­θε­ρα­πευ­τι­κό Κέ­ντρο που θα κα­τα­σκευα­στεί στη Ρόδο είναι ένα έργο πραγ­μα­τι­κά ιστο­ρι­κής ση­μα­σί­ας για τον τόπο μας. Δεν μι­λά­με απλά για μια νέα υπο­δο­μή.

Μι­λά­με για μια ου­σια­στι­κή αλ­λα­γή στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα και στην ποιό­τη­τα ζωής των καρ­κι­νο­πα­θών. Με τη λει­τουρ­γία του Κέ­ντρου, οι ασθε­νείς θα μπο­ρούν επι­τέ­λους να κά­νουν τις θε­ρα­πεί­ες τους στον τόπο τους, κοντά στην οι­κο­γέ­νεια και το υπο­στη­ρι­κτι­κό τους πε­ρι­βάλ­λον.

Αυτή η ψυ­χο­λο­γι­κή και πρα­κτι­κή ανα­κού­φι­ση μπο­ρεί να παί­ξει κα­θο­ρι­στι­κό ρόλο στην πο­ρεία της υγεί­ας τους.

Να μην ξε­χνά­με ότι η πρό­σβα­ση στην ακτι­νο­θε­ρα­πεία δεν είναι προ­νό­μιο, αλλά βα­σι­κό δι­καί­ω­μα κάθε ασθε­νούς. Και μέχρι σή­με­ρα, οι ασθε­νείς της Δω­δε­κα­νή­σου πρέ­πει να αγω­νί­ζο­νται διπλά, όχι μόνο ενά­ντια στην ασθέ­νεια, αλλά και ενά­ντια στις απο­στά­σεις και στα εμπό­δια του συ­στή­μα­τος υγεί­ας.

Το έργο αυτό είναι έργο ζωής κυ­ριο­λε­κτι­κά.

Ο Σύλ­λο­γός μας το ζητά επί­μο­να εδώ και πολλά χρό­νια. Και χρειά­στη­κε η απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα του πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, Γιώρ­γου Χα­τζη­μάρ­κου, και των συ­νερ­γα­τών του για να ξε­πε­ρα­στούν τα εμπό­δια και να φτά­σου­με στο ση­μείο που βρι­σκό­μα­στε σή­με­ρα.

Είναι μια με­γά­λη κα­τά­κτη­ση όχι μόνο θε­σμι­κή αλλά και κοι­νω­νι­κή, γιατί επι­τέ­λους οι ασθε­νείς της Δω­δε­κα­νή­σου θα έχουν αυτό που δι­καιού­νται εδώ και δε­κα­ε­τί­ες, ισό­τι­μη πρό­σβα­ση στη θε­ρα­πεία.

Ο Σύλ­λο­γος κα­λύ­πτει πολλά κενά του συ­στή­μα­τος πά­ντως, στον βαθμό φυ­σι­κά που μπο­ρεί να το κάνει αυτό.

Δυ­στυ­χώς ναι. Και λέω δυ­στυ­χώς διότι οι καρ­κι­νο­πα­θείς της Δω­δε­κα­νή­σου έχουν να αντι­με­τω­πί­σουν σο­βα­ρά προ­βλή­μα­τα, πέρα από την ίδια την ασθέ­νεια. Υπάρ­χει με­γά­λη έλ­λει­ψη ενη­μέ­ρω­σης από το Δη­μό­σιο για τα δι­καιώ­μα­τα των ασθε­νών, τόσο στις θε­ρα­πεί­ες όσο και στην κοι­νω­νι­κή στή­ρι­ξη. Εκεί μπαί­νει ο Σύλ­λο­γος, να κα­θο­δη­γή­σει, να ενη­με­ρώ­σει, να στη­ρί­ξει οι­κο­νο­μι­κά όπου μπο­ρεί.

Ου­σια­στι­κά ανα­γκα­ζό­μα­στε να «συ­μπλη­ρώ­νου­με» τα κενά του συ­στή­μα­τος υγεί­ας. Και ας μην ξε­χνά­με πως όλη η λει­τουρ­γία μας βα­σί­ζε­ται απο­κλει­στι­κά σε ιδιω­τι­κές δω­ρε­ές και πρω­το­βου­λί­ες. Δεν έχου­με καμία στή­ρι­ξη από το κρά­τος.

Και οι ανά­γκες, όπως ξέ­ρου­με, ολο­έ­να και αυ­ξά­νο­νται.

Ετσι ακρι­βώς. Κάθε χρόνο βλέ­που­με πε­ρισ­σό­τε­ρους ασθε­νείς, ακόμα και σε νε­α­ρές ηλι­κί­ες. Πρό­σφα­τα στη­ρί­ξα­με, σε συ­νερ­γα­σία με άλ­λους φο­ρείς, μια νεαρή κο­πέ­λα, την Εβε­λί­να. Αυτές οι πε­ρι­πτώ­σεις μας υπεν­θυ­μί­ζουν πόσο ση­μα­ντι­κή είναι η πα­ρου­σία του Συλ­λό­γου.

Πόσο σε επη­ρε­ά­ζει προ­σω­πι­κά όλη αυτή η κα­θη­με­ρι­νή επαφή με τους ασθε­νείς;

Είναι δύ­σκο­λο, αλλά και βαθιά συ­γκι­νη­τι­κό. Στο Διοι­κη­τι­κό Συμ­βού­λιο όλοι προ­σφέ­ρου­με με τον δικό μας τρόπο. Η πρό­ε­δρός μας, η Μαρία Κρη­τι­κού που είναι η «ψυχή» του Συλ­λό­γου, και ο τα­μί­ας μας, ο Γιώρ­γος Γε­ωρ­γου­διός, έρ­χο­νται πιο άμεσα σε επαφή με τους ασθε­νείς, αλλά όλοι κου­βα­λά­με το βάρος και την ευ­θύ­νη αυτής της απο­στο­λής, γιατί έτσι τη βιώ­νου­με ως απο­στο­λή.

Κι εμείς εθε­λο­ντές εί­μα­στε, που πα­λεύ­ου­με να βοη­θή­σου­με αν­θρώ­πους που πέ­ρα­σαν ή περ­νούν αυτή τη με­γά­λη δο­κι­μα­σία.

Και είναι κι αυτό που μας ενώ­νει όλους εμάς τους εθε­λο­ντές του Συλ­λό­γου, οι εμπει­ρί­ες, οι αγω­νί­ες, οι δυ­σκο­λί­ες της μάχης ενά­ντια στον καρ­κί­νο. Μόνο όποιος έχει πε­ρά­σει από αυτή τη δια­δρο­μή μπο­ρεί να κα­τα­λά­βει τι εννοώ.

Με συ­γκι­νεί ιδιαί­τε­ρα όταν βλέπω συ­μπο­λί­τες μας να στη­ρί­ζουν τις δρά­σεις του Συλ­λό­γου. Όταν έρ­χε­ται ένας άγνω­στος και σου λέει «συγ­χα­ρη­τή­ρια για όσα κά­νε­τε», αυτή είναι η με­γα­λύ­τε­ρη ηθική αντα­μοι­βή. Εκεί κα­τα­λα­βαί­νεις πως το έργο μας έχει πραγ­μα­τι­κό αντί­κτυ­πο.

Μάνο, θα ήθελα να σε ρω­τή­σω ποιοι είναι οι στό­χοι του Συλ­λό­γου για τα επό­με­να χρό­νια.

Οι στό­χοι μας είναι φι­λό­δο­ξοι αλλά και από­λυ­τα ανα­γκαί­οι, δε­δο­μέ­νων των αυ­ξη­μέ­νων ανα­γκών που αντι­με­τω­πί­ζουν οι ασθε­νείς στα Δω­δε­κά­νη­σα. Πρώτα απ’ όλα, θέ­λου­με να εξα­σφα­λί­σου­με την πε­ραι­τέ­ρω οι­κο­νο­μι­κή ενί­σχυ­ση του Συλ­λό­γου μέσα από διά­φο­ρους πό­ρους, ώστε να έχου­με τη δυ­να­τό­τη­τα να ανα­πτύ­ξου­με το έργο μας και να απευ­θυν­θού­με σε όλα τα κοι­νω­νι­κά φά­σμα­τα της πο­λι­τεί­ας.

Πα­ράλ­λη­λα, σχε­διά­ζου­με την ανά­πτυ­ξη ενός ολο­κλη­ρω­μέ­νου προ­γράμ­μα­τος δρά­σε­ων ενη­μέ­ρω­σης για τους πο­λί­τες, με στόχο να ευαι­σθη­το­ποι­ή­σου­με την κοι­νω­νία αλλά και να πα­ρέ­χου­με ου­σια­στι­κή πλη­ρο­φό­ρη­ση για θέ­μα­τα που αφο­ρούν στους ασθε­νείς. Αυτές οι δρά­σεις θα πε­ρι­λαμ­βά­νουν ενη­με­ρω­τι­κές ημε­ρί­δες, συ­νερ­γα­σί­ες με ια­τρι­κούς φο­ρείς, έντυ­πο και ηλε­κτρο­νι­κό ενη­με­ρω­τι­κό υλικό, καθώς και εκ­στρα­τεί­ες πρό­λη­ψης και έγκαι­ρης διά­γνω­σης.

Ποιο μή­νυ­μα θέ­λεις να στεί­λεις στους συ­μπο­λί­τες μας κλεί­νο­ντας αυτή τη συ­ζή­τη­ση;

Θα ήθελα να το­νί­σω ότι ο Σύλ­λο­γος Καρ­κι­νο­πα­θών Δω­δε­κα­νή­σου είναι εδώ για όλους, με συ­νέ­πεια, αγάπη και δύ­να­μη. Κάθε δράση μας έχει έναν στόχο, να στη­ρί­ξου­με τον άν­θρω­πο που δίνει τη μάχη του με τον καρ­κί­νο και να του δεί­ξου­με πως δεν είναι μόνος.

Η στή­ρι­ξη της κοι­νω­νί­ας, η συμ­με­το­χή και η αλ­λη­λεγ­γύη είναι το με­γα­λύ­τε­ρό μας όπλο. Μαζί μπο­ρού­με να πε­τύ­χου­με πολλά και να κά­νου­με τη Ρόδο και τα Δω­δε­κά­νη­σα έναν τόπο με ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρη φρο­ντί­δα, ελ­πί­δα και αν­θρω­πιά.