Δημήτρης Μπαχάς: «Ο Ξάνθος επιτελεί κοινωνικό έργο στην Πάτμο»

Ο προ­πο­νη­τής του Ξάν­θου Πά­τμου, Δη­μή­τρης Μπα­χάς, μί­λη­σε στην ιστο­σε­λί­δα του ΣΕΠΚ για το αθλη­τι­κό και κοι­νω­νι­κό έργο που επι­τε­λεί η ομάδα στο νησί της Απο­κά­λυ­ψης. Ο νε­α­ρός προ­πο­νη­τής μί­λη­σε για όλους και για όλα, για την πα­ρου­σία της ομά­δας στο μπά­σκετ για το σύλ­λο­γο και την προ­σπά­θεια που γί­νε­ται στο νησί της Πά­τμου.

Ανα­λυ­τι­κά,  τα όσα ανέ­φε­ρε στην ιστο­σε­λί­δα του ΣΕΠΚ:

-Για το νησί της Πά­τμου ως μπα­σκε­τι­κή κοι­τί­δα: «Η Πά­τμος δεν είναι μπα­σκε­τι­κός προ­ο­ρι­σμός, του­λά­χι­στον όχι με την πα­ρα­δο­σια­κή έν­νοια. Φα­ντα­στεί­τε ότι ο Ξάν­θος υπήρ­χε πριν από πάρα πολλά χρό­νια. Έπαι­ζε ο πα­τέ­ρας μου, που είναι κοντά στα 60 τώρα, ο θείος μου. Μι­λά­με για τη δε­κα­ε­τία του ’80. Εκεί­νη η προ­σπά­θεια κρά­τη­σε 2-3 χρό­νια. Μετά υπήρ­ξε ένα τε­ρά­στιο κενό, δεν υπήρ­χε καμία ομάδα στο νησί. Αρ­γό­τε­ρα, ξε­κί­νη­σε μια νέα προ­σπά­θεια από δύο γυ­ναί­κες που έπαι­ζαν μπά­σκετ κι εκεί­νες την ίδια εποχή. Επει­δή αγα­πού­σαν πραγ­μα­τι­κά το άθλη­μα, άρ­χι­σαν να μα­ζεύ­ουν κο­ρι­τσά­κια στο γή­πε­δο. Είναι η Μαρία Μα­ρα­βέ­λια και η Ει­ρή­νη Κα­μπό­σου, πρό­ε­δρος και αντι­πρό­ε­δρος, αντί­στοι­χα, του συλ­λό­γου. Έτσι ξε­κί­νη­σε κάτι. Δειλά-δειλά, μα­ζεύ­τη­καν κά­ποια κο­ρί­τσια, μπή­καν στα πρώτα τους πρω­τα­θλή­μα­τα, και από εκεί άρ­χι­σε να χτί­ζε­ται μια πο­ρεία. Όταν τε­λεί­ω­σα τη σχολή και το με­τα­πτυ­χια­κό μου, επέ­στρε­ψα στο νησί για να βοη­θή­σω».

-Για τον Ξάνθο Πά­τμου: «Γε­νι­κά, κά­νου­με συ­νε­χώς βή­μα­τα προ­ό­δου στο μπα­σκε­τι­κό κομ­μά­τι. Μά­λι­στα, πριν από δύο χρό­νια κα­τα­φέ­ρα­με να φτά­σου­με στο Final Four των Πα­μπαί­δων στα Δω­δε­κά­νη­σα και για εμάς αυτό είναι ένα τε­ρά­στιο κα­τόρ­θω­μα. Αν σκε­φτεί­τε ότι εί­μα­στε το μο­να­δι­κό νησί στα Δω­δε­κά­νη­σα που δεν έχει κλει­στό γή­πε­δο! Στο πα­ρελ­θόν έχου­με φτά­σει και στο Final Four των Κο­ρα­σί­δων, όπου κα­τα­κτή­σα­με και την τρίτη θέση. Συ­νο­λι­κά, η ομάδα μας πέρσι είχε λίγο λι­γό­τε­ρα από 100 παι­διά. Έχου­με τμή­μα­τα και συμ­με­τέ­χου­με στα πρω­τα­θλή­μα­τα στα οποία μπο­ρού­με, ανά­λο­γα με τις ηλι­κια­κές κα­τη­γο­ρί­ες που δια­θέ­του­με. Επί­σης, έχου­με στεί­λει ένα δικό μας παιδί, τον Δη­μή­τρη Μπαχά, στον Μα­ντου­λί­δη και ακο­λού­θως στο Πα­μπαι­δι­κό και στο Παι­δι­κό του ΠΑΟΚ. Προ­σπα­θού­με να εί­μα­στε όσο πιο αντα­γω­νι­στι­κοί γί­νε­ται. Αν και για μένα, το πιο βα­σι­κό σε αυτές τις ηλι­κί­ες είναι τα παι­διά να μά­θουν σωστά το μπά­σκετ. Αν έρθει και κά­ποια επι­τυ­χία, φυ­σι­κά είναι κα­λο­δε­χού­με­νη, αλλά δεν είναι ο αυ­το­σκο­πός».

-Για τη με­γα­λύ­τε­ρη δυ­σκο­λία σε αυτή την προ­σπά­θεια: «Ει­λι­κρι­νά, δεν υπάρ­χει άλλο πρό­βλη­μα πέρα από το γη­πε­δι­κό. Υπάρ­χει άρι­στη συ­νερ­γα­σία στην ομάδα, με τα παι­διά, τους γο­νείς, με το Δ.Σ., εν­νο­εί­ται. Αλλά το μόνο, πραγ­μα­τι­κά, πρό­βλη­μα είναι ότι δεν έχου­με κλει­στό γή­πε­δο για να κά­νου­με προ­πό­νη­ση τον χει­μώ­να. Όσο κρα­τά­ει το κα­λο­καί­ρι, κά­νου­με προ­πο­νή­σεις κα­νο­νι­κά, με στα­θε­ρό­τη­τα, τα παι­διά είναι εκεί, σε όλα! Όμως, μόλις ξε­κι­νή­σει ο χει­μώ­νας, τα πράγ­μα­τα δυ­σκο­λεύ­ουν πολύ. Μπαί­νω στην έβδο­μη χρο­νιά μου στο νησί και ακόμα δεν υπάρ­χει κλει­στό γή­πε­δο. Το πρό­βλη­μα, να το ξε­κα­θα­ρί­σω, δεν είναι για μένα. Είναι για τα παι­διά. Έχει τύχει να πάμε να παί­ξου­με σε αγώ­νες χωρίς να έχου­με κάνει ούτε μία προ­πό­νη­ση, γιατί μπο­ρεί να έβρε­χε ή να είχε οκτώ μπο­φόρ».

-Για το έργο του Ξάν­θου Πά­τμου: «Εμείς εί­μα­στε ένα μικρό νησί, με πλη­θυ­σμό πε­ρί­που 3.500 κα­τοί­κους. Προ­φα­νώς, δεν υπάρ­χουν πολ­λές διε­ξο­δοι για τα παι­διά, να ασχο­λη­θούν με κάτι δη­μιουρ­γι­κό και ου­σια­στι­κό. Πι­στεύω ότι, μέσα από το μπά­σκετ, κά­νου­με καλή δου­λειά σαν σύλ­λο­γος. Τρα­βά­με τα παι­διά μα­κριά από πράγ­μα­τα που δεν πρέ­πει να ασχο­λού­νται, από κακές συ­νή­θειες. Για μένα, αυτό είναι πάρα πολύ ση­μα­ντι­κό. Και εν­νο­εί­ται πως, πέρα από το ίδιο το άθλη­μα, μέσα από το μπά­σκετ μπο­ρείς να πά­ρεις αρχές για τη ζωή. Πάντα, όταν ξε­κι­νά­με τα αγω­νι­στι­κά τμή­μα­τα και τα παι­διά είναι λίγο πιο με­γά­λα και κα­τα­λα­βαί­νουν, το πρώτο πράγ­μα που τους λέω είναι πως το μπά­σκετ είναι μια μι­κρο­γρα­φία της ζωής. Η ομάδα επι­τε­λεί ένα ση­μα­ντι­κό έργο για το νησί, τόσο σε αθλη­τι­κό όσο και σε κοι­νω­νι­κό επί­πε­δο».