Ακυρώθηκε διαταγή πληρωμής και κατάσχεση ακινήτου από το Μονομελές Πρωτοδικείο Κω

Με από­φα­ση του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Κω έγινε εν μέρει δεκτή ανα­κο­πή κατά πρά­ξε­ων ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης που επι­σπεύ­δο­νταν από εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης απαι­τή­σε­ων, επί τη βάσει δια­τα­γής πλη­ρω­μής του 2022. Το δι­κα­στή­ριο ακύ­ρω­σε την επι­τα­γή προς πλη­ρω­μή, καθώς και την ανα­γκα­στι­κή κα­τά­σχε­ση και την ανάρ­τη­ση πλει­στη­ρια­σμού, λόγω αο­ρι­στί­ας του εκτε­λε­στού τί­τλου.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­στη­κε η δι­κη­γό­ρος κ. Μα­ρί­να Κρα­νί­τη της δι­κη­γο­ρι­κής εται­ρεί­ας «Τσέρ­κης και Συ­νερ­γά­τες» εκ­προ­σω­πώ­ντας την ανα­κό­πτου­σα.

Το ιστο­ρι­κό της υπό­θε­σης

Η εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης απαι­τή­σε­ων, η οποία ενερ­γεί για λο­γα­ρια­σμό αλ­λο­δα­πού fund, είχε προ­χω­ρή­σει στην έκ­δο­ση δια­τα­γής πλη­ρω­μής (αρ. 283/2022) στη­ρι­ζό­με­νη σε σύμ­βα­ση στε­γα­στι­κού δα­νεί­ου του 2007. Η απαί­τη­ση που επι­κα­λέ­στη­κε ανερ­χό­ταν σε 416.927,21 ευρώ, πλέον τόκων και εξό­δων, από συ­νο­λι­κή οφει­λή άνω των 813.000 ευρώ.

Ακο­λού­θη­σε επι­τα­γή προς πλη­ρω­μή και εν συ­νε­χεία, στις 9 Δε­κεμ­βρί­ου 2024, συ­ντά­χθη­κε έκ­θε­ση ανα­γκα­στι­κής κα­τά­σχε­σης σε ακί­νη­τη πε­ριου­σία της οφει­λέ­τριας, η οποία πε­ριε­λάμ­βα­νε κα­τοι­κία στην Κά­λυ­μνο. Ο πλει­στη­ρια­σμός είχε προσ­διο­ρι­στεί για τις 30 Ιου­λί­ου 2025.

Η προ­σβαλ­λό­με­νη δια­τα­γή πλη­ρω­μής είχε εκ­δο­θεί χωρίς επαρ­κή αι­τιο­λό­γη­ση του επί μέ­ρους προσ­διο­ρι­σμού των επι­μέ­ρους κον­δυ­λί­ων (τόκοι, κε­φά­λαιο, έξοδα κ.ά.) που συ­νι­στού­σαν το αι­τού­με­νο ποσό, με απο­τέ­λε­σμα το δι­κα­στή­ριο να θε­ω­ρή­σει ότι δεν συ­ντρέ­χουν οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις του νόμου για νό­μι­μη εκτέ­λε­ση.

Η από­φα­ση του δι­κα­στη­ρί­ου

Το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Κω, με βάση τη δι­κο­γρα­φία και την επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία των πλη­ρε­ξου­σί­ων δι­κη­γό­ρων, έκρι­νε ότι η ανα­κο­πή είναι εμπρό­θε­σμη και νό­μι­μη. Προ­χώ­ρη­σε δε σε ου­σια­στι­κή εξέ­τα­ση του πρώ­του λόγου της ανα­κο­πής, τον οποίο έκανε δεκτό, κρίνoντας ότι:

• Η επι­τα­γή προς πλη­ρω­μή και η ανα­γκα­στι­κή κα­τά­σχε­ση βα­σί­στη­καν σε δια­τα­γή πλη­ρω­μής που δεν πλη­ρού­σε τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις εκτε­λε­στό­τη­τας.

• Το ζη­τού­με­νο ποσό απο­τε­λού­σε μέρος με­γα­λύ­τε­ρης απαί­τη­σης χωρίς επαρ­κή προσ­διο­ρι­σμό των κον­δυ­λί­ων.

• Δεν υπήρ­ξε ανα­λο­γι­κή ή ει­δι­κή κα­τα­νο­μή επί του συ­νό­λου της αρ­χι­κής οφει­λής.

Σύμ­φω­να με το σκε­πτι­κό της από­φα­σης, για να κα­τα­στεί εκτε­λε­στός ένας τί­τλος, πρέ­πει η απαί­τη­ση να είναι «εκ­κα­θα­ρι­σμέ­νη», δη­λα­δή σαφώς κα­θο­ρι­σμέ­νη ως προς το είδος και το ποσό της. Η απου­σία αυτής της εκ­κα­θά­ρι­σης κα­θι­στά άκυρη την ανα­γκα­στι­κή εκτέ­λε­ση.

Κατά συ­νέ­πεια, το δι­κα­στή­ριο:

• Ακύ­ρω­σε την επι­τα­γή προς πλη­ρω­μή από 13/2/2024,

• Ακύ­ρω­σε την έκ­θε­ση κα­τά­σχε­σης και την εγ­γρα­φή στην πλατ­φόρ­μα πλει­στη­ρια­σμών,

• Επέ­βα­λε τα δι­κα­στι­κά έξοδα της δια­δι­κα­σί­ας στην καθ’ ης η ανα­κο­πή, ποσού 400 ευρώ.

Η από­φα­ση, αν και δεν αμ­φι­σβη­τεί τη δυ­να­τό­τη­τα να ζη­τεί­ται δια­τα­γή πλη­ρω­μής για μέρος μιας απαί­τη­σης, επι­ση­μαί­νει ότι και σε αυτές τις πε­ρι­πτώ­σεις ο νόμος απαι­τεί προσ­διο­ρι­σμό των επι­μέ­ρους ποσών που τη συ­γκρο­τούν. Δεν αρκεί η ανα­φο­ρά σε «μέρος της συ­νο­λι­κής οφει­λής» χωρίς δια­κρι­τή ανά­λυ­ση.

Το δι­κα­στή­ριο, με σαφή ανα­φο­ρά στην πάγια νο­μο­λο­γία, επα­νέ­λα­βε ότι ακόμα και δι­κο­νο­μι­κές διευ­κο­λύν­σεις για τη μεί­ω­ση κό­στους (όπως ο πε­ριο­ρι­σμός του αι­τή­μα­τος) δεν αί­ρουν την υπο­χρέ­ω­ση εκ­κα­θά­ρι­σης της απαί­τη­σης.

Η από­φα­ση του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Κω συ­νι­στά εφαρ­μο­γή του κα­νό­να ότι οι πρά­ξεις ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης πρέ­πει να στη­ρί­ζο­νται σε πλή­ρως εκτε­λε­στούς τί­τλους. Η υπό­θε­ση ανα­δει­κνύ­ει τη ση­μα­σία του τυ­πι­κού ελέγ­χου σε ζη­τή­μα­τα ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης, καθώς και τον ρόλο της ανα­κο­πής ως μέσου προ­στα­σί­ας του οφει­λέ­τη.