Ακυρώθηκε διαταγή πληρωμής και κατάσχεση ακινήτου από το Μονομελές Πρωτοδικείο Κω

Με απόφαση του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Κω έγινε εν μέρει δεκτή ανακοπή κατά πράξεων ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης που επι­σπεύ­δο­νταν από εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης απαι­τή­σεων, επί τη βάσει δια­τα­γής πλη­ρω­μής του 2022. Το δικα­στή­ριο ακύρωσε την επιταγή προς πληρωμή, καθώς και την ανα­γκα­στική κατά­σχεση και την ανάρ­τηση πλει­στη­ρια­σμού, λόγω αορι­στίας του εκτε­λε­στού τίτλου.

Την υπόθεση χει­ρί­στηκε η δικη­γό­ρος κ. Μαρίνα Κρανίτη της δικη­γο­ρι­κής εται­ρείας «Τσέρκης και Συνερ­γά­τες» εκπρο­σω­πώ­ντας την ανα­κό­πτουσα.

Το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης

Η εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης απαι­τή­σεων, η οποία ενεργεί για λογα­ρια­σμό αλλο­δα­πού fund, είχε προ­χω­ρή­σει στην έκδοση δια­τα­γής πλη­ρω­μής (αρ. 283/2022) στη­ρι­ζό­μενη σε σύμβαση στε­γα­στι­κού δανείου του 2007. Η απαί­τηση που επι­κα­λέ­στηκε ανερ­χό­ταν σε 416.927,21 ευρώ, πλέον τόκων και εξόδων, από συνο­λική οφειλή άνω των 813.000 ευρώ.

Ακο­λού­θησε επιταγή προς πληρωμή και εν συνε­χεία, στις 9 Δεκεμ­βρίου 2024, συντά­χθηκε έκθεση ανα­γκα­στι­κής κατά­σχε­σης σε ακίνητη περιου­σία της οφει­λέ­τριας, η οποία περιε­λάμ­βανε κατοι­κία στην Κάλυμνο. Ο πλει­στη­ρια­σμός είχε προσ­διο­ρι­στεί για τις 30 Ιουλίου 2025.

Η προ­σβαλ­λό­μενη διαταγή πλη­ρω­μής είχε εκδοθεί χωρίς επαρκή αιτιο­λό­γηση του επί μέρους προσ­διο­ρι­σμού των επι­μέ­ρους κον­δυ­λίων (τόκοι, κεφά­λαιο, έξοδα κ.ά.) που συνι­στού­σαν το αιτού­μενο ποσό, με απο­τέ­λε­σμα το δικα­στή­ριο να θεω­ρή­σει ότι δεν συντρέ­χουν οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις του νόμου για νόμιμη εκτέ­λεση.

Η απόφαση του δικα­στη­ρίου

Το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Κω, με βάση τη δικο­γρα­φία και την επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία των πλη­ρε­ξου­σίων δικη­γό­ρων, έκρινε ότι η ανακοπή είναι εμπρό­θε­σμη και νόμιμη. Προ­χώ­ρησε δε σε ουσια­στική εξέταση του πρώτου λόγου της ανα­κο­πής, τον οποίο έκανε δεκτό, κρίνoντας ότι:

• Η επιταγή προς πληρωμή και η ανα­γκα­στική κατά­σχεση βασί­στη­καν σε διαταγή πλη­ρω­μής που δεν πλη­ρούσε τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις εκτε­λε­στό­τη­τας.

• Το ζητού­μενο ποσό απο­τε­λούσε μέρος μεγα­λύ­τε­ρης απαί­τη­σης χωρίς επαρκή προσ­διο­ρι­σμό των κον­δυ­λίων.

• Δεν υπήρξε ανα­λο­γική ή ειδική κατα­νομή επί του συνόλου της αρχικής οφειλής.

Σύμφωνα με το σκε­πτικό της από­φα­σης, για να κατα­στεί εκτε­λε­στός ένας τίτλος, πρέπει η απαί­τηση να είναι «εκκα­θα­ρι­σμένη», δηλαδή σαφώς καθο­ρι­σμένη ως προς το είδος και το ποσό της. Η απουσία αυτής της εκκα­θά­ρι­σης καθιστά άκυρη την ανα­γκα­στική εκτέ­λεση.

Κατά συνέ­πεια, το δικα­στή­ριο:

• Ακύρωσε την επιταγή προς πληρωμή από 13/2/2024,

• Ακύρωσε την έκθεση κατά­σχε­σης και την εγγραφή στην πλατ­φόρμα πλει­στη­ρια­σμών,

• Επέβαλε τα δικα­στικά έξοδα της δια­δι­κα­σίας στην καθ’ ης η ανακοπή, ποσού 400 ευρώ.

Η απόφαση, αν και δεν αμφι­σβη­τεί τη δυνα­τό­τητα να ζητεί­ται διαταγή πλη­ρω­μής για μέρος μιας απαί­τη­σης, επι­ση­μαί­νει ότι και σε αυτές τις περι­πτώ­σεις ο νόμος απαιτεί προσ­διο­ρι­σμό των επι­μέ­ρους ποσών που τη συγκρο­τούν. Δεν αρκεί η αναφορά σε «μέρος της συνο­λι­κής οφειλής» χωρίς δια­κριτή ανάλυση.

Το δικα­στή­ριο, με σαφή αναφορά στην πάγια νομο­λο­γία, επα­νέ­λαβε ότι ακόμα και δικο­νο­μι­κές διευ­κο­λύν­σεις για τη μείωση κόστους (όπως ο περιο­ρι­σμός του αιτή­μα­τος) δεν αίρουν την υπο­χρέ­ωση εκκα­θά­ρι­σης της απαί­τη­σης.

Η απόφαση του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Κω συνιστά εφαρ­μογή του κανόνα ότι οι πράξεις ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης πρέπει να στη­ρί­ζο­νται σε πλήρως εκτε­λε­στούς τίτλους. Η υπόθεση ανα­δει­κνύει τη σημασία του τυπικού ελέγχου σε ζητή­ματα ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης, καθώς και τον ρόλο της ανα­κο­πής ως μέσου προ­στα­σίας του οφει­λέτη.