Γιάννης Παππάς: «Η Τουρκία ζητά να εισπράττει ως εταίρος και να πράττει ως ταραξίας»

Η πολι­τική μπορεί να είναι κάτι που ξεκι­νάει από τη Βουλή, τα υπουρ­γεία και τις δημό­σιες υπη­ρε­σίες, κάτι που αφορά την κοι­νω­νία αλλά γρά­φε­ται εκεί όπου ο χάρτης γίνεται συνεί­δηση. Εκεί όπου η πατρίδα δεν είναι έννοια αφη­ρη­μένη, αλλά πέτρα και νερό, σημαία και σκοπιά.

Πριν λίγες ημέρες, βρέθηκα στο Καστελ­λό­ριζο. Κοι­τά­ζο­ντας προς τα απέ­να­ντι παράλια, εκεί όπου οι ακτές απέχουν ελά­χι­στα, ένιωσα για ακόμη μια φορά τι σημαί­νει «Ελλάδα». Σημαί­νει να στέ­κε­σαι ακί­νη­τος όταν φυσάει δυνατά. Να μην παζα­ρεύ­εις τις αξίες, τα δικαιώ­ματα και τα ιδανικά σου όσο κι αν σε πιέσουν. Να κρατάς τη γραμμή, ακόμα κι αν την ξεχνά η Ευρώπη.

Το σύμπλεγμα του Καστελ­λό­ρι­ζου είναι Ευρώπη. Η Μεγίστη, η Ρω, η Στρογ­γύλη, η Χάλκη, η Σύμη, η Τήλος και τα άλλα τα νησιά μας. Κι όμως, η Ευρώπη ορι­σμέ­νες φορές φαί­νε­ται να ξεχνά τι σημαί­νουν σύνορα. Πώς αλλιώς να εξη­γη­θεί ότι η Τουρκία – μια χώρα που δια­τη­ρεί επίσημα απειλή πολέμου κατά της Ελλάδας από το 1995 – διεκ­δι­κεί πρό­σβαση στα ευρω­παϊκά αμυ­ντικά χρη­μα­το­δο­τικά εργα­λεία;

Η Ε.Ε. προωθεί το πρό­γραμμα “ReArm Europe” και νέο ταμείο 150 δισε­κα­τομ­μυ­ρίων για την ενί­σχυση της κοινής άμυνας. Είναι ένα ανα­γκαίο βήμα, ιστο­ρι­κής σημα­σίας. Αλλά εδώ γεν­νά­ται το κρίσιμο ερώτημα: ποιοι θα ωφε­λη­θούν από αυτό; Και ποιος θα πλη­ρώ­σει το τίμημα της αμνη­σίας;

Ο Πρω­θυ­πουρ­γός Κυριά­κος Μητσο­τά­κης έθεσε με απόλυτη σαφή­νεια το ζήτημα: «Είναι 30 χρόνια από το casus belli. Πρέπει να ζητή­σουμε ευθέως από τους Τούρ­κους φίλους μας να το βγάλουν από το τραπέζι. Δεν γίνεται από τη μία να διεκ­δι­κείς να μπεις σε χρη­μα­το­δο­τικά εργα­λεία της ΕΕ και από την άλλη να απει­λείς χώρα της ΕΕ, εάν κάνει πράξη κάτι που δικαιού­ται.»

Και από τη Ρω, ο Νίκος Δένδιας, Υπουρ­γός Εθνικής Άμυνας, ήταν επίσης ξεκά­θα­ρος: η Ελλάδα έχει πλήρες δικαί­ωμα να ορίσει την ΑΟΖ της και να υπε­ρα­σπι­στεί την κυριαρ­χία της με κάθε νόμιμο μέσο.

Η Τουρκία δεν μπορεί να ζητά και να απειλεί. Δεν μπορεί να εμφα­νί­ζε­ται ως εταίρος όταν πράττει ως ταρα­ξίας. Δεν μπορεί να είναι και με τον αστυ­φύ­λακα και με τον χωρο­φύ­λακα για το συμ­φέ­ρον της. Η Ελλάδα δεν θα υπο­χω­ρή­σει και δεν θα συναι­νέ­σει σε οποιο­δή­ποτε ευρω­παϊκό σχέδιο ενι­σχύει ή επι­βρα­βεύει χώρες που αμφι­σβη­τούν την εδαφική μας ακε­ραιό­τητα.

Έχουμε το «όπλο» της ομο­φω­νίας. Και όσο το casus belli παρα­μέ­νει, η Ελλάδα οφείλει να το ασκήσει. Όχι από εμπά­θεια ή διάθεση τιμω­ρίας. Αλλά γιατί η Ευρώπη δεν μπορεί να είναι Ευρώπη χωρίς αρχές. Δεν μπορεί να οικο­δο­μή­σει την άμυνά της πάνω σε άμμο.

Ας είμαστε ξεκά­θα­ροι. Η κυριαρ­χία της Ελλάδας δεν είναι δια­πραγ­μα­τεύ­σιμη. Δεν θα την παζα­ρέ­ψουμε για κον­δύ­λια ή για «κλίμα βελ­τί­ω­σης». Ούτε θα ανε­χθούμε τη διπλω­μα­τία του εκβια­σμού.

Η Ελλάδα είναι το σύνορο της Ευρώπης. Αλλά πάνω απ’ όλα είναι πατρίδα. Και η πατρίδα, όσο μικρή κι αν φαί­νε­ται στον χάρτη, είναι μεγάλη όταν δεν υπο­χω­ρεί.