Το παραμύθι της ΔΕΥΑΡ: Από θύτης… θύμα!

Η «μεγάλη από­δραση» από τις ευθύνες, σε σκη­νο­θε­σία ΔΕΥΑΡ – Δήμου – Όταν το «δεν πληρώνω» γίνεται πολι­τική στρα­τη­γική

Αν υπήρχε κάποια απορία στην κοινή γνώμη για την πολυ­συ­ζη­τη­μένη κόντρα μεταξύ Περι­φέ­ρειας και Δήμου – ΔΕΥΑΡ, τώρα έχει την απά­ντησή της. Η ΔΕΥΑΡ χρω­στάει λεφτά στην Περι­φέ­ρεια. Πολλά λεφτά, για το νερό που παίρνει από το Φράγμα Γαδουρά και πουλάει στους δημότες του νησιού. Απορίας άξιον βέβαια είναι, αφού πουλάει και μάλιστα ακριβά ένα προϊόν που εκείνη προ­μη­θεύ­ε­ται τζάμπα από την Περι­φέ­ρεια, τι τα κάνει τα λεφτά που εισπράτ­τει από νοι­κο­κυ­ριά και επι­χει­ρή­σεις; Αντί η ΔΕΥΑΡ να απα­ντή­σει, απο­φά­σισε να που­λή­σει ξανά, αυτή τη φορά το παρα­μύθι της σύγκρου­σης.

Δήμος και  ΔΕΥΑΡ ξέρουν εξαρχής ότι κάποια στιγμή θα πρέπει να πλη­ρω­θούν τα χρω­στού­μενα. Ξέρουν ότι η Περι­φέ­ρεια, όση υπομονή κι αν κάνει, όση ανοχή κι αν δείχνει, κάποια στιγμή θα πρέπει να τα διεκ­δι­κή­σει όπως είναι εκ του νόμου υπο­χρε­ω­μένη να κάνει.

Όμως δεν είναι δια­τε­θει­μέ­νοι να πλη­ρώ­σουν. Τι κάνουν λοιπόν; Στήνουν το πιο κακο­παιγ­μένο μελό­δραμα  της τοπικής αυτο­διοί­κη­σης: ένα έργο γεμάτο συγκρού­σεις, θυμα­το­ποί­ηση και… απλή­ρω­τους λογα­ρια­σμούς. Όσο το νερό του φράγ­μα­τος Γαδουρά ρέει, άλλο τόσο ρέει και η προ­σπά­θεια απο­ποί­η­σης ευθυνών,  με σκη­νο­θε­σία που θα ζήλευε και ο Μακια­βέλι!

Σκη­νο­θε­τούν μια παρά­σταση θύτη και θύματος ώστε όταν έρθει η ώρα η Περι­φέ­ρεια να διεκ­δι­κή­σει τα χρήματά της, τότε να έχουν έτοιμο το έδαφος για να  παίξουν τον ρόλο του κατα­τρεγ­μέ­νου από την… κακή Περι­φέ­ρεια που κατά τη δική τους λογική ξύπνησε ένα πρωί και λέει «μια και δεν έχω κάτι άλλο να κάνω σήμερα, δεν πάω να βεβαιώσω 6 εκα­τομ­μύ­ρια στην ΔΕΥΑΡ;».

Αυτό λοιπόν το μακια­βε­λικό σενάριο, το μετέ­τρε­ψαν σε μια θεα­τρική παρά­σταση που παρα­κο­λου­θεί η κοινή γνώμη εδώ και πολλούς μήνες.  ΔΕΥΑΡ και Δήμος, αντί να ανα­λά­βουν τις ευθύνες τους, παίζουν το τελευ­ταίο τους χαρτί: την ακραία σύγκρουση, για να δια­σω­θούν από το πολι­τικό και οικο­νο­μικό τους ναυάγιο.

Πρω­τα­γω­νι­στές του έργου οι Βαγια­νός, Κολιά­δης και ο… “λαγός” Ζαν­νε­τού­λης να βαράνε τα τύμπανα της σύγκρου­σης, προ­σπα­θώ­ντας να στρέ­ψουν τη δημόσια προσοχή μακριά από το γεγονός ότι απλά θέλουν να απο­φύ­γουν να πλη­ρώ­σουν.  Όλη αυτή η παντε­λώς πολι­τικά  ανήθικη  στρα­τη­γική έχει ένα στόχο και μόνο: να θολώ­σουν τα νερά και να στρέ­ψουν την κοινή γνώμη ενα­ντίον της Περι­φέ­ρειας, που απλώς απαιτεί τα νόμιμα. Είναι η κλασική κίνηση του θύτη που προ­σπα­θεί να παρου­σιά­σει το θύμα ως ένοχο, μόνο και μόνο για να ξεφύγει από τις ευθύνες του.

Για τον εαυτό του ο Βαγια­νός, κράτησε το ρόλο του μικρού Καΐλα στις ταινίες της Φίνος Φίλμς, αφού είχε ανα­θέ­σει στον Δημήτρη Ζαν­νε­τούλη να βγάλει τάχα το φίδι από την τρύπα. Θυμίζω την πρώτη φορά που ο Ζαν­νε­τού­λης έθεσε το θέμα των οφειλών της ΔΕΥΑΡ στο δημο­τικό συμ­βού­λιο,  ο Βαγια­νός εμφα­νί­στηκε απο­στα­σιο­ποι­η­μέ­νος από τη ρητο­ρική του.  Θυμίζω συγκε­κρι­μένα, την ειδική συνε­δρί­αση λογο­δο­σίας της 23.01.2025, όπου ο Δημή­τρης Ζαν­νε­τού­λης έφερε σειρά ερω­τη­μά­των σχετικά με τη ΔΕΥΑΡ και το Φράγμα Γαδουρά, για να παρέμ­βει ο Δήμαρ­χος Αλέ­ξαν­δρος Κολιά­δης και να πει ότι θα ήταν κατα­νοητό τα ερω­τή­ματα αυτά να τα θέσει ένας σύμ­βου­λος της μειο­ψη­φίας που δεν έχει γνώση των θεμάτων, όχι όμως ο Δημή­τρης Ζαν­νε­τού­λης, ο οποίος γνω­ρί­ζει τις απα­ντή­σεις ως μέλος της Διοί­κη­σης της ΔΕΥΑΡ” και πρό­σθεσε ότι “αυτό το κάνεις όταν θέλεις να κερ­δί­σεις κάτι”.

Ο Σωτήρης Βαγια­νός από την πλευρά του είπε ότι δεν μπορεί να γίνεται συζή­τηση γι αυτά τα θέματα,  παρα­δε­χό­με­νος ότι η ΔΕΥΑΡ δεν είναι συνεπής απέ­να­ντι στην Περι­φέ­ρεια. “Δεν είναι της παρού­σης να το συζη­τή­σουμε. Ετσι κι αλλιώς δεν είμαστε συνε­πείς απέ­να­ντι στην Περι­φέ­ρεια και ούτε μπο­ρούμε να το βάλουμε σαν θέμα αφού δεν έχουμε πλη­ρώ­σει στην Περι­φέ­ρεια αυτά που πρέπει . Η συζή­τηση αυτή είναι εκτός ατζέ­ντας αυτή τη στιγμή” ήταν η απά­ντηση του Προ­έ­δρου της ΔΕΥΑΡ. Επι­πλέον, σε ερώτηση του Δημήτρη Ζαν­νε­τούλη αν η ΔΕΥΑΡ σκο­πεύει να διεκ­δι­κή­σει και να πάρει από την Περι­φέ­ρεια  την δια­χεί­ριση του Φράγ­μα­τος Γαδουρά και του διυ­λι­στη­ρίου μετά και τη λήξη της υφι­στά­με­νης μεταξύ τους Προ­γραμ­μα­τι­κής Σύμ­βα­σης, ο Σωτήρης Βαγια­νός έβαλε τέλος στην όποια συζή­τηση λέγο­ντας ότι το Φράγμα Γαδουρά λει­τουρ­γεί άψογα από την ανάδοχη εται­ρεία που έχει ανα­λά­βει τη λει­τουρ­γία του.

Αυτά συνέ­βαι­ναν  τον περα­σμένο Ιανουά­ριο, όταν Κολιά­δης – Βαγια­νός, «άδεια­ζαν» τάχα τον «λαγό» τους, παρι­στά­νο­ντας τους μικρούς Καΐλες που σε δημό­σιες δηλώ­σεις εκθεί­α­ζαν την καλή συνερ­γα­σία με την Περι­φέ­ρεια, αλλά από πίσω υπο­δαύ­λι­ζαν και μεθό­δευαν την σύγκρουση. Οι συναι­νε­τι­κές δημό­σιες δηλώ­σεις, προ­φα­νώς γίνο­νταν για να μπορούν σε δεδο­μένη στιγμή να κατη­γο­ρή­σουν την Περι­φέ­ρεια ότι εκείνη είναι που καλ­λιερ­γεί συν­θή­κες σύγκρου­σης. Από τότε βέβαια έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι και τόσο ο Δήμος όσο και η ΔΕΥΑΡ δημιούρ­γη­σαν τεχνηέ­ντως  και άλλα πεδία αντι­πα­ρά­θε­σης με την Περι­φέ­ρεια, συνε­πείς στο σκη­νο­θε­τη­μένο σενάριο της θυμα­το­ποί­η­σης. Φαλη­ράκι, Ιαλυσός, συγκοι­νω­νίες κλπ κλπ.

Είναι και το ταμπε­ρα­μέ­ντο του Αλέ­ξαν­δρου Κολιάδη που στη συνε­δρί­αση του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου της 24ης Απρι­λίου, δεν τον άφησε να κρυφτεί για πολύ, με το κρε­σέ­ντο των απειλών και της μαγκιάς κατά της Περι­φέ­ρειας, από τον… κοι­μώ­μενο γίγαντα του Δήμου (προ­φα­νώς ακόμα σε ύπνο βαθύ βρί­σκε­ται, αφού ούτε κατά­λαβε πώς έχασε 16 Γαλά­ζιες Σημαίες από τις παρα­λίες της Ρόδου, το πιο πρό­σφατο από τα πολλά επι­τεύ­ματα που έχει να παρου­σιά­σει).

Όλα αυτά, για να προ­ε­τοι­μά­σουν το έδαφος της αθέ­τη­σης της υπο­χρέ­ω­σης που απορ­ρέει από την μεταξύ τους υπο­γρα­φείσα προ­γραμ­μα­τική σύμβαση για το νερό, που φέρει τις υπο­γρα­φές ΔΕΥΑΡ και Δήμου Ρόδου, με τον ίδιο τον σημε­ρινό Δήμαρχο Αλέ­ξαν­δρο Κολιάδη να έχει ψηφίσει την Προ­γραμ­μα­τική Σύμβαση με την Περι­φέ­ρεια, δύο φορές! Ναί, δύο φορές έχει ψηφίσει ο Αλέ­ξαν­δρος Κολιά­δης αυτή την συμ­φω­νία.! Και είναι ο μόνος που την έχει ψηφίσει δύο φορές, γιατί είχε δύο ιδιό­τη­τες, αυτή του μέλους του Δ.Σ. της ΔΕΥΑΡ και αυτή του μέλους της τότε Οικο­νο­μι­κής Επι­τρο­πής του Δήμου Ρόδου!

Άλλωστε, αν υπο­θέ­σουμε ότι ο σκοπός της ΔΕΥΑΡ δεν ήταν εξ αρχής να φεσώσει την Περι­φέ­ρεια με πολλά εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ, η λογική των πραγ­μά­των λέει ότι πριν πάρει την απόφαση να αμφι­σβη­τή­σει το χρέος της, προ­σφεύ­γο­ντας ακόμη και στον Εισαγ­γε­λέα για τυχόν ποινικά αδι­κή­ματα από πλευράς Περι­φέ­ρειας (!),  θα έπρεπε να ζητήσει τα στοι­χεία, να τα εξε­τά­σει, να τα συζη­τή­σει με την Περι­φέ­ρεια, πράγμα που ουδέ­ποτε έκανε, μέρος προ­φα­νώς και αυτό της στρα­τη­γι­κής της σύγκρου­σης.

Κάπως έτσι, φτά­νουμε στην απόφαση του ΔΣ της ΔΕΥΑΡ να αμφι­σβη­τή­σει το χρέος της και να κινηθεί με νομικά τερ­τί­πια μήπως και το γλυ­τώ­σει, απο­κα­λύ­πτο­ντας το αληθινό πρόσωπο της πολι­τι­κής ανευ­θυ­νό­τη­τας που κυριαρ­χεί στον Δήμο Ρόδου.

Σε κάθε περί­πτωση, η ΔΕΥΑΡ και ο Δήμος Ρόδου δεί­χνουν ότι δεν έχουν καμία διάθεση να ανα­λά­βουν τις ευθύνες τους. Προ­τι­μούν να συνε­χί­σουν να στήνουν σκηνικά σύγκρου­σης, να ρίχνουν λάσπη και να προ­σπα­θούν να ξεφύ­γουν από τα χρέη και τη λογο­δο­σία.

Κάπως έτσι, το «δεν πληρώνω» γίνεται πολι­τική στρα­τη­γική, με τη ΔΕΥΑΡ να ζητάει και τα ρέστα (κυριο­λε­κτικά).