Αρχιμανδρίτης Αντώνιος Πατρός: «Ο Πανορμίτης είναι ο Ηγούμενος εδώ»

Γέροντα, ποια είναι η πνευ­μα­τική απο­στολή της Ιεράς Μονής Πανορ­μίτη στη σύγ­χρονη εποχή;

Σε μία εποχή κα Παμπρή που χαρα­κτη­ρί­ζε­ται από κοσμοϊ­στο­ρι­κές εξε­λί­ξεις στους χώρους της τεχνο­λο­γίας και της εν γένει επι­στή­μης, και ταυ­τό­χρονα μαστί­ζε­ται από πολέ­μους, θλίψεις και βάσανα, η αγγε­λο­φρού­ρητη Μονή του Πανορ­μί­του είναι ένας τόπος βιώσεως της ζωντα­νής παρου­σίας του Αρχαγ­γέ­λου. Είναι ένας φάρος ελπίδας, που φωτίζει τον κόσμο. Είναι μία υπεν­θύ­μιση ότι, όσα και να κατα­φέ­ρουμε σε επίπεδο υλικό, την πραγ­μα­τική πλη­ρό­τητα μόνο ο Θεός μπορεί να την δώσει.

Πώς δια­χει­ρί­ζε­ται η Ιερά Μονή τις προ­κλή­σεις της εποχής, όπως η του­ρι­στι­κο­ποί­ηση των προ­σκυ­νη­μά­των ή η πνευ­μα­τική απο­ξέ­νωση πολλών ανθρώ­πων;

Οι πει­ρα­σμοί των καιρών μας είναι όντως πολλοί, και η του­ρι­στι­κο­ποί­ηση των ιερών μας προ­σκυ­νη­μά­των είναι ένας από αυτούς· γεγονός που μας θλίβει βαθύ­τατα και μας καλεί επι­τα­κτικά να προ­στα­τέ­ψουμε τον πνευ­μα­τικό χαρα­κτήρα όσων παρα­λά­βαμε και θα παρα­δώ­σουμε στις επό­με­νες γενεές. Η αθρόα προ­σέ­λευση των προ­σκυ­νη­τών κατά την άφιξη των πλοίων στο λιμάνι της Μονής συνο­δεύ­ε­ται, πολλές φορές, από οχλα­γω­γία, που είναι κάτι λογικό. Κατά τον απόπλου και του τελευ­ταίου καρα­βιού το μεση­μέρι, η Μονή μετα­μορ­φώ­νε­ται σε τόπο ησυχίας· στοι­χείο απα­ραί­τητο της μονα­χι­κής ζωής.

Ο Αρχάγ­γε­λος Μιχαήλ του Πανορ­μίτη είναι ένα από τα πιο ισχυρά προ­σκυ­νή­ματα του Αιγαίου. Ποιο είναι το μήνυμα που πιστεύ­ετε ότι μετα­φέ­ρει στον σημε­ρινό προ­σκυ­νητή και πόσο εύκολο είναι να δια­τη­ρη­θεί η μονα­στική παρά­δοση της Μονής στον 21ο αιώνα, μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία;

Ο δυνα­μι­σμός που διέπει το όνομα της Ιεράς Μονής συνο­δεύ­ε­ται από το βάρος της ευθύνης που έχουμε όσοι δια­κο­νούμε εδώ. Η παρά­δοση, που φθάνει σε εμάς μέσα από τους αιώνες, είναι πολύ σημα­ντικό να δια­φυ­λα­χθεί και απο­τε­λεί κύριο μέλημά μας. Ωστόσο, η πολι­τι­σμική εξέλιξη δεν απο­τε­λεί απειλή για την παρά­δοση· η παρά­δοση είναι αυτή που δια­μορ­φώ­νει τον χαρα­κτήρα της εξέ­λι­ξης. Κάθε ευσεβής ψυχή που επι­σκέ­πτε­ται το μονα­στήρι του Πανορ­μί­του δια­λέ­γε­ται με την παρά­δοση που υπάρχει εδώ και, όταν θα φύγει για να επι­στρέ­ψει στον αγώνα της ζωής, παίρνει μαζί της αυτόν τον καρπό, που οφείλει να καλ­λιερ­γή­σει. Το σημα­ντικό είναι ότι όποιος έρθει μία φορά, πάντα επι­στρέ­φει.

Ποιες είναι οι μεγα­λύ­τε­ρες πνευ­μα­τι­κές ανάγκες που βλέπετε στους ανθρώ­πους που επι­σκέ­πτο­νται τη Μονή;

Η μεγα­λύ­τερη ανάγκη των ανθρώ­πων είναι η χάρη του Θεού. Αυτό ζητούν: την ηρεμία της ψυχής τους, που μόνο ο Θεός μπορεί να τους δώσει. Παίρ­νουν δύναμη και αντι­με­τω­πί­ζουν την καθη­με­ρι­νό­τητα.

Ο Πανορ­μί­της είναι γνωστός και για τα τάματα που στέλ­νουν από όλο τον κόσμο. Ποια είναι η πιο συγκι­νη­τική εμπει­ρία που έχετε βιώσει σχετικά με αυτό το φαι­νό­μενο;

Όλες οι περι­πτώ­σεις από τα τάματα είναι ιδιαί­τε­ρες και ξεχω­ρι­στές. Χαρα­κτη­ρι­στικά, θα σας αναφέρω δύο. Μετά την παρα­λαβή ενός τάματος από την Κρήτη, θέλησα να ενη­με­ρώσω την απο­στο­λέα για την άφιξή του. Όταν της είπα ότι ήρθε το τάμα της, μου απά­ντησε με πίστη και δυνα­μι­σμό: «Δεν είχα καμία αμφι­βο­λία ότι θα ερχόταν· έχω στείλει άλλα δύο και ήρθαν». Τι μπορεί να πει κανείς σ’ αυτή τη γυναίκα; Και άλλη μία περί­πτωση: κάποιος προ­σκυ­νη­τής ήρθε και μας περιέ­γραψε πως, σε μία παραλία της Κέας γεμάτη από πλα­στικά μπου­κά­λια, ένα από αυτά έβγαζε μία λάμψη. Η λάμψη προ­ερ­χό­ταν από ένα νόμισμα, το οποίο βρι­σκό­ταν μέσα στο μπου­κάλι και προ­ο­ρι­ζό­ταν για να ανά­ψουμε ένα κερί για τον άνθρωπο που το έστειλε· μαζί υπήρχαν και μερικά σπυριά λιβάνι για τη Χάρη Του. Κερί και λιβάνι, λοιπόν –και πίστη, μεγάλη πίστη– περιέ­χουν τα τάματα στον Πανορ­μίτη.

Γέροντα ποιος είναι ο αριθμός της αδελ­φό­τη­τας της Μονής και ποιο είναι το προ­σω­πικό σας όραμα για τη Μονή Πανορ­μίτη τα επόμενα χρόνια;

Με τη χάρη του Αρχαγ­γέ­λου, τα τελευ­ταία χρόνια παρα­τη­ρεί­ται έντονος ζήλος από νέους ανθρώ­πους να ασπα­σθούν το ιερό ράσο και τη μονα­χική ζωή. Αυτό δεν είναι έργο δικό μας· ο Πανορ­μί­της είναι ο Ηγού­με­νος εδώ, κι Εκείνος κανο­νί­ζει, φρο­ντί­ζει και οδηγεί το παρόν και το μέλλον της Μονής. Με την ευχή και την ευλογία του Σεβα­σμιο­τά­του Ποι­με­νάρ­χου μας, κ. Χρυ­σο­στό­μου, πορευό­μα­στε και προ­σευ­χό­μα­στε για το καλύ­τερο.

Και μία πιο προ­σω­πική ερώτηση, ποια ήταν η στιγμή ή η εμπει­ρία στη ζωή σας που σας οδήγησε ορι­στικά να αφιε­ρω­θείτε στον Θεό και να ακο­λου­θή­σετε τον μονα­στικό δρόμο, ποιος, τι σας ενέ­πνευσε;

Από τότε που θυμάμαι τον κόσμο, το μόνο που ήθελα ήταν να γίνω ιερέας. Είναι κάτι για το οποίο δεν μπορώ να μιλήσω· τα λόγια είναι περιττά για εκείνα που μας υπερ­βαί­νουν.