Μίλτος Σταματίδης: Με σεβασμό στην παράδοση και το βλέμμα στο αύριο

Ποια είναι η σημε­ρινή εικόνα του κλάδου της αρτο­ποι­ίας και της ζαχα­ρο­πλα­στι­κής στη χώρα μας; Αντι­λαμ­βά­νο­μαι ότι και οι δικές σας επι­χει­ρή­σεις επη­ρε­ά­ζο­νται άμεσα από τον σκληρό αντα­γω­νι­σμό των μεγάλων αλυ­σί­δων κυρίως στον κλάδο της αρτο­ποι­ίας.

Η σημε­ρινή εικόνα του κλάδου κα Παμπρή είναι ιδιαί­τερα αντα­γω­νι­στική και απαι­τη­τική. Οι μεγάλες αλυ­σί­δες, με τις δυνα­τό­τη­τές τους σε τιμές, branding και δίκτυα, ασκούν σημα­ντική πίεση στις μικρό­τε­ρες επι­χει­ρή­σεις. Ωστόσο, παρα­μέ­νει ζωντα­νός και ανθε­κτι­κός, γιατί στη­ρί­ζε­ται στη φρε­σκάδα, την ποιό­τητα, την προ­σω­πική σχέση με τον πελάτη και την αυθε­ντι­κό­τητα. Στο “Μίλτος”, για παρά­δειγμα, με 25 χρόνια πορείας, επι­μέ­νουμε σε ποιο­τι­κές πρώτες ύλες, παρα­δο­σια­κές αλλά και και­νο­τό­μες συντα­γές, και άμεση επαφή με τους πελάτες μας. Αυτά είναι στοι­χεία που δεν μπορούν εύκολα να αντι­γρα­φούν από μία μεγάλη αλυσίδα.

Κατα­φέ­ρατε πρό­σφατα ως κλάδος μία νίκη που αφορά στην επι­δό­τηση της κιλο­βα­τώ­ρας στο κόστος ρεύ­μα­τος. Όμως, ο πλη­θω­ρι­σμός έφερε και αυξή­σεις στις πρώτες ύλες (αλεύρι, ζάχαρη, σοκο­λάτα, κακάο). Πώς αντι­με­τω­πί­ζε­ται αυτή η κατά­σταση;

Η επι­δό­τηση στο κόστος ρεύ­μα­τος ήταν μία θετική εξέλιξη αν και αφορά στο τρίμηνο Δεκεμ­βρίου, Ιανουα­ρίου και Φεβρουα­ρίου και μία ανα­κού­φιση για τον κλάδο. Εδώ θα ήθελα να επι­ση­μάνω τις ενέρ­γειες τόσο των διοι­κη­τι­κών συμ­βου­λίων της ομο­σπον­δίας αρτο­ποιών και ζαχα­ρο­πλα­στών όσο και του τέως υπουρ­γού μας και βου­λευτή Δωδε­κα­νή­σου Γιάννη Παππά. Όμως, οι συνε­χείς αυξή­σεις σε βασικές πρώτες ύλες έχουν δημιουρ­γή­σει μεγάλες πιέσεις στην καθη­με­ρι­νό­τητά μας. Προ­σπα­θούμε να δια­χει­ρι­στούμε το κόστος χωρίς να θυσιά­ζουμε την ποιό­τητα. Κάνουμε πιο έξυπνες αγορές, επεν­δύ­ουμε στην εξοι­κο­νό­μηση ενέρ­γειας και ανα­νε­ώ­νουμε την προϊ­ο­ντική μας γκάμα για να προ­σφέ­ρουμε λύσεις που αντα­πο­κρί­νο­νται στις ανάγκες του πελάτη αλλά και στις δικές μας δυνα­τό­τη­τες. Είναι ένας διαρκής αγώνας ισορ­ρο­πίας.

Βλέ­πουμε πλέον προ­ϊ­ό­ντα χωρίς γλου­τένη, vegan γλυκά ή ψωμιά με superfoods. Είναι αυτή μία πρό­κληση να εξε­λί­ξετε προ­ϊ­ό­ντα που δεν είναι εύκολο να αντι­γρά­ψει ακόμη και μία μεγάλη αλυσίδα;

Σίγουρα είναι μία μεγάλη πρό­κληση, αλλά και ευκαι­ρία. Οι σύγ­χρο­νοι κατα­να­λω­τές ζητούν πλέον προ­ϊ­ό­ντα που αντα­πο­κρί­νο­νται σε νέες δια­τρο­φι­κές συνή­θειες και απαι­τή­σεις. Εκεί έχουμε ως μικρές επι­χει­ρή­σεις το πλε­ο­νέ­κτημα της ευε­λι­ξίας και της δημιουρ­γι­κό­τη­τας.

Εμείς για παρά­δειγμα, στη δική μου επι­χεί­ρηση, έχουμε ήδη παρου­σιά­σει παγωτά χωρίς ζάχαρη με στέβια και vegan παγωτά σορμπέ με φρέσκα φρούτα του τόπου μας. Πρό­κει­ται για συντα­γές που απαι­τούν γνώση, πει­ρα­μα­τι­σμό και σεβασμό στις πρώτες ύλες – δεν είναι εύκολες στην παρα­γωγή σε μεγάλη κλίμακα, και αυτό μας δια­φο­ρο­ποιεί.

Ένα από τα μεγα­λύ­τερα προ­βλή­ματα της εποχής είναι η έλλειψη εργα­ζο­μέ­νων με εξει­δί­κευση. Ο νέος κόσμος ενδια­φέ­ρε­ται να ασχο­λη­θεί με την αρτο­ποιία και τη ζαχα­ρο­πλα­στική, καθώς τα ωράριά σας είναι ιδιαι­τέ­ρως απαι­τη­τικά;

Δυστυ­χώς, αντι­με­τω­πί­ζουμε έντονα αυτό το πρό­βλημα. Τα νέα παιδιά διστά­ζουν να μπουν στον χώρο, εν μέρει λόγω των απαι­τη­τι­κών ωραρίων και της εντα­τι­κής φύσης της δου­λειάς. Όμως, η αρτο­ποιία και η ζαχα­ρο­πλα­στική είναι επαγ­γέλ­ματα με προ­ο­πτική, δημιουρ­γι­κό­τητα και στα­θε­ρό­τητα. Χρειά­ζε­ται προ­σπά­θεια από όλους – πολι­τεία, εκπαι­δευ­τι­κούς φορείς και εμάς τους ίδιους – για να ξανα­γί­νει το επάγ­γελμα ελκυ­στικό. Εμείς, στα κατα­στή­ματά μας προ­σπα­θούμε να μετα­δώ­σουμε τη γνώση μας και να εμπνεύ­σουμε τη νέα γενιά να δει αυτή τη δουλειά σαν τέχνη και όχι απλώς σαν εργασία.

Πόσα είναι τα μέλη του Σωμα­τείου σας στα Δωδε­κά­νησα και ποιες είναι οι προ­τε­ραιό­τη­τες για το επόμενο διά­στημα; Υπάρ­χουν πρω­το­βου­λίες για επι­μόρ­φωση, συνερ­γα­σία με ΙΕΚ ή στήριξη των μελών;

Το Σωμα­τείο μας αριθμεί 41 ενεργά μέλη σε όλη τη Δωδε­κά­νησο και να σημειω­θεί ότι ξεκι­νή­σαμε την ίδρυση του Σωμα­τείου μας πριν ενάμιση χρόνο με μόλις 22 μέλη. Κύριος στόχος μας είναι η στήριξη του επαγ­γελ­μα­τία μέσα από συνεχή επι­μόρ­φωση, συνερ­γα­σίες με ΙΕΚ, ενη­με­ρω­τι­κές δράσεις και προβολή του κλάδου μας. Εδώ θα πρέπει να ευχα­ρι­στή­σουμε και το Επι­με­λη­τή­ριο Δωδε­κα­νή­σου για την καθο­ρι­στική του βοήθεια τόσο για την ίδρυση όσο και για τη συνεχή οικο­νο­μική βοήθεια που απλό­χερα μας προ­σφέ­ρει.

Θέλουμε να φέρουμε τους νέους πιο κοντά στο επάγ­γελμα, αλλά και να βοη­θή­σουμε τα μέλη μας να εξε­λι­χθούν, να προ­σαρ­μο­στούν και να παρα­μεί­νουν αντα­γω­νι­στικά σε ένα περι­βάλ­λον που αλλάζει ραγδαία. Δου­λεύ­ουμε συλ­λο­γικά, με ενότητα και στόχο τη δια­τή­ρηση της παρά­δο­σης, αλλά και τη μετά­βαση σε μία νέα εποχή για την ελλη­νική αρτο­ποιία και ζαχα­ρο­πλα­στική.

Πρό­σφατα έκλεισε ακόμη ένας παρα­δο­σια­κός φούρνος της Ρόδου. Πόσοι έχουν μείνει στην πόλη και στα χωριά της Ρόδου;

Δυστυ­χώς, τα τελευ­ταία χρόνια έχουμε δει αρκε­τούς παρα­δο­σια­κούς φούρ­νους να κλεί­νουν, κυρίως λόγω του αυξη­μέ­νου κόστους λει­τουρ­γίας, του έντονου αντα­γω­νι­σμού και της έλλει­ψης δια­δό­χων. Είναι ένα φαι­νό­μενο που μας προ­βλη­μα­τί­ζει όλους.

Σήμερα, στην πόλη και στα χωριά της Ρόδου, έχουν απο­μεί­νει περίπου 25–30 παρα­δο­σια­κοί φούρνοι, που λει­τουρ­γούν με μεράκι, ποιό­τητα και σεβασμό στην τέχνη της αρτο­ποι­ίας. Κάθε κλεί­σιμο είναι απώλεια για την τοπική κοι­νω­νία και για την πολι­τι­στική μας ταυ­τό­τητα, γιατί ο φούρνος δεν είναι απλώς μία επι­χεί­ρηση – είναι σημείο ανα­φο­ράς, παρά­δοση, μνήμη.

Γι’ αυτό κι ένας από τους στόχους μας ως Σωμα­τείο είναι να στη­ρί­ξουμε τους ενα­πο­μεί­να­ντες επαγ­γελ­μα­τίες, να ενι­σχύ­σουμε την παρου­σία τους και – γιατί όχι – να ενθαρ­ρύ­νουμε νέους ανθρώ­πους να συνε­χί­σουν αυτή την όμορφη πορεία, με νέα εργα­λεία αλλά ίδια αγάπη για το ψωμί και τη ζαχα­ρο­πλα­στική.