Συγκινεί η δήλωση της Μ. Ιατρίδη για τον μικρό Άγγελο, που συγκλόνισε το πανελλήνιο

Σε μία συ­γκι­νη­τι­κή δή­λω­ση προ­έ­βη χθες σε ανάρ­τη­σή της η βου­λευ­τής Δω­δε­κα­νή­σου της ΝΔ, Μίκα Ια­τρί­δη, για τον θά­να­το του μι­κρού Άγ­γε­λου που συ­γκλό­νι­σε όλη την Ελ­λά­δα, μετά τη βά­ναυ­ση κα­κο­ποί­η­σή του από τη μη­τέ­ρα του και τον σύ­ντρο­φό της, μέχρι θα­νά­του και το δώρο ζωής που αφή­νει πίσω του το άτυχο 3χρονο παιδί, με την από­φα­ση της για­γιάς του να δω­ρί­σει όρ­γα­νά του, αφού δεν υπήρ­χε ελ­πί­δα ζωής για το άτυχο εγ­γό­νι της.

Χθες το πρωί ολο­κλη­ρώ­θη­κε η δια­δι­κα­σία της λήψης ορ­γά­νων στο ΠΑΓΝΗ του μι­κρού αγο­ριού που δια­γνώ­στη­κε εγκε­φα­λι­κά νεκρό, έπει­τα από τη βά­ναυ­ση κα­κο­ποί­η­ση που υπέ­στη, στα χέρια της μη­τέ­ρας του και του συ­ντρό­φου της στο Ηρά­κλειο. Στο νο­σο­κο­μείο του Ηρα­κλεί­ου εκτυ­λί­χθη­καν συ­γκι­νη­τι­κές στιγ­μές. Πριν ξε­κι­νή­σει η δια­δι­κα­σία αφαί­ρε­σης των ορ­γά­νων του μι­κρού Άγ­γε­λου, οι για­τροί κρά­τη­σαν ενός λε­πτού σιγή στη μνήμη του μι­κρού παι­διού που τόσο άδικα έφυγε από τη ζωή.

Ως γυ­ναί­κα, μη­τέ­ρα, πο­λι­τι­κός, η κα Ια­τρί­δη, βαθιά συ­γκλο­νι­σμέ­νη, το­νί­ζει τα εξής σε ανάρ­τη­σή της στα μέσα κοι­νω­νι­κής δκτύ­ω­σης, ρα­γί­ζο­ντας καρ­διές:

Σκύ­βου­με το κε­φά­λι με ανεί­πω­το θρήνο και σε­βα­σμό μπρο­στά σε αυτήν την ψυ­χού­λα και τη για­γιά του…

Είμαι βαθιά συ­γκλο­νι­σμέ­νη με τον μικρό μας Άγ­γε­λο, που δίνει με τον τρα­γι­κό θά­να­τό του ένα ανε­κτί­μη­το δώρο ζωής, με τη με­τα­μό­σχευ­ση των ορ­γά­νων του!

Η θλίψη που νιώθω για τον αδό­κη­το θά­να­τό του είναι αβά­στα­χτη. Δεν υπάρ­χουν λόγια για να πε­ρι­γρά­ψω τη συ­γκί­νη­ση και την οδύνη που προ­κα­λεί μία τέ­τοια απώ­λεια, ει­δι­κά όταν πρό­κει­ται για ένα παιδί τόσο αθώο και αδύ­να­μο.

Ο Άγ­γε­λος έπρε­πε, σαν κάθε παιδί, να είχε τον κόσμο μπρο­στά του, αλλά, δυ­στυ­χώς, η ζωή του κό­πη­κε από­το­μα και με βίαιο τρόπο. Το γε­γο­νός ότι η μη­τέ­ρα και ο σύ­ντρο­φός της, εκεί­νοι, δη­λα­δή, που έπρε­πε να τον προ­στα­τεύ­ουν, τον κα­κο­ποί­η­σαν με αυτόν τον τρόπο, είναι μία απί­στευ­τη τρα­γω­δία.

Ωστό­σο, η από­φα­ση της για­γιάς του να δω­ρί­σει τα όρ­γα­νά του είναι ένα φως μέσα στο σκο­τά­δι. Αν και η θλίψη δεν μπο­ρεί να ανα­κου­φι­στεί πλή­ρως, η δωρεά αυτή μπο­ρεί να σώσει ζωές και να δώσει σε άλ­λους αν­θρώ­πους την ελ­πί­δα που στε­ρή­θη­κε ο μι­κρός μας Άγ­γε­λος. Είναι μία πράξη αλ­τρου­ϊ­σμού και με­γα­λο­ψυ­χί­ας που με­τα­τρέ­πει την απώ­λεια σε κάτι θε­τι­κό, ανα­κου­φί­ζο­ντας άλλες οι­κο­γέ­νειες που περ­νούν δύ­σκο­λες στιγ­μές. Η δωρεά ορ­γά­νων απο­δει­κνύ­ει πως, ακόμα και στις πιο σκο­τει­νές στιγ­μές, η ζωή μπο­ρεί να βρει τρό­πους να συ­νε­χι­στεί και να φω­τί­σει άλλες καρ­διές.

Αυτό που συ­νέ­βη δεν μπο­ρεί να δι­καιο­λο­γη­θεί, όμως η από­φα­ση της για­γιάς να προ­σφέ­ρει τα όρ­γα­να του Άγ­γε­λου του­λά­χι­στον βοηθά στο να δοθεί και­νούρ­για ζωή σε αν­θρώ­πους που την είχαν ανά­γκη. Και αυτή η πράξη, όσο κι αν είναι τρα­γι­κή, μας υπεν­θυ­μί­ζει τη δύ­να­μη της αλ­λη­λεγ­γύ­ης και της αν­θρω­πιάς σε έναν κόσμο που συχνά μας εκ­πλήσ­σει με τη σκλη­ρό­τη­τά του.

Καλό τα­ξί­δι Άγ­γε­λέ μας…