Οι «μέδουσες του φεγγαριού» καλλιεργούνται στο Ενυδρείο Ρόδου!

• Νέα προ­θή­κη στον εκ­θε­σια­κό χώρο του Ενυ­δρεί­ου • Συ­νε­χί­ζε­ται η ανη­συ­χία για τον λα­γο­κέ­φα­λο

Ο Υδρο­βιο­λο­γι­κός Σταθ­μός Ρόδου – Ενυ­δρείο του ΕΛ­ΚΕ­ΘΕ φι­λο­ξε­νεί ένα όμορ­φο θα­λάσ­σιο είδος, γνω­στό και ως «μέ­δου­σα του φεγ­γα­ριού» – φεγ­γα­ρο­μέ­δου­σα.

Πρό­κει­ται για μία νέα προ­θή­κη στον εκ­θε­σια­κό χώρο του Ενυ­δρεί­ου στη Ρόδο. Η ανα­βάθ­μι­ση του εκ­θε­σια­κού χώρου του Ενυ­δρεί­ου συ­νε­χί­ζε­ται με την ολο­κλή­ρω­ση της δε­ξα­με­νής πα­ρου­σί­α­σης των με­δου­σών του εί­δους Aurelia aurita (φεγ­γα­ρο­μέ­δου­σα).

Ο ει­δι­κός black light φω­τι­σμός που χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­κε στη δε­ξα­με­νή ανα­δει­κνύ­ει τις απα­λές κο­λυμ­βη­τι­κές κι­νή­σεις των φεγ­γα­ρο­με­δου­σών και προ­σφέ­ρει μία εμπει­ρία χα­λά­ρω­σης στους επι­σκέ­πτες. Στη σπει­ροει­δή στε­φά­νη γύρω από τη δε­ξα­με­νή απει­κο­νί­ζο­νται σχη­μα­τι­κά τα στά­δια εξέ­λι­ξης της Aurelia aurita από τη στιγ­μή της γο­νι­μο­ποί­η­σης έως το ώριμο άτομο.

Σύμ­φω­να με τον κ. Γε­ρά­σι­μο Κον­δυ­λά­το, ιχθυο­λό­γο στον υδρο­βιο­λο­γι­κό σταθ­μό Ρόδου ΕΛ­ΚΕ­ΘΕ που μί­λη­σε στην “δ”:

«Οι φεγ­γα­ρο­μέ­δου­σες είναι ένα από τα ακίν­δυ­να είδη και υπάρ­χουν στον χώρο της Με­σο­γεί­ου. Φτά­νουν μέχρι και τα 10 εκα­το­στά σε διά­με­τρο. Επει­δή έχει με­λε­τη­θεί πλή­ρως ο κύ­κλος ζωής τους, και τις καλ­λιερ­γού­με στους χώ­ρους του Υδρο­βιο­λο­γι­κού Σταθ­μού Ρόδου –όπως κά­νουν και όλα τα με­γά­λα ενυ­δρεία. Μπο­ρεί κά­ποιος να τις δει στο Ενυ­δρείο αφού τις καλ­λιερ­γού­με εδώ, όλο το χρόνο. Βέ­βαια, έχουν έναν συ­γκε­κρι­μέ­νο κύκλο ζωής γι αυτό και η καλ­λιέρ­γειά τους είναι συ­νε­χό­με­νη. Ακόμη και η τροφή τους, είναι ζω­ντα­νή».

Σε ερώ­τη­ση εάν εμ­φα­νί­σθη­καν και πάλι στη Ρόδο οι μωβ μέ­δου­σες, που η επαφή με το αν­θρώ­πι­νο δέρμα είναι το­ξι­κή, αφού το τσί­μπη­μά τους είναι πάρα πολύ δυ­να­τό και προ­κα­λεί οξύ πόνο, ο κ. Κον­δυ­λά­τος απά­ντη­σε ότι δεν υπάρ­χουν τέ­τοια πε­ρι­στα­τι­κά, ούτε και αυτή την πε­ρί­ο­δο μιας και είναι πάρα πολ­λοί οι χει­με­ρι­νοί κο­λυμ­βη­τές που προ­τι­μούν τις πα­ρα­λί­ες μας, όταν έχει κα­λο­και­ρία.

Τα πε­ρι­στα­τι­κά, ση­μεί­ω­σαν έξαρ­ση και δη­μιούρ­γη­σαν ανα­στά­τω­ση πριν από δύο χρό­νια, αλλά από πέρσι δεν κα­τα­γρά­φτη­κε κάτι ανη­συ­χη­τι­κό.

Ση­μειώ­νε­ται πως δεν υπάρ­χουν άλλες νέες προ­σθή­κες ειδών στο Ενυ­δρείο Ρόδου, προς το παρόν πέραν όσων φι­λο­ξε­νού­νται όλο τον χρόνο.

ΟΙ ΛΑ­ΓΟ­ΚΕ­ΦΑ­ΛΟΙ

Την ίδια ώρα, πα­ρα­μέ­νει η ανη­συ­χία και ο προ­βλη­μα­τι­σμός για την εμ­φά­νι­ση του λα­γο­κέ­φα­λου. «Οι λα­γο­κέ­φα­λοι και αυτά τα είδη, ήρθαν στις θά­λασ­σές μας για να μεί­νουν. Και δυ­στυ­χώς, ήρθαν τα χει­ρό­τε­ρα είδη. Πρέ­πει να μά­θου­με να ζούμε με αυτά. Κά­ποιοι ‘ξε­νι­στές’ που έχουν έρθει, δεν έχουν το­ξί­νη.

Ο λα­γο­κέ­φα­λος, όμως, έχει το­ξί­νη, είναι επι­κίν­δυ­νος και έχει ανα­πτύ­ξει με­γά­λους πλη­θυ­σμούς. Από εδώ και στο εξής, θα διε­ρευ­νή­σου­με σε ποιο επί­πε­δο έχει ανα­πτυ­χθεί ο μι­κρός λα­γο­κέ­φα­λος (καφέ με κί­τρι­νες βού­λες) που ζει στην άμμο. Αυτός, δεν ψα­ρεύ­ε­ται εύ­κο­λα και δεν έχου­με κα­θα­ρή ει­κό­να, μέχρι στιγ­μής. Υπο­πτευό­μα­στε πά­ντως, ότι και αυτός έχει ανα­πτύ­ξει με­γά­λους πλη­θυ­σμούς. Απαι­τεί­ται πιο βα­θειά έρευ­να.

Να φα­γω­θεί κά­ποιο τέ­τοιο ψάρι εσκεμ­μέ­να, δεν υπάρ­χει πε­ρί­πτω­ση. Ο κίν­δυ­νος είναι από τις ζη­μιές που δη­μιουρ­γεί στα ερ­γα­λεία, στο αλί­ευ­μα και στο οι­κο­σύ­στη­μα -γε­νι­κό­τε­ρα» -λέει ο κ. Κον­δυ­λά­τος.

Ση­μειώ­νε­ται ότι οι λα­γο­κέ­φα­λοι δεν κα­τα­να­λώ­νο­νται γιατί είναι το­ξι­κοί, δεν έχουν θη­ρευ­τές, δεν απει­λού­νται κι έτσι αυ­ξά­νο­νται δρα­μα­τι­κά στο νερό της θά­λασ­σας. Δω­δε­κά­νη­σα, Κρήτη και Κυ­κλά­δες αντι­με­τω­πί­ζουν πλέον πολύ με­γά­λο πρό­βλη­μα με την πα­ρου­σία των λα­γο­κέ­φα­λων, καθώς είναι ένα από τα είδη ψα­ριών που έχουν με­τα­να­στεύ­σει στις ελ­λη­νι­κές θά­λασ­σες και είναι επι­κίν­δυ­να τόσο για την το­πι­κή πα­νί­δα όσο και για τον άν­θρω­πο.

Το συ­γκε­κρι­μέ­νο είδος λα­γο­κέ­φα­λου (lagocephalus sceleratus) προ­κα­λεί με­γά­λο προ­βλη­μα­τι­σμό στην επι­στη­μο­νι­κή κοι­νό­τη­τα από το 2003, που εντο­πί­στη­κε για πρώτη φορά στα νερά της Ανα­το­λι­κής Με­σο­γεί­ου.

Ο κίν­δυ­νος είναι με­γα­λύ­τε­ρος για τους ερα­σι­τέ­χνες ψα­ρά­δες, αφού πολ­λοί δεν υπο­ψιά­ζο­νται το πα­ρα­μι­κρό ή, ακόμα κι αν έχουν ακού­σει για τον λα­γο­κέ­φα­λο, δεν μπο­ρούν να τον ξε­χω­ρί­σουν.

Ωστό­σο, χρειά­ζε­ται με­γά­λη προ­σο­χή, καθώς η τε­τρο­δο­το­ξί­νη προ­κα­λεί μυϊκή πα­ρά­λυ­ση, μπλο­κά­ρει το νευ­ρι­κό σύ­στη­μα και μπο­ρεί να επι­φέ­ρει τον θά­να­το. Η συ­γκε­κρι­μέ­νη το­ξί­νη συ­γκε­ντρώ­νε­ται κυ­ρί­ως στο ήπαρ και στα γεν­νη­τι­κά όρ­γα­να του λα­γο­κέ­φα­λου αλλά και στον μυϊκό ιστό, που τρώει ο άν­θρω­πος.

Ο λα­γο­κέ­φα­λος είναι ένα από τα 90 είδη ψα­ριών και τα πε­ρί­που 1.000 είδη θα­λάσ­σιας χλω­ρί­δας και πα­νί­δας που πέ­ρα­σαν στη Με­σό­γειο μέσω της Διώ­ρυ­γας του Σουέζ. Ολα αυτά τα είδη λέ­γο­νται «Λε­σε­ψια­νά», από το επώ­νυ­μο του Γάλ­λου μη­χα­νι­κού Φερ­δι­νάν­δου Λεσέψ, που κα­τα­σκεύ­α­σε τη διώ­ρυ­γα.