FAZ: Στη Ρόδο δεν θέλουν να παραδώσουν το βιός τους στις φλόγες χωρίς μάχη

Στα κα­φε­νεία της πόλης της Ρόδου δί­νουν στους απο­κλει­σμέ­νους του­ρί­στες δω­ρε­άν καφέ και κρουα­σάν, το πρωί. Μόλις ανα­φέ­ρε­τε τη λέξη «φωτιά», οι ντό­πιοι προ­σφέ­ρουν αμέ­ρι­στα τη βο­ή­θειά τους και μι­λούν για την ατυ­χία των συγ­γε­νών και των φίλων τους, νο­τιό­τε­ρα. Εκεί όπου οι φλό­γες συ­νε­χί­ζουν να μαί­νο­νται αμεί­ω­τες και να κα­τα­στρέ­φουν ολό­κλη­ρα τοπία, ζώα και χωριά.

Απε­σταλ­μέ­νος της γερ­μα­νι­κής Frankfurter Allgemeine Zeitung συ­νο­μι­λεί με μια γυ­ναί­κα που ερ­γά­ζε­ται ως ξε­να­γός. Αφη­γεί­ται ότι μια φίλη της στο Βάτι, ένα μικρό χωριό όχι μα­κριά από το άδειο πλέον Γεν­νά­δι, παρά το γε­γο­νός ότι η φωτιά πλη­σί­α­σε επι­κίν­δυ­να, προ­τί­μη­σε να πα­ρα­μεί­νει στο εστια­τό­ριό της με τα λίγα άτομα που έχουν απο­μεί­νει, για να απο­τρέ­ψει την εξά­πλω­ση της πυρ­κα­γιάς.

Αρ­κε­τοί ντό­πιοι χα­ρα­κτη­ρί­ζο­νται από αυτή την απί­στευ­τη θέ­λη­ση να επι­βιώ­σουν. Δεν θέ­λουν να αφή­σουν τα υπάρ­χο­ντά τους, τα σπί­τια και τα εστια­τό­ρια στις φλό­γες, χωρίς μάχη. Τώρα που οι πε­ρισ­σό­τε­ροι του­ρί­στες έχουν με­τα­φερ­θεί σε ασφα­λές μέρος, είναι μόνοι τους. Όπως λένε στη Faz, δεν πε­ρι­μέ­νουν με­γά­λη βο­ή­θεια από την ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση. Ακόμη και το 2021, όταν στο νησί είχε ξε­σπά­σει και πάλι φωτιά, δεν βο­ή­θη­σε η Αθήνα, αλλά ένα με­γά­λο ρω­σι­κό πυ­ρο­σβε­στι­κό αε­ρο­πλά­νο, το­νί­ζει στη Faz η ξε­να­γός. Πλη­θαί­νουν και οι θε­ω­ρί­ες συ­νω­μο­σί­ας που προ­φα­νώς κυ­κλο­φο­ρούν: η κε­ντρι­κή κυ­βέρ­νη­ση σκό­πι­μα ανέ­χτη­κε τις δα­σι­κές πυρ­κα­γιές για να δη­μιουρ­γή­σει χώρο για νέα αιο­λι­κά πάρκα.

Αυτό που ισχύ­ει, ωστό­σο, είναι ότι η πιο θε­α­μα­τι­κή επι­χεί­ρη­ση εκ­κέ­νω­σης στην ιστο­ρία του νη­σιού έγινε σε με­γά­λο βαθμό από τους ίδιους τους ντό­πιους. Ελά­χι­στη υπο­στή­ρι­ξη έχει έρθει από την Αθήνα μέχρι στιγ­μής. Εν τω με­τα­ξύ, η κα­τά­στα­ση στα νο­τιο­α­να­το­λι­κά πα­ρα­μέ­νει τε­τα­μέ­νη. Οι πυ­ρο­σβέ­στες ερ­γά­ζο­νται αστα­μά­τη­τα. Ένας από αυ­τούς, που δέ­χτη­κε να μας μι­λή­σει, τε­λι­κά δεν τα κα­τά­φε­ρε, γιατί δεν είχε κοι­μη­θεί για τρεις μέρες και δεν μπο­ρού­σε να πει λέξη από την εξά­ντλη­ση.

Τα επό­με­να 24ωρα θα είναι κα­θο­ρι­στι­κά

Ο Μι­χά­λης, ιδιο­κτή­της ενός κα­τα­στή­μα­τος χει­ρο­τε­χνί­ας στη Λίνδο, όπου μπο­ρεί­τε να αγο­ρά­σε­τε τα πιο όμορ­φα χαλιά, πιάτα και πε­τσέ­τες, αρ­νή­θη­κε να εγκα­τα­λεί­ψει το σπίτι του, παρά τις επί­ση­μες εντο­λές. Πι­στεύ­ει ακρά­δα­ντα ότι οι πολ­λοί βρά­χοι γύρω του θα τον προ­στα­τεύ­σουν. Ήδη από το 1987, όταν μια πα­ρό­μοια με­γά­λη πυρ­κα­γιά μαι­νό­ταν στο νησί, μόνο λίγοι θά­μνοι κά­η­καν στη Λίνδο, λέει.

Η κα­τά­στα­ση στο διε­θνές αε­ρο­δρό­μιο έχει πλέον κάπως εκτο­νω­θεί. Επι­πλέ­ον, μόνο οι επα­να­λαμ­βα­νό­με­νες ωριαί­ες δια­κο­πές ρεύ­μα­τος υπεν­θυ­μί­ζουν την κα­τα­στρο­φι­κή κα­τά­στα­ση στο νο­τιο­α­να­το­λι­κό τμήμα του νη­σιού. Και τα ανή­συ­χα βλέμ­μα­τα των ερ­γα­ζο­μέ­νων στις μπου­τίκ και στα εστια­τό­ρια. 110.000 άν­θρω­ποι ζουν μό­νι­μα στη Ρόδο, κάπου 2,5 εκα­τομ­μύ­ρια του­ρί­στες έρ­χο­νται εδώ κατά μέσο όρο κάθε χρόνο. Η επι­βί­ω­ση πολ­λών κα­τοί­κων εξαρ­τά­ται από αυ­τούς.

Ο σερ­βι­τό­ρος, που μας φέρ­νει κρουα­σάν, εκ­φρά­ζει την από­γνω­σή του με πικρά λόγια: «Τι να κά­νου­με; Μπο­ρεί να σας προ­σφέ­ρου­με δω­ρε­άν φα­γη­τό και ποτό, αλλά όταν γυ­ρί­σε­τε στη χώρα σας, θα πείτε: Δεν θα πάμε ποτέ ξανά στη Ρόδο».

Πηγή Faz