Κόκκινη σημαία

Οι γαλά­ζιοι υπουρ­γοί, καθή­με­νοι στις δάφνες των δημο­σκο­πή­σεων και εισπράτ­το­ντας μια πραγ­μα­τι­κό­τητα που δείχνει ότι δεν υπάρχει απει­λη­τι­κός λύκος στα εκλο­γικά περί­χωρα, συμπε­ρι­φέ­ρο­νται με εγκλη­μα­τική αφέλεια, αμέλεια και απω­θη­τική αλα­ζο­νεία. Δεν το κάνουν όλοι, αλλά όσοι το κάνουν φαί­νε­ται και μάλιστα πολύ. Όταν όμως οι πολίτες αρχί­ζουν και συζη­τούν για το ύφος των υπουρ­γών, η κόκκινη σημαία ανε­βαί­νει στον ιστό. Αυτή είναι η στιγμή που πρέπει να παρέμ­βει το Μαξίμου με εντο­νό­τερο τρόπο απ’ αυτόν που το έκανε ο πρω­θυ­πουρ­γός στη συνε­δρί­αση της Κοι­νο­βου­λευ­τι­κής Ομάδας, αλλά και πρό­σφατα στη Σύνοδο των Προ­έ­δρων ΔΕΕΠ και ΔΗΜΤΟ. Ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης ζήτησε από υπουρ­γούς, βου­λευ­τές αλλά και στελέχη του κόμ­μα­τος να μην συμπε­ρι­φέ­ρο­νται αλα­ζο­νικά και «να θεω­ρούμε τους εαυτούς μας περίπου ανα­ντι­κα­τά­στα­τους». Στοι­χη­μα­τίζω πως όσοι άκουσαν την προ­τροπή του κοί­τα­ξαν τον διπλανό υπουργό και τον παρα­δί­πλα βου­λευτή.