Κόκκινη σημαία

Οι γα­λά­ζιοι υπουρ­γοί, κα­θή­με­νοι στις δάφ­νες των δη­μο­σκο­πή­σε­ων και ει­σπράτ­το­ντας μια πραγ­μα­τι­κό­τη­τα που δεί­χνει ότι δεν υπάρ­χει απει­λη­τι­κός λύκος στα εκλο­γι­κά πε­ρί­χω­ρα, συ­μπε­ρι­φέ­ρο­νται με εγκλη­μα­τι­κή αφέ­λεια, αμέ­λεια και απω­θη­τι­κή αλα­ζο­νεία. Δεν το κά­νουν όλοι, αλλά όσοι το κά­νουν φαί­νε­ται και μά­λι­στα πολύ. Όταν όμως οι πο­λί­τες αρ­χί­ζουν και συ­ζη­τούν για το ύφος των υπουρ­γών, η κόκ­κι­νη ση­μαία ανε­βαί­νει στον ιστό. Αυτή είναι η στιγ­μή που πρέ­πει να πα­ρέμ­βει το Μα­ξί­μου με εντο­νό­τε­ρο τρόπο απ’ αυτόν που το έκανε ο πρω­θυ­πουρ­γός στη συ­νε­δρί­α­ση της Κοι­νο­βου­λευ­τι­κής Ομά­δας, αλλά και πρό­σφα­τα στη Σύ­νο­δο των Προ­έ­δρων ΔΕΕΠ και ΔΗΜΤΟ. Ο Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης ζή­τη­σε από υπουρ­γούς, βου­λευ­τές αλλά και στε­λέ­χη του κόμ­μα­τος να μην συ­μπε­ρι­φέ­ρο­νται αλα­ζο­νι­κά και «να θε­ω­ρού­με τους εαυ­τούς μας πε­ρί­που ανα­ντι­κα­τά­στα­τους». Στοι­χη­μα­τί­ζω πως όσοι άκου­σαν την προ­τρο­πή του κοί­τα­ξαν τον δι­πλα­νό υπουρ­γό και τον πα­ρα­δί­πλα βου­λευ­τή.