Αντέχουμε;

Δη­μιουρ­γι­κός, ευ­φά­ντα­στος, καυ­στι­κός, αει­κί­νη­τος, που σφρά­γι­σε με το μου­σι­κό έργο του, τον λόγο και την σκέψη του τον σύγ­χρο­νο ελ­λη­νι­κό πο­λι­τι­σμό, ο μο­να­δι­κός Μάνος Χα­τζη­δά­κις γεν­νή­θη­κε σαν προ­χθές πριν 97 χρό­νια. Ήταν αντί­θε­τος σε κάθε τύπου μνη­μό­συ­να λέ­γο­ντας «Τι να το κάνω αν θυ­μά­σαι μόνο μια μέρα και  ξε­χνάς όλες τις υπό­λοι­πες;» Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα δεν χρειά­ζο­νται επέ­τειοι για να μνη­μο­νεύ­ου­με προ­σω­πι­κό­τη­τες σαν τον Χα­τζι­δά­κι. Το έργο και η σκέψη τους συ­νο­δεύ­ουν την κάθε μέρα μας. Ή μάλ­λον, θα έπρε­πε να συ­νο­δεύ­ουν την κάθε μέρα μας: οι μου­σι­κές του αλλά και τα κεί­με­να που άφησε πίσω του, και οι συ­νε­ντεύ­ξεις του, απο­τε­λούν ιδα­νι­κή δι­δα­κτι­κή ύλη για μι­κρούς     και με­γά­λους. Ανα­ρω­τιέ­μαι, ακόμα και αν η μου­σι­κή του θα μπο­ρού­σε να γίνει κα­τα­νοη­τή σε γε­νιές εθι­σμέ­νες στο πολύ κακό τρα­γού­δι. Πώς θα αντι­δρού­σα­με απέ­να­ντι σε έναν άν­θρω­πο με ρη­ξι­κέ­λευ­θη, κο­φτε­ρή, προ­ο­δευ­τι­κή σκέψη που δεν θα μα­σού­σε τα λόγια του; Πως θα αντι­δρού­σα­με εάν τον ακού­γα­με μέσα από μια ρα­διο­φω­νι­κή εκ­πο­μπή σαν εκεί­νη «τα σχό­λια του Τρί­του» να λέει για πα­ρά­δειγ­μα:  Πε­ρι­φρο­νώ αυ­τούς που δεν στο­χεύ­ουν στην ανα­θε­ώ­ρη­ση και στην πνευ­μα­τι­κή νε­ό­τη­τα, τους εύ­κο­λα «επώ­νυ­μους» πο­λι­τι­κούς και καλ­λι­τέ­χνες, τους εφη­συ­χα­σμέ­νους συ­νο­μή­λι­κους, την σκο­τει­νή και ύπο­πτη δη­μο­σιο­γρα­φία καθώς και την κάθε λογής χυ­δαιό­τη­τα. Θα τον αντι­με­τω­πί­ζα­με του­λά­χι­στον με σε­βα­σμό ή θα σπεύ­δα­με να τον αμ­φι­σβη­τή­σου­με, να τον κα­κο­χα­ρα­κτη­ρί­σου­με, να τον απο­κα­θη­λώ­σου­με στο­λί­ζο­ντάς τον με τους πιο αγε­νείς επι­θε­τι­κούς προσ­διο­ρι­σμούς όπως έχου­με κάνει κατά και­ρούς με αν­θρώ­πους όταν είπαν κάτι που δεν μας άρεσε; Κο­ντο­λο­γίς το ερώ­τη­μα αν αντέ­χου­με σή­με­ρα έναν Χα­τζι­δά­κι.