Δεν έγιναν φάροι

Συγκλο­νί­ζουν οι γονείς του αδι­κο­χα­μέ­νου φοιτητή, Βαγγέλη Για­κου­μάκη, θύμα μπού­λινγκ από συμ­φοι­τη­τές του στην Γαλα­κτο­κο­μική Σχολή Ιωαν­νί­νων που βρέθηκε νεκρός με τραύ­ματα από μαχαίρι, με αφορμή την αυτο­κτο­νία του 14χρονου παιδιού, θύμα εκφο­βι­σμού και πει­ραγ­μά­των στο σχολείο του, που ένα βράδυ βρέθηκε κρε­μα­σμένο στο δωμάτιο του: «Όταν έφυγε από τη ζωή ο Βαγ­γέ­λης μας, ήταν η πρώτη φορά που ακού­σαμε εμείς και όλη η Ελλάδα τη λέξη μπού­λινγκ. Πιστεύ­αμε ότι τα βασα­νι­στή­ρια που έγιναν στον Βαγγέλη μας, βασα­νι­στή­ρια για τα οποία, όπως γνω­ρί­ζετε, κατα­δι­κά­στη­καν οι υπαί­τιοι, αλλά και ο θάνατος του παιδιού μας θα ήταν απο­τρε­πτικά από τα να ακού­σουμε ξανά για βασα­νι­στή­ρια σε άλλα παιδιά. Δυστυ­χώς, ο θάνατος του Βαγγέλη μας δεν έγινε φάρος για την κοι­νω­νία μας. Η κοι­νω­νία μας δεν μπόρεσε για ακόμα μια φορά να προ­στα­τεύ­σει ένα ακόμα παιδί που έπεσε θύμα bullying και έβαλε τέρμα στη ζωή του». Δυστυ­χώς ο θάνατος του Για­κου­μάκη δεν μας κινη­το­ποί­ησε όσο έπρεπε, δεν έγινε φάρος. Όπως και η ιστορία του 11χρονου Αλεξ Μεσχια­σβίλι στη Βέροια πολλά χρόνια νωρί­τερα το 2006, του 15χρονος Νικόλα Φιλίπ­που που απο­τύ­πωσε συντα­ρα­κτικά σε σημεί­ωμα τον εκφο­βι­σμό του πριν αυτο­κτο­νή­σει. Δεκάδες παιδιά, δια­φο­ρε­τικά, μονα­χικά, ντρο­παλά, εσω­στρεφή και αδυ­να­μία αντε­πί­θε­σης συν­θλί­βο­νται καθη­με­ρινά στα σχολεία από επι­θε­τι­κούς  συνο­μη­λί­κους τους «νταήδες»,  βασι­λιά­δες της βαναυ­σό­τη­τας και της αλα­ζο­νείας. Οφεί­λουμε όλοι μαζί, οργα­νω­μένο κράτος, εκπαι­δευ­τι­κοί, γονείς να δεί­ξουμε τον σωστό δρόμο στα παιδιά, τα μόνα που δεν φταίνε. Υπάρχει ανάγκη για άγρυπνα μάτια. Δεν υφί­στα­νται ειρη­νικά σχολεία σε έναν κόσμο χαοτικό, ταραγ­μένο, βίαιο, ρευστό. Η σημε­ρινή γενιά είναι πιο διεκ­δι­κη­τική, πιο δυνα­μική. Ομως χρειά­ζε­ται και να τους δοθεί διέ­ξο­δος, να νιώθουν λιγό­τερη πίεση, να έχουν όραμα και ελπίδα για το μέλλον τους. Αλλά χρειά­ζο­νται κι ενσυ­ναί­σθηση. Κι αυτό θέλει πολύ δουλειά για να συμβεί.