Ηθος και πολιτική

Συμ­βα­τά ή ασύμ­βα­τα; Δεν απέ­χει της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας η άποψη, ότι έχει πα­γιω­θεί στην συ­νεί­δη­ση της πλειο­ψη­φί­ας των πο­λι­τών ότι ήθος και πο­λι­τι­κή είναι ασύμ­βα­τα και ότι οι ενα­σχο­λού­με­νοι με τα κοινά, δια­κρί­νο­νται για την ιδιο­τέ­λεια τους και την εξυ­πη­ρέ­τη­ση των συμ­φε­ρό­ντων ιδίων και των φίλων.

Πόση αλή­θεια και πόση σκο­πι­μό­τη­τα ενέ­χει αυτή η σχε­δόν πα­γιω­μέ­νη άποψη;

Ιστο­ρι­κά είναι απο­δε­δειγ­μέ­νο ότι «χρήμα και πο­λι­τι­κή» είναι πρώτα ξα­δέλ­φια, αν όχι αδέλ­φια.

Στις μέρες μας και όχι μόνο, πρω­το­ξά­δελ­φος, αν όχι με­γά­λος αδελ­φός και αφε­ντι­κό είναι το χρήμα και υπο­τα­κτι­κός η «πο­λι­τι­κή».

Η κα­τα­νό­η­ση και η απο­δο­χή του προ­βλή­μα­τος είναι το πρώτο και πιο ου­σια­στι­κό βήμα για την επί­λυ­ση του.

Το χρέος εξεύ­ρε­σης της λύσης ανή­κει πρω­τί­στως στα κόμ­μα­τα, με μέσο, την πίεση και την ενερ­γό συμ­με­το­χή των πο­λι­τών.

Οι ορ­γα­νω­τι­κές δομές των κομ­μά­των, δεν είναι τί­πο­τα άλλο παρά σύ­νο­λα πο­λι­τών που με ελεύ­θε­ρη βού­λη­ση εντάσ­σο­νται στην ορ­γα­νω­τι­κή – πο­λι­τι­κή δομή του πο­λι­τι­κού χώρου που θε­ω­ρούν ότι τους εκ­φρά­ζει πε­ρισ­σό­τε­ρο (υπάρ­χουν και οι ιδιο­τε­λώς συμ­με­τά­σχο­ντες).

Μέχρι τέλος του μήνα τα τρία με­γα­λύ­τε­ρα κόμ­μα­τα ολο­κλη­ρώ­νουν τις εσω­κομ­μα­τι­κές τους δια­δι­κα­σί­ες, εκλο­γές ορ­γά­νων και ΣΥ­ΝΕ­ΔΡΙΑ.

Βέ­βαιο είναι, πως πρω­ταρ­χι­κός τους στό­χος, είναι η όποια εκλο­γι­κή επι­τυ­χία στις προ­σε­χείς εκλο­γές και η διεκ­δί­κη­ση της εξου­σί­ας για την δια­κυ­βέρ­νη­ση της χώρας

Στους «χα­λε­πούς» και­ρούς που ζούμε, παρά την όποια προ­ε­κλο­γι­κή κι­νη­τι­κό­τη­τα, μια δια­πί­στω­ση είναι κυ­ρί­αρ­χη, η «απου­σία της πο­λι­τι­κής».

Η οι­κο­νο­μία – το χρήμα και οι θε­σμο­θε­τη­μέ­νοι εκ­φρα­στές τους, έχουν κα­θυ­πο­τά­ξει και απα­ξιώ­σει την πο­λι­τι­κή και την έχουν κα­τα­στή­σει υπο­χεί­ριο και όρ­γα­νο τους.

Τα κόμ­μα­τα και οι εκ­φρα­στές τους έχουν ανα­λά­βει τον ρόλο του «διεκ­πε­ραιω­τή» των εντο­λών τους και λει­τουρ­γούν ως «οι­κο­νο­μι­κοί δια­χει­ρι­στές».

Η πο­λι­τι­κή δεν είναι όμως «δια­χεί­ρι­ση», πο­λι­τι­κή είναι η θέ­σπι­ση και λει­τουρ­γία θε­σμών, που στόχο τους έχουν την δια­μόρ­φω­ση των πο­λι­τών, την εύ­ρυθ­μη λει­τουρ­γία της Κοι­νω­νί­ας και την ευ­τυ­χία του πο­λί­τη.

Στη ση­με­ρι­νή συ­γκυ­ρία, για το ξε­πέ­ρα­σμα της κρί­σης, την απα­ξί­ω­ση θε­σμών, αρχών, ηθι­κών αξιών απαι­τού­νται ενέρ­γειες και δρά­σεις ανα­τρε­πτι­κές και και­νο­τό­μες για την θε­ρα­πεία των «πα­θο­γε­νειών» του πο­λι­τι­κού μας συ­στή­μα­τος.

Τα πο­λι­τι­κά κόμ­μα­τα είναι «ο ισχυ­ρό­τε­ρος πυ­λώ­νας της Δη­μο­κρα­τί­ας», η απου­σία τους ή η στρε­βλή λει­τουρ­γία τους απο­δυ­να­μώ­νουν την λει­τουρ­γία των Δη­μο­κρα­τι­κών θε­σμών, την πα­ρα­γω­γή πο­λι­τι­κού λόγου, την δια­μόρ­φω­ση των πο­λι­τών και οδη­γούν τον πο­λί­τη στην αποχή από τα πο­λι­τι­κά δρώ­με­να και στην εξα­το­μί­κευ­ση.

Τα κόμ­μα­τα οφεί­λουν να είναι θε­σμοί πα­ρα­γω­γής πο­λι­τι­κής, να έχουν σα­φείς και ξε­κά­θα­ρες «κοι­νω­νι­κές αντι­στοι­χί­σεις», να είναι φο­ρείς δη­μιουρ­γί­ας πο­λι­τι­κών στε­λε­χών, φο­ρείς ΗΘΟΥΣ και Ηθι­κών αρχών και να απο­δί­δουν τον πρέ­πο­ντα σε­βα­σμό στις δη­μο­κρα­τι­κές δια­δι­κα­σί­ες και στην συμ­με­το­χή των πο­λι­τών.

Οι εσω­κομ­μα­τι­κές δια­δι­κα­σί­ες του ΠΑΣΟΚ για την συ­γκρό­τη­ση των πε­ρι­φε­ρεια­κών και κε­ντρι­κών του ορ­γά­νων είναι «πρό­κλη­ση και πρό­σκλη­ση» για την δη­μιουρ­γία του ΝΕΟΥ, του και­νο­τό­μου, του ανα­τρε­πτι­κού.

Η συμ­με­το­χή στις δια­δι­κα­σί­ες είναι έκ­φρα­ση αγω­νί­ας όλων αυτών που ακόμα δια­τη­ρούν κά­ποια ψήγ­μα­τα εμπι­στο­σύ­νης στις πο­λι­τι­κές λει­τουρ­γί­ες και στην πο­λι­τι­κή.

Δεν θα πρέ­πει να χαθεί η ευ­και­ρία, όλοι, υπο­ψή­φιοι και ψη­φο­φό­ροι οφεί­λουν να στα­θούν στο ύψος των πε­ρι­στά­σε­ων και των ανα­γκαιο­τή­των, να επι­βά­λουν την άποψη και θέση τους και να βοη­θή­σουν να ανοί­ξει ο δρό­μος για το το και­νούρ­γιο, το και­νο­τό­μο, το ανα­τρε­πτι­κό.

Η συμ­με­το­χή και η ψήφος είναι δύ­να­μη, δεν είναι το μέσο εκ­πλή­ρω­σης υπο­χρε­ώ­σε­ων ή φι­λι­κών αντα­πο­δό­σε­ων.

Η συ­μπε­ρι­φο­ρά, οι ενέρ­γειες και οι δρά­σεις όσων συμ­με­τέ­χουν στις δια­δι­κα­σί­ες, θα πρέ­πει να στο­χεύ­ουν στην προ­στα­σία της σο­βα­ρό­τη­τας των δια­δι­κα­σιών και όχι στον ευ­τε­λι­σμό τους.

Το ΗΘΟΣ και οι Ηθι­κές αρχές είναι το υπό­βα­θρο της πο­λι­τι­κής λει­τουρ­γί­ας και πο­λι­τι­κή ασκού­με­νη χωρίς ΗΘΟΣ είναι κα­τα­στρε­πτι­κή και επι­κίν­δυ­νη.

 

Πα­ρα­σκευάς Γιάν­νης

Ρόδος, 6/5/2022