Στις μικρές κοινωνίες οι ψίθυροι γίνονται κραυγές

Η ει­δη­σε­ο­γρα­φία της εβδο­μά­δας που πέ­ρα­σε «σφρα­γί­στη­κε» από το θλι­βε­ρό πε­ρι­στα­τι­κό με την αυ­το­κτο­νία του πα­τέ­ρα σε ακρι­τι­κό νησί της Δω­δε­κα­νή­σου μετά τη «διαρ­ροή» βί­ντεο με προ­σω­πι­κές στιγ­μές του γιου του με άλλον άνδρα, που είχε ως απο­τέ­λε­σμα το ανε­λέ­η­το bullying εις βάρος του από με­ρί­δα συγ­χω­ρια­νών του.

Το βάρος της χλεύ­ης ήταν, όπως όλα κα­τα­τεί­νουν και ο οι­κο­γε­νεια­κός του κύ­κλος υπο­στη­ρί­ζει, που οδή­γη­σαν τον 60χρονο πα­τέ­ρα στην από­φα­ση να αφαι­ρέ­σει τη ζωή του μην αντέ­χο­ντας τα σχό­λια της στε­νής το­πι­κής κοι­νω­νί­ας.

Η «δη­μο­κρα­τι­κή» που απο­κά­λυ­ψε το θέμα, αρ­κέ­στη­κε στην ανά­δει­ξη του γε­γο­νό­τος και στις κοι­νω­νι­κές του προ­ε­κτά­σεις χωρίς να κάνει καμία ανα­φο­ρά στο νησί, καθώς η εί­δη­ση δεν ήταν το «πού» έγινε, αλλά το «γιατί» έγινε. Η διαρ­ροή της το­πο­θε­σί­ας από άλλα ΜΜΕ στο­χο­ποί­η­σε πε­ραι­τέ­ρω έναν τόπο και τους κα­τοί­κους του που είχαν να δια­χει­ρι­στούν ήδη ένα εξαι­ρε­τι­κά δυ­σά­ρε­στο πε­ρι­στα­τι­κό, πα­ρου­σιά­ζο­ντάς τους όλους συλ­λή­βδην ως ομο­φο­βι­κούς, ρα­τσι­στές και ντα­ή­δες, και είναι ακρι­βώς αυτό που η «δη­μο­κρα­τι­κή» προ­σπά­θη­σε να απο­φύ­γει εξαρ­χής. Στην προ­κει­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση, στην τρα­γι­κή αυτή υπό­θε­ση, η το­πο­θε­σία ήταν το έλασ­σον πα­ρό­τι εντέ­λει ανα­δεί­χθη­κε σε μεί­ζον, σε πολ­λές πε­ρι­πτώ­σεις για να πα­ρου­σια­στεί το θέμα χωρίς ου­σια­στι­κά να ανα­δει­χθούν τα αίτια ώστε να απο­φευ­χθούν στο μέλ­λον πα­ρό­μοια πε­ρι­στα­τι­κά σε κά­ποιο άλλο απο­μα­κρυ­σμέ­νο από την πρω­τεύ­ου­σα νησί ή χωριό.

Οι άν­θρω­ποι που ζουν μα­κριά από τα αστι­κά κέ­ντρα, δεν έχουν πρό­σβα­ση, του­λά­χι­στον εύ­κο­λη, σε δομές που θα μπο­ρού­σαν να ανα­ζη­τή­σουν βο­ή­θεια για ζη­τή­μα­τα που τους απα­σχο­λούν. Δεν υπάρ­χει ενη­μέ­ρω­ση για το πώς και πού μπο­ρούν να απευ­θυν­θούν για ψυ­χο­λο­γι­κή υπο­στή­ρι­ξη, για να ανα­ζη­τή­σουν τρόπο να αντι­με­τω­πί­σουν αυτό που τους απα­σχο­λεί. Οι κά­τοι­κοι του χω­ριού όπου εκτυ­λί­χθη­κε το συ­γκε­κρι­μέ­νο πε­ρι­στα­τι­κό, δια­μαρ­τυ­ρή­θη­καν για τη διαρ­ροή της το­πο­θε­σί­ας -του­λά­χι­στον με τον τρόπο που έγινε- καθώς έγι­ναν βορά στην τη­λε­ο­πτι­κή αρένα χωρίς επί της ου­σί­ας να ασχο­λη­θεί κα­νείς ου­σια­στι­κά με το πρό­βλη­μα και τη δια­χεί­ρι­σή του, πέρα από την κα­τα­γρα­φή ενός πε­ρι­στα­τι­κού που «που­λά­ει».

To ζη­τού­με­νο είναι, μέσα από αυτή την τρα­γι­κή υπό­θε­ση, να απο­τυ­πω­θεί η πραγ­μα­τι­κή διά­στα­ση του προ­βλή­μα­τος της ομο­φο­βί­ας, του bullying, της έλ­λει­ψης δομών πα­ρο­χής ψυ­χο­λο­γι­κής υπο­στή­ρι­ξης και επι­πλέ­ον να γίνει αντι­λη­πτό ότι το βάρος του «στίγ­μα­τος» στις μι­κρές κοι­νω­νί­ες είναι πολ­λα­πλά­σια με­γα­λύ­τε­ρο. Δεν είναι κα­θό­λου τυ­χαίο εξάλ­λου, ότι άν­θρω­ποι που ζουν σε μι­κρές κοι­νω­νί­ες έχουν ανα­γκα­στεί να αλ­λά­ξουν τόπο κα­τοι­κί­ας προς με­γα­λύ­τε­ρα αστι­κά κέ­ντρα ή ακόμα και στο εξω­τε­ρι­κό όχι μόνο εξαι­τί­ας της σε­ξουα­λι­κής τους επι­λο­γής, αλλά για οποια­δή­πο­τε επι­λο­γή δεν «εγκρί­νε­ται» από την το­πι­κή κοι­νω­νία. Αυτή είναι η ωμή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Και καλό θα είναι όσοι δεν έχουν ζήσει σε κλει­στή κοι­νω­νία, δεν έχουν έρθει αντι­μέ­τω­ποι με την κοι­νω­νι­κή κα­τα­κραυ­γή, με την χλεύη του συγ­γε­νή, του γεί­το­να, του φίλου, του συγ­χω­ρια­νού, όσοι δεν έχουν έρθει αντι­μέ­τω­ποι με τον φόβο του τι θα αντι­με­τω­πί­σουν περ­νώ­ντας το κα­τώ­φλι της εξώ­πορ­τάς τους, να μην κου­νούν επι­δει­κτι­κά το δά­χτυ­λο για το τι θα μπο­ρού­σε ή θα έπρε­πε να έχει γίνει, στην πε­ρί­πτω­ση του πα­τέ­ρα, στην πε­ρί­πτω­ση του γιου…

Στις μι­κρές κοι­νω­νί­ες, που δεν υπάρ­χει η επι­λο­γή της ανω­νυ­μί­ας, οι ψί­θυ­ροι γί­νο­νται κραυ­γές, πίσω από τα πε­ρι­παι­κτι­κά σχό­λια φω­λιά­ζει η χλεύη και στην προ­κει­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση η ανα­κού­φι­ση των υπο­λοί­πων που ξορ­κί­ζουν το «κακό» σκε­πτό­με­νοι «ευ­τυ­χώς δεν ήταν ο δικός μου ο γιος, ευ­τυ­χώς δεν ήμουν εγώ στη θέση του πα­τέ­ρα», κι αυτό δεν έχει να κάνει με το γε­ω­γρα­φι­κό στίγ­μα, αλλά με το στίγ­μα που φορ­τώ­νει μια το­πι­κή κοι­νω­νία σε ό,τι δεν ται­ριά­ζει στα μέτρα και στα όριά της και οτι­δή­πο­τε πέρα από αυτά το θε­ω­ρεί «ξένο σώμα».