Για ποια «ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ»;

«Μετά την θύ­ελ­λα η γα­λή­νη», με αυτή την συλ­λο­γι­στι­κή προ­σπα­θούν να μας πεί­σουν, αρ­μό­διοι και μη, ότι τα δύ­σκο­λα πέ­ρα­σαν και ότι κα­τα­βάλ­λουν υπε­ράν­θρω­πες προ­σπά­θειες, οι διά­φο­ροι «γκου­ρού» της οι­κο­νο­μί­ας και της πο­λι­τι­κής, ούτως ώστε σύ­ντο­μα να επα­νέλ­θου­με σε μια «κα­νο­νι­κό­τη­τα».

Δεν την πε­ρι­γρά­φουν, δεν την σκια­γρα­φούν με σα­φή­νεια, ποια θα είναι αυτή η κα­νο­νι­κό­τη­τα, αυτό που υπήρ­χε προ «παν­δη­μί­ας», ή κάτι το νέο και αν νέο, ποιο είναι αυτό;

Η Ιστο­ρία και το πα­ρελ­θόν μας δι­δά­σκει ότι, μια κρίση οι­κο­νο­μι­κή, ή μια παν­δη­μία συ­νο­δεύ­ε­ται πάντα με αλ­λα­γές και με­τα­μορ­φώ­σεις σε όλα τα επί­πε­δα,

«στην οι­κο­νο­μία, στην πο­λι­τι­κή, στις κοι­νω­νι­κές δομές»

Η οι­κο­νο­μι­κή, δη­μο­σιο­νο­μι­κή κρίση του 08-09 αντι­με­τω­πί­σθη­κε από το Διε­θνές Χρη­μα­το­πι­στω­τι­κό σύ­στη­μα με κα­θα­ρά οι­κο­νο­μι­κούς όρους, απα­ξιώ­νο­ντας

«το πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα και την πο­λι­τι­κή και κα­θι­στώ­ντας την οι­κο­νο­μία και τους εκ­φρα­στές της, κυ­ρί­αρ­χους των όποιων εξε­λί­ξε­ων και των όποιων νέων δομών»

Δια­φο­ρο­ποιού­νται οι δύο κρί­σεις, αυτή του 08-09 και η κρίση της παν­δη­μί­ας.

Στην πρώτη αυτό που κιν­δύ­νευε ήταν η «δομή και λει­τουρ­γία του Χρη­μα­το­πι­στω­τι­κού συ­στή­μα­τος», με την κρίση της παν­δη­μί­ας αυτό που κιν­δύ­νε­ψε και ακόμα κιν­δυ­νεύ­ει είναι,

«το υπέρ­τα­το αγαθό της ζωής»

Η διά­κρι­ση είναι σαφής, ο κίν­δυ­νος και ο φόβος απώ­λειας ζωών, απορ­ρύθ­μι­σε και την πο­λι­τι­κή και οι­κο­νο­μι­κή ζωή σε όλο σχε­δόν τον Πλα­νή­τη και έθεσε υπό αμ­φι­σβή­τη­ση τις δυ­να­τό­τη­τες του «κα­πι­τα­λι­στι­κού συ­στή­μα­τος», στην αντι­με­τώ­πι­ση των προ­βλη­μά­των που εμ­φα­νί­στη­καν.

Ο «πα­ρί­ας» και εκών-άκων τρο­φός, συ­νερ­γός και συ­μπα­ρα­στά­της του Διε­θνούς Χρη­μα­το­πι­στω­τι­κού συ­στή­μα­τος, «το Κρά­τος και οι δομές του», κλή­θη­κε να ση­κώ­σει τον Σταυ­ρό του μαρ­τυ­ρί­ου και να αντι­με­τω­πί­σει τις επι­πτώ­σεις της παν­δη­μί­ας.

Στις πρό της παν­δη­μί­ας επο­χές, για με­γά­λα χρο­νι­κά δια­στή­μα­τα και με με­γα­λύ­τε­ρη έντα­ση μετα την «πτώση του τεί­χους και την δήθεν λήξη του ψυ­χρού πο­λέ­μου», το Χρη­μα­το­πι­στω­τι­κό Σύ­στη­μα, με επι­μο­νή, υπο­μο­νή και επι­λεγ­μέ­νες με­θό­δους απο­δυ­νά­μω­σε τον θεσμό του ΚΡΑ­ΤΟΥΣ και των υπη­ρε­σιών του και κα­τά­φε­ρε να κα­τα­στεί κυ­ρί­αρ­χο και τέλος υπεύ­θυ­νο για τις όποιες εξε­λί­ξεις.

Με την βο­ή­θεια και την ενερ­γό στή­ρι­ξη του «δια­δυ­κτί­ου και των συ­στη­μι­κών ΜΜΕ»,τα οποία δεν είναι τί­πο­τα άλλο, παρά μόνο το δικό του μακρύ χέρι στην επι­κοι­νω­νία, έπει­σαν με­γά­λα τμή­μα­τα των πλη­θυ­σμών όπου ΓΗΣ, ότι το ΚΕ­ΦΑ­ΛΑΙΟ είναι η γε­νε­σιουρ­γός αιτία της ΠΡΟ­Ο­ΔΟΥ και της ΑΝΑ­ΠΤΥ­ΞΗΣ και ότι το ΚΡΑ­ΤΟΣ είναι τρο­χο­πέ­δη και φο­ρέ­ας δια­φθο­ράς.

ΠΡΟ­Ο­ΔΟΣ, ΑΝΑ­ΠΤΥ­ΞΗ, ΜΕ­ΓΕΝ­ΘΥΝ­ΣΗ έγι­ναν λέ­ξεις «φετίχ», λέ­ξεις ιερές, από­κτη­σαν μια με­τα­φυ­σι­κή μορφή και υπό­στα­ση, με­γα­λύ­τε­ρη ακόμα και από αυτήν των «ιερών ει­κό­νων» της Εκ­κλη­σί­ας μας και η όποια αμ­φι­σβή­τη­ση τους οδη­γού­σε στον εξο­βε­λι­σμό και στο κα­θαρ­τή­ριο.

Η Ανά­πτυ­ξη και η Πρό­ο­δος με­τριού­νται με αριθ­μούς, πο­σο­τι­κο­ποι­ή­θη­καν τα πάντα και Πρό­ο­δος και Ανά­πτυ­ξη ταυ­τί­στη­καν με τους ρυθ­μούς αύ­ξη­σης του ΑΕΠ, την πα­ρα­γω­γι­κό­τη­τα και τα πο­σο­στά Δη­μο­σιο­νο­μι­κών ελ­λειμ­μά­των.

Ο άν­θρω­πος και οι ανά­γκες του λεί­πουν από τους σχε­δια­σμούς, κα­θο­ρι­σμέ­νοι οι ρόλοι του πο­λί­τη, γρα­νά­ζι της πα­ρα­γω­γι­κής μη­χα­νής και κα­τα­να­λω­τής.

Ύπό το βάρος της πί­ε­σης των ατο­μι­κών και οι­κο­γε­νεια­κών του ανα­γκών, εκού­σια ή ακού­σια, απο­δέ­χτη­κε το δια­μορ­φω­μέ­νο από το Χρη­μα­τω­πι­στω­τι­κό Σύ­στη­μα,

«κα­νο­νι­στι­κό πλαί­σιο λει­τουρ­γί­ας οι­κο­νο­μί­ας, πο­λι­τι­κής και Κοι­νω­νί­ας» και έθεσε τον εαυτό του στις Υπη­ρε­σί­ες του ΜΕ­ΓΑ­ΛΟΥ ΑΦΕ­ΝΤΙ­ΚΟΥ.

Όντας στη γυάλα που του έφτια­ξαν, άρ­χι­σε να πι­στεύ­ει πως τα όρια του κό­σμου, των δυ­να­το­τή­των του και της ζωής, είναι ταυ­τι­σμέ­να με την διά­με­τρο της γυά­λας.

Πε­ριο­ρί­στη­κε ασφυ­κτι­κά ο «ζω­τι­κός χώρος» του ΚΡΑ­ΤΟΥΣ, απο­δέ­χτη­κε το Σύ­στη­μα ένα και μόνο ρόλο στο Κρά­τος, αυτόν του «ενο­ποι­η­τι­κού πα­ρά­γο­ντα της Κοι­νω­νί­ας», τον απο­δέ­χτη­κε σαν ένα θεσμό «σύμ­βο­λο», χωρίς όμως κα­θο­ρι­στι­κές αρ­μο­διό­τη­τες και δυ­να­τό­τη­τες πα­ρέμ­βα­σης, το πε­ριό­ρι­σε σε ρόλο απο­δέ­κτη και υλο­ποί­η­σης εντο­λών.

Η τω­ρι­νή « παν­δη­μι­κή κρίση» έφερε στο προ­σκή­νιο το κυ­ρί­αρ­χο στην πο­λι­τι­κή ζωή ερώ­τη­μα, «ποιος ο ρόλος του κρά­τους και πόσες και ποιες οι πα­ρεμ­βα­τι­κές του δυ­να­τό­τη­τες», τί­θε­ται πια εκ των πραγ­μά­των το ερώ­τη­μα, το ποια η σχέση του Κρά­τους με το Χρη­μα­τω­πι­στω­τι­κό Σύ­στη­μα, ποιος ελέγ­χει ποιόν, ποιος κα­θο­ρί­ζει πο­λι­τι­κές και κα­νό­νες λει­τουρ­γί­ας της Πο­λι­τι­κής, της Οι­κο­νο­μί­ας της Κοι­νω­νί­ας.

Αμεί­λι­κτο το ερώ­τη­μα για όλους,

«ποια ΚΑ­ΝΟ­ΝΙ­ΚΟ­ΤΗ­ΤΑ ονει­ρευό­μα­στε, αυτήν του χθές ή αυτήν του Αύριο που στο επί­κε­ντρο της οφεί­λει να έχει τον Άν­θρω­πο και όχι τους αριθ­μούς»

Πα­ρα­σκευάς Γιάν­νης

Ρόδος 22/9/2021

ΥΣΤ. Νο­μί­ζω ότι τα πο­λι­τι­κά μας κόμ­μα­τα οφεί­λουν μια απά­ντη­ση, όχι τόσο ο κ. ΜΗ­ΤΣΟ­ΤΑ­ΚΗΣ, ξέ­ρου­με τι πι­στεύ­ει και τι θέλει, το ερώ­τη­μα τί­θε­ται στα κόμ­μα­τα του απο­κα­λού­με­νου «δη­μο­κρα­τι­κού τόξου»