Μήνυμα του Σπιτιού της Ευρώπης στη Ρόδο για την Ημέρα της Ευρώπης 2021

2021: 200 χρό­νια από την Ελ­λη­νι­κή Επα­νά­στα­ση, 40 χρό­νια από την Έντα­ξη της Ελ­λά­δας στην Ευ­ρω­παϊ­κή Οι­κο­γέ­νεια. Το 1/5 της σύγ­χρο­νης ιστο­ρί­ας μας, η Ελ­λά­δα, το 9 αρ­χαιό­τε­ρο μέλος της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης, απο­τε­λεί ισό­τι­μο μέρος μίας πρω­τό­γνω­ρης προ­σπά­θειας για Ει­ρή­νη και Ευ­η­με­ρία. Όπως η Ελ­λη­νι­κή Επα­νά­στα­ση σή­μα­νε μία νέα εποχή και δη­μιούρ­γη­σε το τε­ρά­στιο ντό­μι­νο που διέ­λυ­σε τις πα­λιές αυ­το­κρα­το­ρί­ες χάριν του Έθνους-Κρά­τους, έτσι και η Ενω­μέ­νη Ευ­ρώ­πη είναι η προ­σπά­θεια να πε­ρά­σου­με από την εποχή του Έθνους-Κρά­τους στην εποχή μίας ου­σια­στι­κής, δη­μο­κρα­τι­κής, αλ­λη­λέγ­γυας Ένω­σης, με κέ­ντρο τον Ευ­ρω­παίο Πο­λί­τη, τον Άν­θρω­πο.

Δέκα και πλέον χρό­νια από την πα­γκό­σμια οι­κο­νο­μι­κή κρίση, δεύ­τε­ρο χρόνο μέσα στην παν­δη­μία, η Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση μας απο­γοη­τεύ­ει. Μας απο­γοη­τεύ­ει, όχι γιατί απο­τυ­χαί­νει απα­ραί­τη­τα, αλλά γιατί, πα­ρό­λα τα κακά που της προ­σά­πτου­με, υπαρ­κτά ή όχι, απο­τε­λεί το ση­μα­ντι­κό­τε­ρο ενα­πο­θε­τή­ριο ελ­πί­δας και προσ­δο­κί­ας. Ακόμη και αν δεν την «συ­μπα­θού­με» πε­ρι­μέ­νου­με αυτή να δώσει τη λύση, αυτή να ηγη­θεί της προ­σπά­θειας, αυτή να μας σώσει από τις ανε­πάρ­κειες του κάθε με­μο­νω­μέ­νου κρά­τους-μέ­λους, αυτή να μας προ­στα­τεύ­σει από τις εξω­τε­ρι­κές απει­λές.

Στην Ευ­ρώ­πη, αυτή την Ενω­μέ­νη, προ­σβλέ­που­με τη λύση για ένα μέλ­λον ευ­η­με­ρί­ας, ει­ρή­νης, δη­μο­κρα­τί­ας και ελευ­θε­ρί­ας. Αυτή η Ευ­ρώ­πη, με την τόσο με­γά­λη όρεξη για συ­νερ­γα­σία: από το Συμ­βού­λιο της Ευ­ρώ­πης και τον Ορ­γα­νι­σμό για την Ασφά­λεια και τη Συ­νερ­γα­σία στην Ευ­ρώ­πη, μέχρι το ΝΑΤΟ και την Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση, είναι η μόνη βιώ­σι­μη λύση για να πα­ρα­μεί­νου­με αυτό που τώρα εί­μα­στε: το κα­λύ­τε­ρο ση­μείο χρο­νι­κά και γε­ω­γρα­φι­κά που έχει ζήσει ποτέ άν­θρω­πος.

Ποτέ στην ιστο­ρία της αν­θρω­πό­τη­τας δεν υπήρ­ξε ένας τόσο με­γά­λος και πο­λυ­σχι­δής χώρος, με μο­να­δι­κή κλη­ρο­νο­μιά, δε­κά­δες γλώσ­σες, δε­κά­δες ταυ­τό­τη­τες, όπου ο πο­λί­της χαί­ρει τόσο με­γά­λης και κα­θο­λι­κής, ισό­τι­μης προ­στα­σί­ας απέ­να­ντι στις αυ­θαι­ρε­σί­ες του κρά­τους του ή άλλων δρώ­ντων. Το Ευ­ρω­παϊ­κό Κε­κτη­μέ­νο, δη­λα­δή η Δη­μο­κρα­τία, η Ελευ­θε­ρία, τα Δι­καιώ­μα­τα του Αν­θρώ­που, είναι η ισό­τι­μη πρό­σβα­ση σε ένα μο­να­δι­κό πλαί­σιο ευ­και­ριών για προ­σω­πι­κή και συλ­λο­γι­κή ανά­πτυ­ξη.

Τα πράγ­μα­τα φυ­σι­κά δεν είναι τέ­λεια. Ανι­σό­τη­τες υπάρ­χουν, μι­κρο­πο­λι­τι­κές αγκυ­λώ­σεις υπάρ­χουν, γρα­φειο­κρα­τι­κές νο­ο­τρο­πί­ες υπάρ­χουν, και­ρο­σκο­πι­σμοί υπάρ­χουν. Αλλά υπάρ­χει και απο­τέ­λε­σμα και κυ­ρί­ως υπάρ­χει ελ­πί­δα. Υπάρ­χει Ελ­πί­δα και Προσ­δο­κία ότι η Ενω­μέ­νη Ευ­ρώ­πη είναι αυτή που εγ­γυά­ται τον προηγ­μέ­νο τρόπο ζωή μας, ότι μπο­ρεί να μας οδη­γή­σει στο μέλ­λον που δια­μορ­φώ­νε­ται. Με προ­σα­να­το­λι­σμό την τε­χνο­λο­γία και την πρά­σι­νη ανά­πτυ­ξη, ο δρό­μος είναι ήδη ορα­τός. Αλλά επου­δε­νί δεν πρέ­πει να χα­ρα­χθεί ερή­μην μας.

Το κλει­δί για μια πραγ­μα­τι­κά Ενω­μέ­νη Ευ­ρώ­πη, με κέ­ντρο τον Ευ­ρω­παίο πο­λί­τη, με κέ­ντρο τον άν­θρω­πο, είναι μία Ευ­ρώ­πη που ο πο­λί­της είναι ενερ­γός και συμ­με­τέ­χει. Συμ­με­τέ­χει στην δια­μόρ­φω­ση των πο­λι­τι­κών, συμ­με­τέ­χει στην υλο­ποί­η­ση των λύ­σε­ων, συμ­με­τέ­χει στο να κάνει κα­λύ­τε­ρη τη γει­το­νιά του, συμ­με­τέ­χει στις δια­βου­λεύ­σεις για τα θέ­μα­τα που τον αφο­ρούν, συμ­με­τέ­χει στον Διά­λο­γο για το Μέλ­λον του.

Χωρίς ενερ­γή συμ­με­το­χή κα­θε­νός και κα­θε­μιάς από εμάς, καμία Ενω­μέ­νη Ευ­ρώ­πη, καμία υπε­ρε­θνι­κή προ­σπά­θεια, καμία διε­θνής συ­νερ­γα­σία δεν θα έχει μα­κρο­βιό­τη­τα, και σί­γου­ρα δεν θα έχει τα απο­τε­λέ­σμα­τα που θα ωφε­λή­σουν τον πο­λί­τη, εμάς.

Τι­μού­με την Ημέρα της Ευ­ρώ­πης στις αρχές κάθε Μαΐου: το τέλος της Φρί­κης του Β’ Πα­γκο­σμί­ου Πο­λέ­μου, αλλά και η αρχή για το Ευ­ρω­παϊ­κό Οι­κο­δό­μη­μα. Μην ξε­χνά­με, ότι όσο τε­ρά­στια και πάνω από εμάς φαί­νο­νται κά­ποια πράγ­μα­τα, οι με­γά­λες ιδέες, τα με­γά­λα επι­τεύγ­μα­τα, αυτά που χαί­ρο­νται όλοι, είναι πάντα συλ­λο­γι­κά. Τι­μού­με την Ημέρα της Ευ­ρώ­πης, αλλά την Ευ­ρώ­πη πρέ­πει να την γιορ­τά­ζου­με κάθε ημέρα, όντας ενερ­γοί πο­λί­τες, υπο­στη­ρι­κτι­κοί αλλά και κρι­τι­κοί, συ­γκα­τα­βα­τι­κοί αλλά και σε επα­γρύ­πνη­ση, ενά­ντια σε κάθε επι­βου­λή, σε κάθε αστο­χία. Αν δεν αγω­νι­στού­με εμείς για ένα κα­λύ­τε­ρο μέλ­λον για εμάς, τότε ποιος;

Χρό­νια πολλά.