“Το θαύμα της Παναγιάς Κασσωπίτρας στην Κέρκυρα”

Του Δρα Να­πο­λέ­ο­ντα Θ. ΒΛΑΣ­ΣΗ

Υπ/γου Συ­ντο­νι­στού Κολ­λε­γί­ου Ρόδου

Η Ιερά Μονή Υπε­ρα­γί­ας Θε­ο­τό­κου Κασ­σω­πί­τρας στην Κασ­σιώ­πη και στο Κα­νό­νι της Κέρ­κυ­ρας

εορ­τά­ζει και πα­νη­γυ­ρί­ζει!

Βιο­γρα­φία

Στην πε­ριο­χή Φι­γα­ρέ­το Κα­νο­νί­ου Κέρ­κυ­ρας βρί­σκε­ται η Ιερά Μονή Υπε­ρα­γί­ας Θε­ο­τό­κου Κασ­σω­πί­τρας.

Η Μονή πρέ­πει να υφί­στα­ται πριν του έτους 1706 μ.Χ.

Πέ­ρα­σε μια πε­ρί­ο­δο κρί­σε­ως όπου «βαθ­μη­δόν πε­ρι­ήλ­θεν εις πτώ­σιν και ερή­μω­σιν».

Το 1850 μ.Χ. μαρ­τυ­ρεί­ται ως κτή­τωρ αυτής «Ηλίας τις Χ».

Τότε την αγό­ρα­σε ο Ηπει­ρώ­της ιε­ρο­μό­να­χος Γεν­νά­διος, ο οποί­ος την ανα­καί­νι­σε εκ βά­θρων και εγκα­τέ­στη­σε τρεις μο­να­χές.

Έκτο­τε η Μονή κα­τέ­στη πυ­ρή­νας γυ­ναι­κεί­ου μο­να­χι­σμού.

 

Κατά τον 20ο αιώνα μ.Χ. προ­σαρ­μό­στη­κε ως με­τό­χι της Ιεράς Μονής Αγίων Θε­ο­δώ­ρων Στρα­τιάς.

 

Από το έτος 1991 μ.Χ. με από­φα­ση του Μη­τρο­πο­λι­τι­κού Συμ­βου­λί­ου της Ιεράς Μη­τρο­πό­λε­ως Κερ­κύ­ρας και Παξών με­τε­τρά­πη σε αν­δρώα Μονή.

 

Η Μονή δια­θέ­τει με­τα­βυ­ζα­ντι­νές ει­κό­νες, αρ­γυ­ρά σκεύη και καν­δή­λες και μία πε­ρί­χρυ­ση λει­ψα­νο­θή­κη με λεί­ψα­να αγίων μαρ­τύ­ρων.

Να ση­μειω­θεί ότι η Μονή ευ­ρί­σκε­ται εντός αρ­χαιο­λο­γι­κού χώρου. Στον κήπο της πα­λαιό­τε­ρα βρέ­θη­καν ση­μα­ντι­κά αρ­χαιο­λο­γι­κά ευ­ρή­μα­τα.

 

Η Μονή εορ­τά­ζει την 8η Μαΐου, σε ανά­μνη­ση της θαυ­μα­τουρ­γι­κής ανα­βλέ­ψε­ως του τυ­φλού Στε­φά­νου, το οποίο τέ­λε­σε η Πα­να­γία στον ομώ­νυ­μο ναό της, στο χωριό της Κασ­σιώ­πης κατά το έτος 1530 μ.Χ.

Η ιστο­ρία του τρα­ντα­χτού θαύ­μα­τος της Μη­τέ­ρας Πα­να­γί­ας μας.

Το 1530 μ.Χ., στη βε­νε­το­κρα­τού­με­νη Κέρ­κυ­ρα, ένας τί­μιος νέος, ο Στέ­φα­νος, γύ­ρι­ζε κά­ποια μέρα από την πόλη στο χωριό του. Στον δρόμο συ­νά­ντη­σε κι άλ­λους οδοι­πό­ρους, κι έτσι βά­δι­ζαν όλοι μαζί συ­ντρο­φιά.

Κά­ποια στιγ­μή διέ­κρι­ναν μα­κριά με­ρι­κούς νε­α­ρούς, που με­τέ­φε­ραν αλεύ­ρι από τον μύλο. Η παρέα του Στέ­φα­νου μπήκε σε πει­ρα­σμό και θέ­λη­σε να κλέ­ψει το αλεύ­ρι. Όλοι συμ­φώ­νη­σαν, εκτός από τον Στέ­φα­νο και παρά την άρ­νη­ση του εκεί­νοι όταν πλη­σί­α­σε η λεία τους, επι­τέ­θη­καν στα παι­διά, τα έδει­ραν και άρ­πα­ξαν το αλεύ­ρι.

 

Οι νε­α­ροί, δαρ­μέ­νοι και κα­κο­ποι­η­μέ­νοι, πήγαν στα σπί­τια τους και δι­η­γή­θη­καν το επει­σό­διο. Ύστε­ρα ει­δο­ποί­η­σαν τον διοι­κη­τή, τον Σί­μω­να Μπάι­λο, κι εκεί­νος έστει­λε στρα­τιώ­τες για να συλ­λά­βουν τους κα­κο­ποιούς. Οι στρα­τιώ­τες συ­νέ­λα­βαν ως ύπο­πτο μόνο τον Στέ­φα­νο, γιατί οι άλλοι είχαν εξα­φα­νι­στεί. Εκεί­νος βά­δι­ζε αμέ­ρι­μνος, έχο­ντας πε­ποί­θη­ση στην αθω­ό­τη­τά του. Απο­λο­γή­θη­κε στους στρα­τιώ­τες με ει­λι­κρί­νεια, αλλά δεν τον πί­στε­ψαν. Τον έδε­σαν και τον έκλει­σαν στη φυ­λα­κή. Όταν τον οδή­γη­σαν στον κριτή, ομο­λό­γη­σε πάλι την αλή­θεια αλλά εκεί­νος δεν τον πί­στε­ψε και τον κα­τα­δί­κα­σε.

Όταν τον ρώ­τη­σε ποια τι­μω­ρία προ­τι­μά, να του κό­ψουν τα χέρια ή να του βγά­λουν τα μάτια εκεί­νος πε­ρί­λυ­πος, προ­τί­μη­σε τη δεύ­τε­ρη, γιατί του φά­νη­κε λι­γό­τε­ρο οδυ­νη­ρή.

Με θρή­νους και οδυρ­μούς οδη­γή­θη­κε στον τόπο της κα­τα­δί­κης, όπου εκτε­λέ­στη­κε η φο­βε­ρή από­φα­ση. Ο Στέ­φα­νος τώρα, ανί­κα­νος για με­τα­κι­νή­σεις, χει­ρα­γω­γεί­ται από τη μη­τέ­ρα του.

Δε­κα­ο­χτώ μίλια από την πρω­τεύ­ου­σα του νη­σιού ήταν χτι­σμέ­νη η πα­ρα­θα­λάσ­σια πόλη Κασ­σιό­πη.

Ήταν γνω­στή για ένα ναό της Θε­ο­τό­κου, από τον οποίο περ­νού­σε πλή­θος λαού και προ­σκυ­νού­σαν τη θαυ­μα­τουρ­γή της ει­κό­να.

Ο Στέ­φα­νος απο­φα­σί­ζει και πη­γαί­νει στην πόλη αυτή. Θα μένει στον ναό της Θε­ο­τό­κου και θα ζητά ελε­η­μο­σύ­νη από τους φι­λάν­θρω­πους. Προ­σκύ­νη­σε με τη μη­τέ­ρα του τη θαυ­μα­τουρ­γή ει­κό­να και πα­ρα­κά­λε­σε έναν μο­να­χό να του πα­ρα­χω­ρή­σει ένα μικρό κελί για τη δια­μο­νή του. Την πρώτη βρα­διά έμει­ναν μέσα στην εκ­κλη­σία.

Η μη­τέ­ρα του, κα­τά­κο­πη, κοι­μή­θη­κε αμέ­σως.

Ο ίδιος όμως δεν μπο­ρού­σε να ησυ­χά­σει από τους πό­νους.

Κά­ποια στιγ­μή τον πήρε ένας ύπνος ελα­φρός. Νοιώ­θει τότε δύο χέρια να τον ακου­μπούν και να ψη­λα­φούν τις κόγ­χες των μα­τιών του.

Ήταν τόσο αι­σθη­τό, ώστε ξύ­πνη­σε αμέ­σως και ανα­ρω­τιό­ταν ποιος να τον είχε αγ­γί­ξει.

Και τότε βλέ­πει μπρο­στά του μία γυ­ναί­κα λα­μπρο­φο­ρε­μέ­νη και λου­σμέ­νη στο φως. Στά­θη­κε λίγο κι ύστε­ρα εξα­φα­νί­στη­κε.

Γυ­ρί­ζει ο Στέ­φα­νος και βλέ­πει τα κα­ντή­λια αναμ­μέ­να. Ξυ­πνά­ει τη μη­τέ­ρα του και τη ρω­τά­ει ποιος άναψε τα κα­ντή­λια και εκεί­νη του λέει να σω­πά­σει νο­μί­ζο­ντας πως το παιδί της ονει­ρεύ­ε­ται.

Όταν όμως ο Στέ­φα­νος επέ­με­νε, η μη­τέ­ρα του ανα­ση­κώ­θη­κε και κοί­τα­ξε με ανη­συ­χία και λα­χτά­ρα το πρό­σω­πό του και έζησε ένα ολο­ζώ­ντα­νο θαύμα: οι κόγ­χες του παι­διού της στο­λί­ζο­νταν από δύο γα­λα­νά μάτια, ενώ, πριν την τύ­φλω­ση, τα μάτια του Στέ­φα­νου ήταν μαύρα!

Αμέ­σως, μη­τέ­ρα και γιος ευ­χα­ρί­στη­σαν με δά­κρυα χαράς την Υπε­ρα­γία Θε­ο­τό­κο για τη γρή­γο­ρη επέμ­βα­σή της.

Από τον θό­ρυ­βο ανη­σύ­χη­σε ο νε­ω­κό­ρος μο­να­χός κι έτρε­ξε στον ναό για να δει τί συμ­βαί­νει.

Το ολο­φά­νε­ρο θαύμα τον συ­γκλό­νι­σε κι έφυγε γρή­γο­ρα για την πόλη της Κέρ­κυ­ρας για ν᾿ αναγ­γεί­λει το γε­γο­νός. Όταν το άκου­σε ο διοι­κη­τής Μπάι­λος, πα­ρα­ξε­νε­μέ­νος, πήρε μαζί του τους προ­κρί­τους της Κέρ­κυ­ρας κι επι­σκέ­φθη­κε τον Στέ­φα­νο.

Είδε τα νέα μάτια στις κόγ­χες τους και θαύ­μα­σε. Είδε ακόμη, σαν από­δει­ξη, και το ση­μά­δι στα βλέ­φα­ρά του από το πυ­ρα­κτω­μέ­νο σί­δε­ρο. Μέσα του όμως ο διοι­κη­τής είχε και κά­ποια αμ­φι­βο­λία.

Γι’ αυτό, όταν επέ­στρε­ψε στη χώρα, ζή­τη­σε από τον δήμιο να του δεί­ξει τα μάτια που αφαί­ρε­σε. Πράγ­μα­τι ο δή­μιος του έδει­ξε τα μάτια που τα είχε μέσα σε μια λε­κά­νη και μά­λι­στα ήταν μαύρα μάτια, όχι γα­λα­νά, σαν κι αυτά που είχε τώρα ο Στέ­φα­νος. Η αλή­θεια απο­δεί­χθη­κε με τον πιο εύ­γλωτ­το και πει­στι­κό τρόπο.

Κι ο ηγε­μό­νας, αφού ει­δο­ποί­η­σε να φέ­ρουν τον Στέ­φα­νο, του ζή­τη­σε συ­γνώ­μη και τον απο­ζη­μί­ω­σε με πλού­σια δώρα και ανα­καί­νι­σε πε­ρί­βο­λο του ιερού ναού της Θε­ο­τό­κου.

Σε ανά­μνη­ση του Θαύ­μα­τος της Πα­να­γί­ας τε­λεί­ται Θεία Λει­τουρ­γία στην Κασ­σιό­πη στο Φι­γά­ρε­το στις Δε­χου­μέ­νες στις Συ­να­ρά­δες και σε άλλα μέρη της πο­λυα­γα­πη­μέ­νης Κέρ­κυ­ρας.

Πα­να­γία μου Υπε­ρευ­λο­γη­μέ­νη Θε­ο­τό­κε, πρέ­σβευε υπέρ υμών στον Υιό σου και Θεό σου!!!