Δημήτρης Γάκης: Πήγε για μαλλί αλλά γύρισε κουρεμένος

Ο κύ­ριος Μη­τσο­τά­κης ανα­χώ­ρη­σε για τις Βρυ­ξέλ­λες με τη με­γά­λη προσ­δο­κία ότι η Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση θα απο­φα­σί­σει «κυ­ρώ­σεις που θα δα­γκώ­νουν». Τα φι­λι­κά προς την κυ­βέρ­νη­ση μέσα ενη­μέ­ρω­σης ανέ­λα­βαν την προ­πα­γάν­δι­ση της νέας Εθνι­κής ελ­πί­δας, ντύ­νο­ντας την με το ανά­λο­γο χαρτί πε­ρι­τυ­λίγ­μα­τος. «Δεν θα γυ­ρί­σει με άδεια χέρια ο Κυ­ριά­κος… θα πε­τύ­χει κυ­ρώ­σεις που θα δα­γκώ­νουν» κ.ά. Γύ­ρι­σε όμως με από­φα­ση που μας δα­γκώ­νει. Η Ε.Ε. Ακόμα και τη γλώσ­σα της ψευτο-κα­τα­δί­κης της Τουρ­κί­ας που είχε απο­φα­σί­σει τον Οκτώ­βρη άλ­λα­ξε. Έγινε πιο μα­λα­κή, πιο ανώ­δυ­νη, λι­γό­τε­ρο πο­λι­τι­κά κα­ταγ­γελ­τι­κή και ταυ­τό­χρο­να έδωσε χρόνο δρά­σης, και όχι ανο­χής, στον Ταγίπ Ερ­ντο­γάν να συ­νε­χί­σει τα σχέ­δια του στο Αι­γαίο και στην Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο. Μία από­φα­ση που δεν δεί­χνει απλά ότι η Ε.Ε. είναι κα­τώ­τε­ρη των πε­ρι­στά­σε­ων αλλά προ­βά­λει κα­τα­φα­νώς και ευ­διά­κρι­τα την πο­λι­τι­κή στάση της απέ­να­ντι στον σαλ­τι­μπα­γκι­σμό της Τουρ­κί­ας. Ο κ. Μη­τσο­τά­κης γύ­ρι­σε με λι­γό­τε­ρους συμ­μά­χους από όσους εί­χα­με όταν ανα­χω­ρού­σε για τις Βρυ­ξέλ­λες. Χά­σα­με και την Γαλ­λία. Όμως τα επι­κοι­νω­νια­κά – ενη­με­ρω­τι­κά «πα­πα­γα­λά­κια» ανέ­λα­βαν δράση. Φρο­ντί­ζουν να πεί­σουν την κοινή γνώμη, τους Έλ­λη­νες πο­λί­τες ότι έχου­με 4 μήνες μέχρι το Μάρ­τιο όπου τότε θα πε­τύ­χου­με την με­γά­λη νίκη απέ­να­ντι στην Τουρ­κία σχε­δόν όπως έγινε το 1821. Έχου­με μια Κυ­βέρ­νη­ση που αδί­στα­κτα παί­ζει και ερ­γα­λειο­ποιεί τις εθνι­κές ευαι­σθη­σί­ες μας. Υπερ­πα­τριω­τι­κό success story. Κα­νείς δεν πα­ρα­γνω­ρί­ζει ότι η εξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή είναι ένας αγώ­νας μα­ρα­θώ­νιας δια­δρο­μής. Απαι­τεί προ­ε­τοι­μα­σία, ορ­γά­νω­ση και γνώση της δια­δρο­μής και του στό­χου. Απαι­τεί οι­κο­νο­μία δυ­νά­με­ων και σχε­δια­σμό για την δια­μόρ­φω­ση των συν­θη­κών ώστε να φτά­σεις νι­κη­τής στο τέρμα. Όλα αυτά όμως είναι άγνω­στα και πε­ριτ­τά σε μια Κυ­βέρ­νη­ση και έναν Πρω­θυ­πουρ­γό που τους χα­ρα­κτη­ρί­ζει η ανε­με­λιά.

Αν κα­νείς προ­σπα­θεί με την εξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή να δια­μορ­φώ­σει στην εσω­τε­ρι­κή κοινή γνώμη και να ξε­φύ­γει από εσω­τε­ρι­κές πιέ­σεις τότε το λι­γό­τε­ρο που κάνει είναι να βάζει σε κίν­δυ­νο την Εθνι­κή Ανε­ξαρ­τη­σία και την Εθνι­κή Υπό­στα­ση της χώρας του. Αυτό, δυ­στυ­χώς, κάνει ο κ. Μη­τσο­τά­κης και η Κυ­βέρ­νη­ση του σή­με­ρα. Τη διαρ­κή υπο­χώ­ρη­ση που οδη­γεί στην Εθνι­κή συρ­ρί­κνω­ση την θε­ω­ρεί «βήμα προς την σωστή κα­τεύ­θυν­ση»!!! Είναι ένας επι­κίν­δυ­νος πρω­θυ­πουρ­γός. Εκεί­νο που τον εν­δια­φέ­ρει είναι η ει­κό­να του και ο έλεγ­χος όλων των κοι­νω­νι­κών δυ­νά­με­ων, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας κάθε μέσον που μπο­ρεί να υπη­ρε­τή­σει τον στόχο του, όπως στην προ­κει­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση την παν­δη­μία. Με τη στάση της, η κυ­βέρ­νη­ση ενι­σχύ­ει συ­νε­χώς την εκτί­μη­ση ότι ο κύ­ριος Μη­τσο­τά­κης, στην τρι­με­ρή συ­νά­ντη­ση που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε με πρω­το­βου­λία της κυ­ρί­ας Μέρ­κελ, έχει συμ­φω­νή­σει σε διά­λο­γο εφ’ όλης της ύλης με την Τουρ­κία υπό την αι­γί­δα της Γερ­μα­νί­ας και κατ’ επέ­κτα­ση στον Εθνι­κό μας συμ­βι­βα­σμό και την πα­ρα­χώ­ρη­ση Εθνι­κού χώρου και Εθνι­κών δι­καιω­μά­των. Ο κύ­ριος Μη­τσο­τά­κης οφεί­λει να εξη­γή­σει στον ελ­λη­νι­κό λαό: Γιατί απο­δέ­χτη­κε την από­φα­ση της Ε.Ε. και είναι τώρα υπο­χρε­ω­μέ­νος να την υλο­ποι­ή­σει; Τι συμ­φώ­νη­σε στο πα­ρα­σκή­νιο για να δη­λώ­νει ότι «η απει­λή κυ­ρώ­σε­ων είναι η με­γα­λύ­τε­ρη πίεση προς την Τουρ­κία»; Δεν είναι αυτό ευ­θυ­γράμ­μι­ση με την γραμ­μή της Γερ­μα­νί­ας που θέλει στα­θε­ρά να χαϊ­δεύ­ει την Τουρ­κία;