Το «καράβι» της εκπαίδευσης

Μαζί με το λουκέτο σε σχολεία λόγω εμφά­νι­σης κρου­σμά­των,το Υπουρ­γείο, έστειλε και τις οδηγίες για τηλεκ­παί­δευση, απαι­τώ­ντας μάλιστα, να ξεκι­νή­σει άμεσα. Χωρίς δοκι­μα­στικά, χωρίς μέριμνα για μαθητές και εκπαι­δευ­τι­κούς που εξα­κο­λου­θούν από την περα­σμένη άνοιξη να μην έχουν τον κατάλ­ληλο εξο­πλι­σμό, χωρίς να έχει βγει ακόμα το πρό­γραμμα των σχο­λείων, με χιλιά­δες κενά εκπαι­δευ­τι­κών.  Η περί­ο­δος της καρα­ντί­νας και το χρονικό διά­στημα των έξι μηνών που ακο­λού­θησε έφεραν εκ νέου μπροστά μας την εικόνα ενός εκπαι­δευ­τι­κού συστή­μα­τος που νοσεί. Ανα­χρο­νι­στι­κές εκπαι­δευ­τι­κές πρα­κτι­κές, ανύ­παρ­κτη ψηφιακή κουλ­τούρα ή υποδομή, χαμηλά εκπαι­δευ­τικά απο­τε­λέ­σματα, Τα συμπε­ρά­σματα προφανή. Τα εκπαι­δευ­τικά συστή­ματα που άντεξαν ανά την υφήλιο την περίοδο της παν­δη­μίας, ήταν εκείνα που είχαν πίσω τους υποδομή, μελέτη σχέδιο. Το ελλη­νικό εκπαι­δευ­τικό σύστημα δεν ήταν ανάμεσα σε αυτά. Κι αυτό γιατί τα τελευ­ταία σαράντα χρόνια ταλα­νί­ζε­ται μεταξύ πολι­τι­κών που φέρνουν το «καράβι» της εκπαί­δευ­σης από το ένα άκρο μιας φουρ­του­νια­σμέ­νης θάλασ­σας στο άλλο. Η πανελ­λα­δική έρευνα που έκανε μια ομάδα γλωσ­σο­λό­γων από το Αρι­στο­τέ­λειο Πανε­πι­στή­μιο Θεσ­σα­λο­νί­κης (ΑΠΘ) με το Κέντρο Ελλη­νι­κής Γλώσσας στους μαθητές σχο­λείων την περίοδο της καρα­ντί­νας κατα­λή­γει σ’ αυτά τα  απο­καρ­διω­τικά συμπε­ρά­σματα. Η συντρι­πτική πλειο­νό­τητα των παιδιών που πέρασαν από τα προ­γράμ­ματα της τηλεκ­παί­δευ­σης την περίοδο της καρα­ντί­νας απά­ντη­σαν ότι σπάνια αυτή την περίοδο συνερ­γά­στη­καν στα μαθή­ματά τους. Κυρίως παρα­κο­λου­θού­σαν. Παρα­κο­λού­θηση και άγχος για την κάλυψη της ύλης. Τους άρεσε; Πιθα­νό­τατα όχι. Ο μαγικός κόσμος του Δια­δι­κτύου που δια­περνά καθη­με­ρινά ολό­κληρη τη ζωή τους, στην περί­πτωση της εκπαί­δευ­σης θάμπωσε και κούρασε.  Οπως εξηγούν οι καθη­γη­τές του ΑΠΘ που συμε­τεί­χαν στην έρευΝα , ο τρόπος με τον οποίο προ­χώ­ρησε το προη­γού­μενο χρονικό διά­στημα το σύστημα τηλεκ­παί­δευ­σης (και όχι μόνον) με τις δια­λέ­ξεις καθη­γη­τών από έδρας, οι οποίες άλλους μαθητές κάνουν να βαρε­θούν και άλλους απλά να μπερ­δευ­τούν, ανήκει στο παρελ­θόν. Οι μαθητές δεν είναι πλέον «κατα­να­λω­τές γνώσης» αλλά «παρα­γω­γοί γνώσης» και ως τέτοιοι πρέπει να αντι­με­τω­πί­ζο­νται και να καθο­δη­γού­νται.