Απόφαση – σταθμός για τα ΑΜΕΑ

Με την υπ΄α­ριθμ. 48/2014 απόφαση “σταθμό” του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, προ­βλέ­πε­ται η οιονεί αυτό­ματη μετα­τροπή των συμ­βά­σεων ορι­σμέ­νου χρόνου σε αορί­στου, σε ΑΜΕΑ, που εργά­ζο­νται δυνάμει συμ­βά­σεων στους ΟΤΑ!.

Το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης έχει ως εξής:

Στα πλαίσια της υπ’ αριθμ. 200064/15.03.2007 Κ.Υ.Α. των Υπουρ­γών Οικο­νο­μίας, Οικο­νο­μι­κών Απα­σχό­λη­σης και Κοι­νω­νι­κής Προ­στα­σίας (ΦΕΚ 430 Β728.03.2007) «Προ­γράμ­ματα Eπιδότησης Νέων Θέσεων Εργα­σίας και Νέων Ελευ­θέ­ρων Επαγ­γελ­μα­τιών για την ένταξη στην αγορά εργα­σίας ανέργων Ατόμων με Ανα­πη­ρίες, Απε­ξαρ­τη­μέ­νων Ατόμων ή Νεαρών Ατόμων που βρί­σκο­νται σε κοι­νω­νικό κίνδυνο», που προ­έ­βλεπε διάρ­κεια επι­χο­ρή­γη­σης 36 μηνών με την υπο­χρέ­ωση του εργο­δότη να απα­σχο­λή­σει το άτομο μετά τη λήξη του 36μηνου για άλλους 12 μήνες χωρίς επι­χο­ρή­γηση, η αιτούσα προ­σε­λή­φθη από τη Δημο­τική Επι­χεί­ρηση Καθα­ριό­τη­τας Ρόδου στις 03.12.2007 ως βοηθός λογιστή Δ.Ε., με σύμβαση εργα­σίας ορι­σμέ­νου χρόνου, με ημε­ρο­μη­νία λήξης της σύμ­βα­σης την 02.12.2011. Πράγ­ματι, η ενά­γουσα προ­σέ­φερε προ­ση­κό­ντως τις υπη­ρε­σίες της στην Δ.Ε.Κ.Ρ. καλύ­πτο­ντας πάγιες και διαρ­κείς ανάγκες της επι­χεί­ρη­σης και υπό τις εντολές του προϊ­στα­μέ­νου της Οικο­νο­μι­κής και Διοι­κη­τι­κής Υπη­ρε­σίας της ως άνω επι­χεί­ρη­σης.

Εν συνε­χεία η ως άνω επι­χεί­ρηση λύθηκε κατ’ εφαρ­μογή του Ν. 3852/2010 με τη δημιουρ­γία του ενιαίου Δήμου Ρόδου, το δε προ­σω­πικό της με σχέση εργα­σίας ορι­σμέ­νου χρόνου (μεταξύ του οποίου και η ενά­γουσα) μετα­φέρ­θηκε στο Δήμο Ρόδου δυνάμει της υπ’ αριθμ. 726/26.10.2011 από­φα­σης του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου του.

Ο Δήμος Ρόδου, ο οποίος είναι διά­δο­χος της αρχικής επι­χεί­ρη­σης όπου εργά­στηκε η ενά­γουσα, συνέ­χισε να την απα­σχο­λεί μέχρι την 03.12.2011, οπότε την απέλυσε δυνάμει της υπ’ αριθμ. 2644/02.12.2011 από­φα­σης του Δημάρ­χου Ρόδου.

Στη συνέ­χεια, δυνάμει της υπ’ αριθμ. 379/2013 από­φα­σης του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου (Δια­δι­κα­σία Ασφα­λι­στι­κών Μέτρων), ο Δήμος Ρόδου υπο­χρε­ώ­θηκε να απο­δέ­χε­ται τις υπη­ρε­σίες της ενά­γου­σας από την 31η Μαΐου 2013 έως και σήμερα.

Επι­πλέον, όπως τούτο απο­δει­κνύ­ε­ται από τις προ­τά­σεις που κατέ­θεσε, ο ενα­γό­με­νος Δήμος Ρόδου επι­θυ­μούσε και επι­θυ­μεί ακόμη τη συνέ­χιση της εργα­σίας της ενά­γου­σας και μετά την λήξη του ως άνω προ­γράμ­μα­τος επι­χο­ρή­γη­σης.

Σημειώ­νε­ται βέβαια ότι ο τελευ­ταίος αιτιο­λο­γεί ότι στα­μά­τησε να δέχεται τις υπη­ρε­σίες της ενά­γου­σας θεω­ρώ­ντας ότι δεν μπο­ρούσε να εξα­κο­λου­θή­σει η εργα­σιακή της σχέση επειδή ο ίδιος δεν ανήκει στις εται­ρίες και τους φορείς που ανα­φέ­ρο­νται στο άρθ. 2 παρ. 8 του Ν. 2643/1998 και συνεπώς δεν δύναται να μετα­τρέ­ψει την σύμβαση της ενά­γου­σας σε αορί­στου χρόνου.

Το δικα­στή­ριο έκρινε ωστόσο ότι η διάταξη του άρθρου 11 του Ν. 3227/2004, στην ειση­γη­τική έκθεση της οποίας ανα­φέ­ρε­ται ότι «με τον τρόπο αυτό δίνεται μια ουσια­στική κατεύ­θυνση για τη δια­τή­ρηση των θέσεων εργα­σίας που δημιουρ­γού­νται από τα επι­δο­τού­μενα προ­γράμ­ματα και διευ­κο­λύ­νο­νται οι εργο­δό­τες ώστε να κρατούν στην επι­χεί­ρησή τους άτομα που δικαιού­νται προ­στα­σίας και γνω­ρί­ζουν ότι μπορούν να είναι παρα­γω­γικά στην επι­χεί­ρησή τους», εξα­σφα­λί­ζει την περαι­τέρω προ­στα­σία των συγκε­κρι­μέ­νων προ­σώ­πων και δια­μορ­φώ­νει μια κατεύ­θυνση του νομο­θέτη για οιονεί αυτό­ματη μετα­τροπή των συμ­βά­σεων ορι­σμέ­νου χρόνου σε αορί­στου, εφόσον ο εργο­δό­της εκφρά­σει ρητή βούληση για τη συνέ­χιση των συμ­βά­σεων αυτών.

Η δε μετα­τροπή αυτή, δεν προ­σκρούει στο άρθρο 103 του Συντάγ­μα­τος ούτε στο άρθρο 21 του ν. 2190/1994, διότι το νομο­θε­τικό καθε­στώς που εδρά­ζε­ται στην αρχή της ανάγκης ειδικής προ­στα­σίας των Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες, δηλαδή το άρθρο 21 του Συντάγ­μα­τος και οι Ν. 3227/2004 και 2643/1998 είναι ειδικοί έναντι των άνω δια­τά­ξεων.

Την υπόθεση χει­ρί­στηκε ο δικη­γό­ρος κ. Ηλίας Ζωγρα­φί­δης.