Έχασε τη μάχη με τον κορωνοϊό ο Δημήτρης Κρεμαστινός

Ο δια­κε­κρι­μέ­νος γιατρός, καθη­γη­τής καρ­διο­λο­γίας Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός έχασε τη μάχη  για τη ζωή το πρωί της Παρα­σκευής .

Ο πρώην υπουρ­γός Υγείας και πρωην βου­λευ­τής του ΠΑΣΟΚ είχε εισα­χθεί στη Μονάδα Εντα­τι­κής Θερα­πείας του νοσο­κο­μείου “Ευαγ­γε­λι­σμός”  το πρωί της 26ης Μαρτίου με τους για­τρούς να κρίνουν ότι έπρεπε να δια­σω­λη­νω­θεί.

Ποιος ήταν ο Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός

Γεν­νή­θηκε την 1η Μαΐου του 1942 στη Χάλκη Δωδε­κα­νή­σου και μεγά­λωσε στον Αρχάγ­γελο Ρόδου. Σπού­δασε στην Ιατρική Σχολή του Πανε­πι­στη­μίου Αθηνών και με υπο­τρο­φία σύγ­χρονη Καρ­διο­λο­γία στο Λονδίνο.

Ακο­λού­θησε ακα­δη­μαϊκή στα­διο­δρο­μία. Ως πανε­πι­στη­μια­κός γιατρός δημιούρ­γησε στο Ιππο­κρά­τειο Νοσο­κο­μείο τη Μονάδα Εντα­τι­κής Νοση­λείας Εμφράγ­μα­τος και Στε­φα­νιαίας Νόσου. Συνέ­γραψε σημα­ντικά επι­στη­μο­νικά συγ­γράμ­ματα, πάνω από 2.500 επι­στη­μο­νι­κές εργα­σίες, ενώ διε­τέ­λεσε επί χρόνια αρθρο­γρά­φος στην εφη­με­ρίδα τα ΝΕΑ για θέματα Καρ­διο­λο­γίας.

Ανήλθε όλες τις βαθ­μί­δες της πανε­πι­στη­μια­κής ιεραρ­χίας με συνεχές ερευ­νη­τικό και διδα­κτικό έργο επί 35 χρόνια. Μετά το τέλος της υπουρ­γι­κής του θητείας επέ­στρεψε κανο­νικά στο Πανε­πι­στή­μιο. Υπήρξε διευ­θυ­ντής στις μεγα­λύ­τε­ρες Καρ­διο­λο­γι­κές Κλι­νι­κές της χώρας (Νοσο­κο­μείο “Γ.Γεν­νη­μα­τάς”, Β’ Καρ­διο­λο­γική Κλινική “Ωνα­σείου”) ενώ εκ του μηδενός δημιούρ­γησε την Β’ Πανε­πι­στη­μιακή Καρ­διο­λο­γική Κλινική του Νοσο­κο­μείου “Αττικόν”, της οποίας υπήρξε ο πρώτος διευ­θυ­ντής.

Online

Ο Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός απο­τέ­λεσε την «καρδιά» του εθνικού συστή­μα­τος υγείας την περίοδο 1993-1996, πρω­το­πό­ρος στην ειδι­κό­τητά του για τα εγχώρια ιατρικά δεδο­μένα, και θεράπων ιατρός του Ανδρέα Παπαν­δρέου, αλλά και πλήθους ηγετών και προ­σω­πι­κο­τή­των ανά τον πλανήτη.

Ο «γιατρός του Ανδρέα» είχε δια­νύ­σει μια μεγάλη επι­στη­μο­νική και ακα­δη­μαϊκή πορεία με αφε­τη­ρία την ακρι­τική Σύμη, όπου γεν­νή­θηκε την Πρω­το­μα­γιά του 1942, μέχρι να μπει στον στίβο της πολι­τι­κής, αλλά με τους δικούς του όρους και σίγουρα όχι νοση­ρούς. Μάλιστα, η ταύτιση της πολι­τι­κής παρου­σίας του με το κοι­νω­νικό και ιατρικό του έργο ήταν πλήρης στη συνεί­δηση του ελλη­νι­κού λαού, αλλά και συστη­μα­τική προ­σω­πική του επι­δί­ωξη.

Ο ίδιος, άλλωστε, συνή­θιζε να λέει ότι «δεν πιστεύω στον επαγ­γελ­μα­τία πολι­τικό που αρχίζει τη συναλ­λαγή από τα πρώτα του βήματα διεκ­δι­κώ­ντας θέση στην Αυτο­διοί­κηση με τη φιλο­δο­ξία να φτάσει στα ύπατα αξιώ­ματα της πολι­τι­κής χωρίς να έχει επαρκώς με το έργο του δοκι­μα­στεί από την κοι­νω­νία. Αντί­θετα πιστεύω σε εκείνον που θα ασχο­λη­θεί με την πολι­τική ύστερα από μία λαμπρή πορεία στην εργασία του, μέσα από την οποία θα δια­φαί­νε­ται η εντι­μό­τητά του και η κοι­νω­νική του ευαι­σθη­σία».

Αυτή του τη θέση ο Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός δεν στα­μα­τούσε να την επα­να­λαμ­βά­νει μέχρι τέλους, για αυτό και επι­δί­ωξε ενσυ­νεί­δητα το μεγα­λύ­τερο μέρος της προ­σφο­ράς του στα κοινά να θητεύει ως εξω­κοι­νο­βου­λευ­τι­κός υπουρ­γός, έχοντας επι­λε­γεί λόγω και μόνο της επαγ­γελ­μα­τι­κής του κατα­ξί­ω­σης.

Αντί­θετα, «αυτή η νοο­τρο­πία (σ.σ. του επαγ­γελ­μα­τία πολι­τι­κού) που μας διέπει σήμερα όσον αφορά την πολι­τική μας έχει οδη­γή­σει του στο σημε­ρινό αδιέ­ξοδο. Έχει απο­προ­σα­να­το­λί­σει τελείως τον κόσμο με απο­τέ­λε­σμα να κιν­δυ­νεύει ακόμα και το δημο­κρα­τικό μας πολί­τευμα που με τόσες προ­σπά­θειες και θυσίες οικο­δο­μή­θηκε το 1974 μετά την κατάρ­ρευση της Χούντας και την Μετα­πο­λί­τευση» εκτι­μούσε ο Καθη­γη­τής Κρε­μα­στι­νός.

Η εποχή του Ανδρέα

Η πολι­τική δια­δρομή του Δημήτρη Κρε­μα­στι­νού επι­σφρα­γί­στηκε από τη γνω­ρι­μία του με τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και Πρω­θυ­πουργό, Ανδρέα Παπαν­δρέου. Όντας τότε Υφη­γη­τής Καρ­διο­λο­γίας, Επί­κου­ρος Καθη­γη­τής του Πανε­πι­στη­μίου Αθηνών και Διευ­θυ­ντής της Καρ­διο­λο­γι­κής Κλι­νι­κής του νοσο­κο­μείου Γεν­νη­ματά, ένα πρωί τον επι­σκέ­πτο­νται στο γραφείο του οι θερά­πο­ντες γιατροί του Ανδρέα Παπαν­δρέου, με επι­κε­φα­λής τον Καθη­γητή Κώστα Στεφανή και του πρό­τει­ναν να εξε­τά­σει και να ανα­λά­βει το θέμα της υγείας του Πρω­θυ­πουρ­γού, η οποία βρι­σκό­ταν τότε σε κρίσιμο στάδιο.

Μολο­νότι ο Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός δεν ήταν μέχρι τότε ευρέως γνωστός -πλην βέβαια των ιατρι­κών κύκλων- έχαιρε της από­λυ­της εμπι­στο­σύ­νης του περι­βάλ­λο­ντος Παπαν­δρέου από τις πρώτες στιγμές, αλλά και του ίδιου, του Αντώνη Λιβάνη που ενί­σχυσε με την γνώμη του την ανάληψη της ιατρι­κής φρο­ντί­δας του πρώην Πρω­θυ­πουρ­γού από τον Καθη­γητή.

Για τα πολλά, επόμενα χρόνια και μέχρι το θάνατο του Ανδρέα Παπαν­δρέου, ο Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός δεν απο­τε­λεί μόνο τον προ­σω­πικό γιατρό του πρώην Πρω­θυ­πουρ­γού, αλλά και ένα από τα άτομα της απο­λύ­του εμπι­στο­σύ­νης με τον Ανδρέα. Αυτό το γεγονός όμως δεν τον ενθάρ­ρυνε στο να απο­δε­χθεί μια εκλό­γιμη θέση στο ψηφο­δέλ­τιο Επι­κρα­τείας, αλλά ήταν η κύρια αιτία που την αρνή­θηκε στις εκλογές το 1993 (παρότι ήταν μέλος του ΠΑΣΟΚ από το 1974) και τελικά ανέλαβε εξω­κοι­νο­βου­λευ­τι­κός υπουρ­γός Υγείας, Πρό­νοιας και Κοι­νω­νι­κών Ασφα­λί­σεων την περίοδο 1993-1996.

Στη Βουλή με τον Σημίτη

Το 1996 γίνεται και μέλος της Κεντρι­κής Επι­τρο­πής του ΠΑΣΟΚ, ενώ το 2000 εισέρ­χε­ται στη Βουλή των Ελλήνων ως βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου, προ­κει­μέ­νου να ανα­βαθ­μί­σει τις ιατρι­κές υπο­δο­μές του τόπου του. «Έθεσα βασικό στόχο μου να δω τους Δωδε­κα­νή­σιους που πάσχουν από καρ­διο­πά­θειες και τις διά­φο­ρες μορφές καρ­κί­νου, να νοση­λεύ­ο­νται και να θερα­πεύ­ο­νται στο νοσο­κο­μείο μας και να μην ταλαι­πω­ρού­νται, ψυχικά και οικο­νο­μικά, στην Αθήνα ή την Κρήτη» δήλωνε, όταν απα­ντούσε στο κίνητρο της απο­δο­χής της πρό­τα­σης του Κώστα Σημίτη να τον συμπε­ρι­λά­βει στα ψηφο­δέλ­τια του ΠΑΣΟΚ στις εθνικές εκλογές του 2000.

Στη διάρ­κεια της πρώτης βου­λευ­τι­κής του θητείας ψηφί­ζε­ται ο νόμος για το επαγ­γελ­μα­τικό ασυμ­βί­βα­στο, ο οποίος δεν επι­τρέ­πει στο βου­λευτή να έχει καμία άλλη απα­σχό­ληση, με τον Καθη­γητή Κρε­μα­στινό να εκφρά­ζει ανοιχτά τη δια­φω­νία του, αλλά και την πρόθεσή του να εγκα­τα­λεί­ψει ορι­στικά την πολι­τική.

Το «ναι» στον ΓΑΠ

Δεν μπο­ρούσε, ωστόσο, ηθικά να αντι­στα­θεί στο κάλεσμα του γιού του Ανδρέα, Γιώργου Παπαν­δρέου, όταν ο τελευ­ταίος τον προ­σκα­λεί με επι­στολή του στον Τύπο να συστρα­τευ­θεί και πάλι στις γραμμές του ΠΑΣΟΚ για τα Δωδε­κά­νησα. Ο Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός επι­στρέ­φει ξανά στο ελλη­νικό Κοι­νο­βού­λιο και παρα­μέ­νει για 10 συναπτά έτη ως Βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου, φτά­νο­ντας μέχρι το αξίωμα του Αντι­προ­έ­δρου της Βουλής.

«Πιστεύω ότι η ενα­σχό­ληση του κάθε ανθρώ­που με την πολι­τική σε κάποια στιγμή της ζωής του απο­τε­λεί κοι­νω­νική υπο­χρέ­ωση. Άλλωστε τόσο ο Θου­κυ­δί­δης όσο και ο Πλά­τω­νας υπο­στή­ρι­ξαν ότι ο άνθρω­πος που δεν ασχο­λεί­ται με τα κοινά θεω­ρεί­ται «αχρείος», δηλαδή άχρη­στος» τόνιζε ο ίδιος στα κείμενά του, αλλά έσπευδε να διευ­κρι­νί­ζει πως η ενα­σχό­ληση όμως «με τα κοινά προ­ϋ­πο­θέ­τει κοι­νω­νική κατα­ξί­ωση και ανα­γνώ­ριση των ικα­νο­τή­των και της εντι­μό­τη­τας που αυτός δια­θέ­τει και τα οποία έχουν δια­φα­νεί μέσα από την κοι­νω­νική του συμπε­ρι­φορά».

Οι επι­στη­μο­νι­κές του περ­γα­μη­νές ακο­λου­θού­σαν πάντα τον πολι­τικό του λόγο, καθώς ο Καθη­γη­τής Κρε­μα­στι­νός ανήλθε σε όλες τις βαθ­μί­δες της πανε­πι­στη­μια­κής ιεραρ­χίας με συνεχές ερευ­νη­τικό και διδα­κτικό έργο επί 35 χρόνια, χωρίς να οξει­δώ­νε­ται από τις παθο­γέ­νειες του ακα­δη­μαϊ­κού συστή­μα­τος. «Προ­σω­πικά καίτοι τρια­ντα­πέ­ντε χρόνια πανε­πι­στη­μια­κός ουδέ­ποτε υπήρξα υπο­ψή­φιος για οποια­δή­ποτε διοι­κη­τική θέση στο πανε­πι­στή­μιο (πρό­ε­δρος, κοσμή­το­ρας, πρύ­τα­νης) και τούτο γιατί δεν μπο­ρούσα να συμ­βι­βα­στώ με τη συναλ­λαγή η οποία επι­κρα­τούσε στα πανε­πι­στή­μια μεταξύ φοι­τη­τών και καθη­γη­τών, γεγονός το οποίο θεω­ρούσα απα­ρά­δε­κτο για την ακα­δη­μαϊκή στα­διο­δρο­μία ενός καθη­γητή» υπο­στή­ριξε με πάθος ακόμη και από τα βου­λευ­τικά έδρανα.

Το ΕΣΥ, το ΕΚΑΒ και το Αττικό

Παρά τη σύντομη, υπουρ­γική του θητεία (1993-1996) ο Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός κυριάρ­χησε στο εθνικό συλ­λο­γικό ασυ­νεί­δητο ως ένας από τους βασι­κούς μεταρ­ρυθ­μι­στές του Εθνικού Συστή­μα­τος Υγείας, συνε­χί­ζο­ντας το όραμα του Γιώργου Γεν­νη­ματά. Στη διάρ­κεια της θητείας του επε­ξέ­τεινε το ΕΚΑΒ σε όλη τη χώρα με ιατρούς καρ­διο­λό­γους και αναι­σθη­σιο­λό­γους μέσα στις νοσο­κο­μεια­κές μονάδες για πρώτη φορά, αφού μέχρι τότε τα ασθε­νο­φόρα κυκλο­φο­ρού­σαν μόνο με νοση­λευ­τές. Δικής του έμπνευ­σης υπήρξε και η δημιουρ­γία μονάδων αερο­πλά­νων του ΕΚΑΒ για τη δια­κο­μιδή αρρώ­στων από τα νησιά και τις απο­μα­κρυ­σμέ­νες περιο­χές, με πλήρωμα εξει­δι­κευ­μένο ιατρικό και νοση­λευ­τικό προ­σω­πικό, έχοντας δια­γνώ­σει τα προ­βλή­ματα των ακρι­τι­κών νησιών. Παράλ­ληλα, εγκα­τέ­στησε και σύστημα τηλεϊ­α­τρι­κής στην Ελλάδα, με τους πρώτους σταθ­μούς να τοπο­θε­τού­νται τότε στα νησιά.

Μπλόκο στο Μάα­στριχτ

Στον τομέα της ψυχικής υγείας, ανα­μόρ­φωσε όλο το υφι­στά­μενο μέχρι τότε πλαίσιο, στη σκιά και του ψυχια­τρείου Λέρου, το οποίο κατέ­στησε από «όνειδος» σε «πρότυπο ψυχια­τρικό κέντρο». Επί των ημερών του στο Υπουρ­γείο Υγείας κατά­φερε να εξαι­ρέ­σει τον τομέα δράσης του από τη συνθήκη του Μάα­στριχτ, με την Ελλάδα να απο­τε­λεί την μονα­δική εξαί­ρεση χώρας που μπο­ρούσε να ανα­πτύ­ξει κοι­νω­νικό κράτος, με νέους, κοι­νο­τι­κούς πόρους πέραν του εθνικού προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού. Ο αστε­ρί­σκος, αυτός, του Δημήτρη Κρε­μα­στι­νού είχε ως απο­τέ­λε­σμα τη δημιουρ­γία του Πανε­πι­στη­μια­κού Νοσο­κο­μείου Αττικό, αλλά και δέκα μεγάλων περι­φε­ρεια­κών νοσο­κο­μείων ανά την επι­κρά­τεια, όπως και την υλο­ποί­ηση μεγάλων προ­νοια­κών υπο­δο­μών (ΚΕΚΥΚΑμεΑ) για την υπο­στή­ριξη των ΑμεΑ.

Η ενα­σχό­ληση με την πολι­τική δεν κατά­φερε να τον βγάλει από τις χει­ρουρ­γι­κές αίθου­σες μέχρι το τέλος της ζωής του. Υπη­ρε­τώ­ντας την τέχνη του Ιππο­κράτη, υπήρξε Διευ­θυ­ντής στις μεγα­λύ­τε­ρες Καρ­διο­λο­γι­κές Κλι­νι­κές της χώρας (Νοσο­κο­μείο Γεν­νη­ματά, Β Καρ­διο­λο­γική Κλινική Ωνα­σείου), κορυ­φώ­νο­ντας την προ­σφορά του στη δημιουρ­γία της Β΄ Πανε­πι­στη­μια­κής Καρ­διο­λο­γι­κής Κλι­νι­κής του Αττικού Νοσο­κο­μείου, της οποίας υπήρξε ο πρώτος διευ­θυ­ντής.

Από­φοι­τος της Ιατρι­κής Σχολής Αθηνών και μετεκ­παι­δευ­θείς με υπο­τρο­φία στην σύγ­χρονη καρ­διο­λο­γία στο Πανε­πι­στή­μιο του Λον­δί­νου, ο Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός ανέ­πτυξε ένα πλούσιο ερευ­νη­τικό έργο. Η ερευ­νη­τική του δρα­στη­ριό­τητα δεν έμεινε στις επι­στη­μο­νι­κές του όμως ανα­κοι­νώ­σεις, αλλά μετου­σιώ­θηκε σε πράξη, όταν ίδρυσε Μονάδα Εντα­τι­κής Νοση­λείας Εμφράγ­μα­τος και Στε­φα­νιαίας Νόσου στο Ιππο­κρά­τειο Νοσο­κο­μείο. Ο «καρ­διο­λό­γος όλων των Ελλήνων» έτυχε καθο­λι­κής ανα­γνώ­ρι­σης και εκτός των τειχών, αφού απο­τέ­λεσε επι­σκέ­πτης Καθη­γη­τής στα Πανε­πι­στή­μια του Βελι­γρα­δίου και του Έμορυ της Ατλάντα, βρα­βευ­μέ­νος από την Ακα­δη­μία Αθηνών, αλλά και μέλος της Αμε­ρι­κα­νι­κής Καρ­διο­λο­γι­κής Εται­ρείας.

Για τον ίδιο, η Ιατρική υπήρξε μέρος της πολι­τι­κής ως έκφανση της κοι­νω­νι­κής προ­σφο­ράς και αντα­πό­δο­σης. Προ­σέ­φερε αμέ­τρη­τες φορές, άλλωστε, αφι­λο­κερ­δώς υπη­ρε­σίες και συμ­βου­λές σε ασθε­νείς, αλλά και πάρα πολλούς συνα­δέλ­φους του στη Βουλή. Αρθρο­γρα­φούσε επί χρόνια με ζήλο, προ­κει­μέ­νου να εκπαι­δεύ­σει το κοινό σε έναν πιο υγιεινό και ασφαλή τρόπο ζωής. Η πλά­στιγγα όμως έγερνε πάντα προς την ιατρική μπλούζα, όταν δια­πί­στωνε ότι η πολι­τική έχανε τις αξίες, για τις οποίες ο Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός μαχόταν. «Δυστυ­χώς τα τελευ­ταία χρόνια οι ασχο­λού­με­νοι με τη λεγό­μενη «πολι­τική» είναι προ­ϊ­ό­ντα του λεγό­με­νου κομ­μα­τι­κού σωλήνα, γεγονός το οποίο απο­τυ­πώ­νε­ται με τον χει­ρό­τερο τρόπο από την εικόνα πολλών πολι­τι­κών οι οποίοι οδή­γη­σαν τη χώρα στο σημε­ρινό αδιέ­ξοδο» περιέ­γραφε ο Καθη­γη­τής και πρό­σθετε ότι «η συναλ­λαγή, η αδια­φά­νεια, η αγωνία του ανε­πάγ­γελ­του πολι­τι­κού περί του τι θα πράξει την επομένη της μη εκλογής του τον καθι­στούν ανίκανο να πράξει το πρέπων και να προ­σφέ­ρει αυτό που χρειά­ζε­ται το κοι­νω­νικό σύνολο», παρα­μέ­νο­ντας ως το τέλος συνεπής στην πολι­τική των αρχών.