A. Kαμπουράκης στην κεντρική ομιλία του: «Η δική μου η μάχη δεν είναι για την καρέκλα»!

Μικρό για να χω­ρέ­σει την αγάπη, τον εν­θου­σια­σμό και την συ­γκί­νη­ση της λα­ο­θά­λασ­σας που το κα­τέ­κλει­σε από άκρη σε άκρη, απο­δεί­χτη­κε το γή­πε­δο του Βε­νε­το­κλεί­ου στην προ­ε­κλο­γι­κή ομι­λία του επι­κε­φα­λής της πα­ρά­τα­ξης «Με Δύ­να­μη για τη Ρόδο» κ. Αντώ­νη Κα­μπου­ρά­κη και της πα­ρου­σί­α­σης των υπο­ψη­φί­ων συμ­βού­λων της.

Με μια ομι­λία μεστή πε­ριε­χο­μέ­νου, από καρ­διάς, ο κ. Κα­μπου­ρά­κης, ση­μα­το­δό­τη­σε την αλ­λα­γή κα­τε­στη­μέ­νων νο­ο­τρο­πιών στον Δήμο Ρόδου και έστει­λε κα­θα­ρό, δυ­να­τό και πε­ρή­φα­νο μή­νυ­μα «Πάμε για τη Νίκη! Πάμε για τη με­γά­λη αλ­λα­γή! Μια φωνή, μια γρο­θιά! Με Δύ­να­μη για τη Ρόδο!» για μια Ρόδο που θα ξα­να­βρεί την χα­μέ­νη αίγλη της.

 

Ανα­λυ­τι­κά η ομι­λία του κ. Αντώ­νη Κα­μπου­ρά­κη:

Απόψε από το Βε­νε­τό­κλειο, στέλ­νου­με μή­νυ­μα Κα­θα­ρό.

Μή­νυ­μα δυ­να­τό και πε­ρή­φα­νο. Πάμε για τη Νίκη!

Πάμε για τη Νίκη, όλες και όλοι μαζί. Πάμε για τη με­γά­λη αλ­λα­γή!

Μια φωνή, μια γρο­θιά! Με Δύ­να­μη για τη Ρόδο!

Σας ευ­χα­ρι­στώ, γι αυτή την πραγ­μα­τι­κά, συ­γκλο­νι­στι­κή Συ­γκέ­ντρω­ση.

Σας ευ­χα­ρι­στώ, μέσα από την καρ­διά μου.

Εδώ, απόψε, υπάρ­χει ο παλ­μός της Δη­μιουρ­γι­κής Δύ­να­μης.

Υπάρ­χει το πάθος για το απο­τέ­λε­σμα, που θα βγά­λει τον τόπο μας μπρο­στά.

To μή­νυ­μα είναι ένα, κι απλώ­νε­ται σε όλη τη Ρόδο.

Από εδώ, από το κέ­ντρο της πόλης, μέχρι και το πιο απο­μα­κρυ­σμέ­νο χωριό.

Τε­λειώ­νου­με με το χθες.

Τε­λειώ­νου­με με τα άλ­λο­θι της αδρά­νειας και με τις δι­καιο­λο­γί­ες της ανι­κα­νό­τη­τας.

Τε­λειώ­νου­με με το λίγο, με το μέ­τριο, με το “γκρί­ζο”.

Δεν αφή­νει καμία αμ­φι­βο­λία, η απο­ψι­νή πα­ρου­σία σας.

Ξη­με­ρώ­νει και­νούρ­για μέρα για τη Ρόδο.

Με τη δική σας εμπι­στο­σύ­νη, με τη δική σας εντο­λή, ξε­κι­νά­με να κά­νου­με πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, το με­γά­λο στόχο που μας ενώ­νει, όλες και όλους: Τη Ρόδο που λά­μπει ξανά!

 

Φίλες & Φίλοι,

Η Ρόδος μας είναι ο τόπος μας. Κάθε πε­ριο­χή, κάθε ση­μείο, κάθε γωνιά της Ρόδου, είναι ζυ­μω­μέ­νη, με την ίδια μας τη ζωή. Με τις χαρές μας και με τις λύπες μας. Με τα αγα­πη­μέ­να μας πρό­σω­πα. Αυτό ση­μαί­νει πα­τρί­δα. Κι όπως λέει ο ποι­η­τής “Πα­τρί­δα, σὰν τὸν ἥλιο σου, ἥλιος ἀλλοῦ, δὲ λά­μπει”.

Σε όλη μου τη ζωή πί­στευα και εξα­κο­λου­θώ να πι­στεύω, σε εκεί­νη την όμορ­φη φράση που είχε πει ο Τζον Κέ­νε­ντι: Μη ρωτάς, τι μπο­ρεί να κάνει η πα­τρί­δα σου για σένα, αλλά τι μπο­ρείς να κά­νεις εσύ, για την πα­τρί­δα σου.

Γι’ αυτό βγήκα μπρο­στά. Γι’ αυτό ξε­κί­νη­σα αυτό τον αγώνα. Γιατί, βλέπω τον τόπο μας να χάνει και να φθί­νει. Την ομορ­φιά της Ρόδου, να μα­ραί­νε­ται.

Έτσι νιώθω. Αυτό πι­στεύω. Αυτός είμαι. Δεν μπορώ να κάνω δια­φο­ρε­τι­κά.

Γι’ αυτό μπαί­νω μπρο­στά, σε αυτό τον αγώνα. Αγώνα συ­νει­δη­τό. Αγώνα για τον τόπο μας, για τη ζωή μας, για τις ζωές των παι­διών μας, που έχουν δι­καί­ω­μα να ζή­σουν σε μια Ρόδο, που θα τα κάνει κι αυτά να νιώ­θουν πε­ρή­φα­να, για την κα­τα­γω­γή τους.

Άλ­λω­στε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, σε όλη μου τη ζωή, αυτό έκανα. Όπου έβλε­πα πρό­βλη­μα όπου δια­πί­στω­να ανά­γκη, όπου ζη­τού­σαν τη βο­ή­θειά μου, προ­σπα­θού­σα να κάνω το κα­λύ­τε­ρο και να φανώ χρή­σι­μος στον τόπο μου και στους αν­θρώ­πους του.

Και δεν το έχω με­τα­νιώ­σει, ούτε για μια στιγ­μή. Γιατί αυτές είναι οι αξίες, με τις οποί­ες γα­λου­χή­θη­κα μέσα στην οι­κο­γέ­νειά μου και είμαι ευ­γνώ­μων στον Θεό και στους γο­νείς μου, που είχα αυτή την τύχη.

Το ίδιο ακρι­βώς κάνω και σή­με­ρα, που η Ρόδος, μας έχει ανά­γκη. Όλους! Για να ξα­να­βρεί τον πραγ­μα­τι­κό εαυτό της. Για να απο­κτή­σει ξανά, τη λάμψη που στε­ρή­θη­κε τα τε­λευ­ταία χρό­νια.

Δεν πρέ­πει να ξε­χνά­με τη δυ­να­μι­κή του νη­σιού μας. Είναι η Ρόδος του Ωνάση, η Ρόδος του Χό­λυ­γουντ και του διε­θνούς τζετ σετ. Η Ρόδος των με­γά­λων, διε­θνών συ­να­ντή­σε­ων κο­ρυ­φής. Η Ρόδος της πα­ρα­γω­γής και της καλ­λι­τε­χνι­κής δη­μιουρ­γί­ας. Η Ρόδος των κε­ρα­μι­κών του “Ίκα­ρου”. Η πα­τρί­δα του Κο­λοσ­σού.

Απέ­να­ντι όμως, σε εκεί­νη την ει­κό­να της αί­γλης, ποια είναι η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα που ζούμε σή­με­ρα;

Ξε­χει­λι­σμέ­νοι κάδοι σκου­πι­διών, σπα­σμέ­να πε­ζο­δρό­μια, αμέ­τρη­τες λακ­κού­βες, ελ­λι­πής φω­τι­σμός και κυ­κλο­φο­ρια­κό χάος. Ακόμη λέμε το νερό νε­ρά­κι και κά­νου­με το σταυ­ρό μας, για να έχου­με ηλε­κτρι­κό ρεύμα.

Και όχι μόνον αυτό: Η Ρόδος έμπαι­νε κά­πο­τε με τη λάμψη της, στα με­γα­λύ­τε­ρα διε­θνή πε­ριο­δι­κά, ενώ σή­με­ρα γι­νό­μα­στε πρω­το­σέ­λι­δα, για όλους τους λάθος λό­γους.

Αντί να κερ­δί­ζου­με θε­τι­κή δη­μο­σιό­τη­τα, για τις φυ­σι­κές ομορ­φιές μας, για τις υπο­δο­μές που θα έπρε­πε να έχου­με, ή για τις ψη­φια­κές εφαρ­μο­γές, που θα έπρε­πε ήδη να “τρέ­χουν”, η Ρόδος γί­νε­ται πρω­το­σέ­λι­δο, με αρ­νη­τι­κή δη­μο­σιό­τη­τα.

Τε­λευ­ταίο πρό­σφα­το πα­ρά­δειγ­μα, αυτό που διά­βα­σα, για την “κόκ­κι­νη κάρτα” που έβγα­λε το Συμ­βού­λιο Επι­κρα­τεί­ας στον Δήμο Ρόδου, για διε­θνή δια­γω­νι­σμό, με προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό, πάνω από οκτώ (08) εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ και για ένα θέμα ευαί­σθη­το, όπως η δια­χεί­ρι­ση των απορ­ριμ­μά­των. Το να γρά­φουν Αθη­ναϊ­κές εφη­με­ρί­δες και σάιτς, για πα­ρα­τυ­πί­ες και απο­κλει­σμούς από την πλευ­ρά του Δήμου, όπως και να το κά­νου­με είναι κα­τά­ντια.

Κι αυτή η κα­τά­ντια έχει ονο­μα­τε­πώ­νυ­μο: Κά­ποιοι δο­κι­μά­στη­καν στην αυ­το­διοί­κη­ση, κι απέ­τυ­χαν.

Απέ­τυ­χαν να προ­ε­τοι­μά­σουν σωστά το νησί μας, ώστε να μπο­ρεί να αντα­πο­κρι­θεί στις με­γά­λες προ­κλή­σεις, που έχου­με μπρο­στά μας.

Διότι, για να πά­ρου­με το κα­λύ­τε­ρο που μπο­ρού­με και που αξί­ζου­με, για να κερ­δί­σου­με το μέλ­λον, έχου­με ανά­γκη από σχέ­διο και από αν­θρώ­πους ικα­νούς, να το κά­νουν πράξη. Έχου­με ανά­γκη από γνώ­σεις, από εμπει­ρί­ες, από πα­ρα­στά­σεις, του τι συμ­βαί­νει αυτή τη στιγ­μή στον υπό­λοι­πο κόσμο και από διε­θνή δί­κτυα σχέ­σε­ων, που θα βοη­θή­σουν τη Ρόδο, να βρε­θεί στο κέ­ντρο του πα­γκό­σμιου εν­δια­φέ­ρο­ντος.

Αυτή είναι η δική μας πρό­τα­ση, αυτή θέ­του­με στην κρίση, του Ρο­δια­κού λαού κι αυτό είναι το ξε­κί­νη­μα μιας νέας επο­χής!

Αγα­πη­τοί Συ­μπο­λί­τες,

Η αλ­λα­γή που διεκ­δι­κού­με, δεν είναι απλά η αλ­λα­γή του ονό­μα­τος του Δη­μάρ­χου.

Το “σήκω εσύ, να κάτσω εγώ”, δεν εκ­φρά­ζει, τη δική μου αντί­λη­ψη για τα πράγ­μα­τα.

Ευ­τυ­χώς, γνω­ρι­ζό­μα­στε όλοι καλά με­τα­ξύ μας και ξέ­ρε­τε πως το τε­λευ­ταίο πράγ­μα που με εν­δια­φέ­ρει, είναι η κα­ρέ­κλα. Η δική μου μάχη, δεν είναι, ούτε για την κα­ρέ­κλα, ούτε για τα προ­νό­μια, ούτε για τις απο­λα­βές.

Και θέλω με την ευ­και­ρία να σας πω, ότι ο μι­σθός του Δη­μάρ­χου, στη δική μου θη­τεία, θα κα­τα­τί­θε­ται κάθε μήνα, στον αγώνα κατά των ναρ­κω­τι­κών. Είναι από­φα­σή μου, να πη­γαί­νει στη “ΔΙΟΔΟ”, τη δομή που έχου­με στο νησί μας, για την πρό­λη­ψη, την ενη­μέ­ρω­ση και τη συμ­βου­λευ­τι­κή υπο­στή­ρι­ξη. Η πρό­λη­ψη είναι η κα­λύ­τε­ρη θε­ρα­πεία. Και η “ΔΙΟ­ΔΟΣ” έχει πολλά να προ­σφέ­ρει και θα στα­θού­με δίπλα της.

Η από­φα­σή μου να πη­γαί­νει εκεί, ο μι­σθός του Δη­μάρ­χου, είναι πρω­τί­στως μια συμ­βο­λι­κή χει­ρο­νο­μία, για να ανα­δεί­ξου­με τη σο­βα­ρό­τη­τα αυτής της μά­στι­γας, που απει­λεί τη νε­ο­λαία μας. Σε συμ­μα­χία με όλους τους αρ­μό­διους φο­ρείς, πρέ­πει να κερ­δί­σου­με αυτόν τον πό­λε­μο.

Η αλ­λα­γή που φέρ­νου­με, αγα­πη­τοί φίλοι, είναι πρώτα και πάνω απ’ όλα, αλ­λα­γή νο­ο­τρο­πί­ας. Αλ­λα­γή τρό­που σκέ­ψης, για τον προ­γραμ­μα­τι­σμό και την κα­θη­με­ρι­νή δια­χεί­ρι­ση του Δήμου. Αλ­λα­γή ύφους και ήθους. Αλ­λα­γή συ­μπε­ρι­φο­ράς, απέ­να­ντι στον πο­λί­τη.

Για εμάς, ο Δήμος, δεν είναι λά­φυ­ρο. Δεν είναι ο Δήμος “μου”. Είναι ο Δήμος μας. Δεν είναι η Ρόδος “μου”. Είναι η Ρόδος μας. Η αντί­λη­ψη “κα­τα­κτώ την το­πι­κή εξου­σία και με­τα­χει­ρί­ζο­μαι τον Δήμο ως λά­φυ­ρο”, είναι πάντα η αρχή του λά­θους. Από κει και μετά, το ένα λάθος φέρ­νει το άλλο και φτά­σα­με εδώ που φτά­σα­με, σή­με­ρα. Για εμάς, Δήμος ση­μαί­νει, υπη­ρε­σία στο δη­μό­τη. Όλοι οι δη­μό­τες, πρέ­πει να νιώ­θουν το Δήμο δίπλα τους. Σε κάθε ανά­γκη. Σε κάθε πρό­βλη­μα. Αλλά και σε κάθε προ­σπά­θεια. Σε κάθε σχέ­διο. Σε κάθε δη­μιουρ­γι­κή πρω­το­βου­λία.

Κι αυτό θα το πε­τύ­χου­με, μαζί με τις υπη­ρε­σί­ες του Δήμου, μαζί με τους ερ­γα­ζό­με­νους του Δήμου. Και θέλω, από εδώ σή­με­ρα να τους πω, να μην δί­νουν ση­μα­σία σε όσες αθλιό­τη­τες δια­κι­νούν, κά­ποιοι που βρί­σκο­νται σε “δια­τε­ταγ­μέ­νη υπη­ρε­σία”. Για μένα, όλοι οι ερ­γα­ζό­με­νοι στο Δήμο, με κάθε σχέση ερ­γα­σί­ας, θα είναι συ­νερ­γά­τες μου.

Όπως επί­σης θέλω να κα­λέ­σω τους δη­μό­τες, να αντι­στα­θούν σθε­να­ρά, στους εκ­βια­σμούς, τις απει­λές και τις πιέ­σεις, που κάθε μέρα φτά­νουν στα αυτιά μου.

Ρο­δί­τισ­σες & Ρο­δί­τες,

Το άλμα ποιό­τη­τας, που πρέ­πει να κάνει η Ρόδος μας, προ­ϋ­πο­θέ­τει και ένα αντί­στοι­χο άλμα ποιό­τη­τας, στη δη­μό­σια ζωή του νη­σιού μας.

Αλ­λιώς, τι συ­ζη­τά­με; Θα πάμε μπρο­στά με ψέ­μα­τα και με μισές αλή­θειες;

Θα πάμε μπρο­στά με “έργα”-μπα­λώ­μα­τα, που γί­νο­νται άρον-άρον, μέσα στην προ­ε­κλο­γι­κή πε­ρί­ο­δο;

Μα είναι δυ­να­τόν, ό,τι δεν έγινε τέσ­σε­ρα χρό­νια, να γίνει σε σα­ρά­ντα (40) ημέ­ρες, μόνο και μόνο για τα μάτια του κό­σμου;

Ναι, τα “έργα”-μπα­λώ­μα­τα πράγ­μα­τι μι­λά­νε, όπως λένε στα σπο­τά­κια της προ­πα­γάν­δας. Είναι η από­δει­ξη, μιας χρε­ω­κο­πη­μέ­νης πο­λι­τι­κής εξα­πά­τη­σης και υπο­τί­μη­σης, της νοη­μο­σύ­νης όλων μας.

Αλλά η απά­ντη­ση θα έρθει στις 26 Μαΐου.

Και η απά­ντη­ση θα λέει “Ως εδώ!”.

Είχαν την ευ­και­ρία τους. Δο­κι­μά­στη­καν και πέ­ρα­σαν κάτω από τον πήχη.

Ό,τι κι αν σκε­φτούν, ό,τι κι αν επι­νο­ή­σουν, όποιο τέ­χνα­σμα κι αν χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν η Ρόδος γυ­ρί­ζει σε­λί­δα!

Μπο­ρού­με κα­λύ­τε­ρα. Μπο­ρού­με πε­ρισ­σό­τε­ρα.

Η νέα εποχή για τη Ρόδο ξε­κι­νά­ει!

Τρα­βά­με δια­χω­ρι­στι­κή γραμ­μή με το πα­ρελ­θόν, για να κερ­δί­σου­με το αύριο.

Απευ­θυ­νό­μα­στε στους πο­λί­τες και μόνον στους πο­λί­τες. Με κα­θη­με­ρι­νές συ­να­ντή­σεις και πε­ριο­δεί­ες. Με συ­ζη­τή­σεις ου­σί­ας και όχι εντυ­πώ­σε­ων.

Αντί για το κου­τσο­μπο­λιό και την πα­ρα­πο­λι­τι­κή, εμείς συ­ζη­τά­με υπεύ­θυ­να, για τις προ­ο­πτι­κές του τόπου μας και το πως θα κερ­δί­σου­με το στοί­χη­μα, της νέας επο­χής.

Αλλά, ο υπεύ­θυ­νος και ει­λι­κρι­νής διά­λο­γος, δεν τους εξυ­πη­ρε­τεί. Γιατί απο­κα­λύ­πτει την αδυ­να­μία και την κε­νό­τη­τα, των επι­χει­ρη­μά­των τους. Για αυτό δεν τον θέ­λουν. Τον πο­λε­μούν.

Επι­θυ­μούν να σκε­πά­σουν τα πάντα, με μι­κρο­κομ­μα­τι­κούς αντα­γω­νι­σμούς, με προ­σω­πι­κές αντι­πα­ρα­θέ­σεις. Με ύβρεις, με “αίμα στην αρένα” των debates. Και με θέαμα, για τη­λε­ο­πτι­κή κα­τα­νά­λω­ση.

Εμείς ξε­κα­θα­ρί­σα­με πως δεν εί­μα­στε δια­θέ­σι­μοι, ούτε για κο­κο­ρο­μα­χί­ες, ούτε για σκυ­λο­κα­βγά­δες, που θυ­μώ­νουν, κι απο­γοη­τεύ­ουν ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο, τους πο­λί­τες. Κλεί­νου­με τα αυτιά μας στις συ­κο­φα­ντί­ες, στα κα­κό­βου­λα σχό­λια και στα fake news, ενός πα­νι­κό­βλη­του συ­στή­μα­τος, που φεύ­γει από την εξου­σία.

Δεν απα­ντά­με, όχι γιατί δεν μπο­ρού­με να απα­ντή­σου­με. Αλλά γιατί αυτή είναι, η υπεύ­θυ­νη στάση. Ο νέος νόμος για την αυ­το­διοί­κη­ση, απαι­τεί την “επό­με­νη μέρα” να υπάρ­χει συ­νεν­νό­η­ση και γέ­φυ­ρες δια­λό­γου και δεν θέ­λου­με να τραυ­μα­τί­σου­με ανε­πα­νόρ­θω­τα, τη δη­μό­σια ζωή της Ρόδου.

Εμείς εί­πα­με πως θα δώ­σου­με, έναν σο­βα­ρό και έντι­μο αγώνα, μέχρι το τέλος.

Εμείς εί­πα­με πως θα δώ­σου­με φωνή, στη σιω­πη­λή πλειο­ψη­φία των Ρο­δι­τών.

Εμείς εί­πα­με, πως θα ση­κώ­σου­με ανά­στη­μα και χι­λιά­δες πε­ρή­φα­νοι Ρο­δί­τες βγαί­νουν μπρο­στά, γιατί αξί­ζουν κα­λύ­τε­ρα και πε­ρισ­σό­τε­ρα, από τα ψί­χου­λα εν­δια­φέ­ρο­ντος, του απερ­χό­με­νου Δη­μάρ­χου.

Τιμώ στο ακέ­ραιο, κάθε λέξη που λέω.

Η σχέση εμπι­στο­σύ­νης, με όλους εσάς με εν­δια­φέ­ρει μόνον. Ούτε οι μη­χα­νι­σμοί, ούτε οι κλί­κες, ούτε τα συμ­φέ­ρο­ντα. Δεν πι­στεύω σε αυτές τις λο­γι­κές. Από την αρχή επέ­λε­ξα, συ­νο­μι­λη­τής μου, αλλά και κρι­τής μου, να είναι η κοι­νω­νία. Οι πο­λί­τες. Όλοι εσείς. Οι συ­μπο­λί­τες μου. Που κα­θη­με­ρι­νά προ­σπα­θούν με τη δου­λειά τους και με τον κόπο, τους, να κά­νουν κα­λύ­τε­ρη τη ζωή τους. Κα­λύ­τε­ρη τη ζωή των παι­διών τους. Κα­λύ­τε­ρη τη ζωή στον τόπο μας. Οι συ­μπο­λί­τες μου, οι οποί­οι κάτω από αντί­ξο­ες συν­θή­κες μο­χθούν, για να κά­νουν πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, τους στό­χους τους και τα όνει­ρά τους.

Για αυτό εμένα με εν­δια­φέ­ρει, πάνω απ’ όλα, η δική μας δυ­να­τή σχέση. Αυτήν τιμώ. Και αυτό θα κάνω στον Δήμο Ρόδου, πάντα με τη δική σας αγάπη, τη δική σας έγκρι­ση και τη δική σας εμπι­στο­σύ­νη.

Δεν μπήκα στην αυ­το­διοί­κη­ση, για να λέω άλλα και να κάνω άλλα. Ούτε κλεί­στη­κα σε γρα­φεία “εξου­σί­ας”, ούτε έδωσα χώρο σε “κα­πε­τα­νά­τα” και “φέ­ου­δα”, να υπα­γο­ρεύ­σουν την πο­λι­τι­κή μας και το πρό­γραμ­μά μας.

Αυτά που ήξε­ραν ορι­σμέ­νοι, ήρθε ο και­ρός να τα ξε­χά­σουν.

Εμείς ορ­γα­νώ­σα­με, μια πρω­τό­γνω­ρη, δια­δι­κτυα­κή δια­βού­λευ­ση, για να ακού­σου­με χωρίς με­σο­λα­βη­τές, τη φωνή των ίδιων των δη­μο­τών. Να ακού­σου­με τη φωνή της ίδιας της κοι­νω­νί­ας, που διψά για αλ­λα­γή. Μετά από πέντε χρό­νια στα­σι­μό­τη­τας και απο­τυ­χί­ας.

Κα­τα­τέ­θη­καν πάνω από 21.000 προ­τά­σεις. Για μικρά και με­γά­λα ζη­τή­μα­τα. Από το σπα­σμέ­νο πα­γκά­κι που πρέ­πει να επι­σκευα­στεί και δεν τον κάνει κα­νέ­νας, μέχρι ιδέες, για το πως θα ανα­δεί­ξου­με την Παλιά Πόλη, σε διε­θνές κέ­ντρο πο­λι­τι­σμού, με πα­γκό­σμια ακτι­νο­βο­λία.

Συν­θέ­σα­με αυτές τις προ­τά­σεις και μαζί με την ομάδα του συν­δυα­σμού μας, για την οποία νιώθω αλη­θι­νά πε­ρή­φα­νος, εί­μα­στε έτοι­μοι να κά­νου­με πράξη, αυτό που λέμε: Να γίνει ξανά η Ρόδος μας, το κο­σμο­πο­λί­τι­κο νησί που ξε­χω­ρί­ζει, για τη λάμψη του στα μάτια όλου του κό­σμου.

Αυτό λέμε, κι αυτό θα κά­νου­με.

Δεν είναι απλά ένα όραμα. Δεν είναι μια ιδέα. Είναι σχέ­διο λε­πτο­με­ρές και συ­γκε­κρι­μέ­νο. Σχέ­διο με αρχή, μέση και τέλος. Είναι Ση­μαία μας και Λά­βα­ρό μας.

Ανα­λά­βα­με την ευ­θύ­νη να πούμε την αλή­θεια, να πούμε τι είναι εφι­κτό και ρε­α­λι­στι­κό, για να γίνει. Ούτε τά­ζου­με “λα­γούς με πε­τρα­χή­λια”, ούτε που­λά­με ένα ακόμη προ­ε­κλο­γι­κό πα­ρα­μυ­θά­κι, μιας χρή­σης. Που θα πε­τα­χτεί στο κα­λά­θι των αχρή­στων, την επο­μέ­νη των εκλο­γών.

Έχου­με μια ολο­κλη­ρω­μέ­νη πρό­τα­ση το­πι­κής δια­κυ­βέρ­νη­σης, που πα­ρου­σιά­σα­με έγκαι­ρα, ώστε όλοι οι Ρο­δί­τες να γνω­ρί­ζουν και ταυ­τό­χρο­να έχου­με την αδια­πραγ­μά­τευ­τη βού­λη­ση, αυτή η πρό­τα­ση να δια­μορ­φώ­σει τη νέα πραγ­μα­τι­κό­τη­τα στο νησί μας, μέσα στα επό­με­να τέσ­σε­ρα χρό­νια.

Η Ρόδος θα αλ­λά­ξει, ο κό­σμος να χα­λά­σει!

Η Ρόδος θα πάρει τη θέση που αξί­ζει, ψηλά και μόνο ψηλά.

Και είμαι έτοι­μος να κάνω ό,τι απαι­τη­θεί, για να συμ­βεί αυτό. Να τρέξω σε όλο το κόσμο, να χτυ­πή­σω πόρ­τες, να κα­τα­θέ­σω προ­τά­σεις, να δη­μιουρ­γή­σω συ­νέρ­γειες, συ­νερ­γα­σί­ες και συμ­μα­χί­ες, προ­κει­μέ­νου κάθε σε­λί­δα του προ­γράμ­μα­τός μας να γίνει έργο χει­ρο­πια­στό και με­τρή­σι­μο, προς όφε­λος όλων.

Το πιο ση­μα­ντι­κό για μένα είναι, να περ­πα­τάω στη Ρόδο με το κε­φά­λι ψηλά και όχι να γυ­ρί­ζω αλλού το βλέμ­μα, από φόβο κι ενοχή, επει­δή ξε­γέ­λα­σα τους ίδιους τους συ­μπο­λί­τες μου.

Για μένα το πρό­βλη­μα κάθε Ρο­δί­τη, είναι και δικό μου!

Αυτή είναι η αλ­λα­γή που φέρ­νου­με και κα­νέ­νας και τί­πο­τα δεν μπο­ρεί να μας στα­μα­τή­σει.

Για να πε­τύ­χου­με ανά­πτυ­ξη πραγ­μα­τι­κή, βα­σι­σμέ­νη πάνω στα συ­γκρι­τι­κά πλε­ο­νε­κτή­μα­τά μας. Να δη­μιουρ­γή­σου­με δου­λειές. Να δώ­σου­με ώθηση στην εξω­στρέ­φεια, που δη­μιουρ­γεί ευ­και­ρί­ες και δυ­να­τό­τη­τες. Να στη­ρί­ξου­με την πρω­το­γε­νή πα­ρα­γω­γή μας και να προ­σέ­ξου­με σαν τα μάτια μας το φυ­σι­κό πε­ρι­βάλ­λον μας. Να ενι­σχύ­σου­με την επι­μόρ­φω­ση και την εκ­παί­δευ­ση, που είναι προ­ϋ­πό­θε­ση για κάθε σο­βα­ρό βήμα, μέσα στη σύγ­χρο­νη κοι­νω­νία της γνώ­σης. Να στη­ρί­ξου­με τους συ­μπο­λί­τες μας, που έχουν με­γα­λύ­τε­ρη ανά­γκη. Να κά­νου­με κα­λύ­τε­ρη, την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά μας. Να χτί­σου­με ένα μέλ­λον πιο σί­γου­ρο, για όλους και κυ­ρί­ως για τα νιάτα του τόπου μας.

Σε εμάς πέ­φτει ο κλή­ρος να αλ­λά­ξου­με τη Ρόδο. Να ενώ­σου­με τους Ρο­δί­τες. Να ξα­να­φέ­ρου­με το χα­μό­γε­λο, την έμπνευ­ση, τη διά­θε­ση για δη­μιουρ­γία.

Αυτή είναι για εμάς, η αξία της αυ­το­διοί­κη­σης.

Ποιας αυ­το­διοί­κη­σης όμως; Της αυ­το­διοί­κη­σης που ακού­ει, που βλέ­πει μπρο­στά, που λαμ­βά­νει έγκαι­ρα τις απο­φά­σεις εκεί­νες, που συν­θέ­τουν και συμ­φι­λιώ­νουν δε­δο­μέ­να, που από μια πρώτη ματιά, μπο­ρεί και να φαί­νο­νται, αντα­γω­νι­στι­κά με­τα­ξύ τους.

Μιας αυ­το­διοί­κη­σης, που εκ­φρά­ζει τον κα­θη­με­ρι­νό άν­θρω­πο.

Με πο­λι­τι­κές κοι­νής λο­γι­κής και όχι ιδε­ο­λο­γιών, με πο­λι­τι­κές και­νο­το­μιών και έξυ­πνων ιδεών και όχι κομ­μα­τι­κών στε­ρε­ο­τύ­πων και στρα­το­πέ­δων.

Με ηθικό κύρος και ανα­τρε­πτι­κή ορμή.

Γι’ αυτό και η αντα­πό­κρι­ση, στην πρό­σκλη­ση που απευ­θύ­να­με, αυ­τούς τους μήνες στους πο­λί­τες, έγινε μή­νυ­μα που δια­περ­νά όλη την Ρόδο, από τη μια άκρη ως την άλλη.

Μή­νυ­μα αλ­λα­γής! Μή­νυ­μα θε­τι­κής ενέρ­γειας!

Μή­νυ­μα δη­μιουρ­γί­ας! Μή­νυ­μα ελ­πί­δας!

Εί­μα­στε έτοι­μοι!

Εί­μα­στε η με­γά­λη πλειο­ψη­φία της νίκης!

Νίκης της πε­ρή­φα­νης Ρο­δί­τισ­σας και του πε­ρή­φα­νου Ρο­δί­τη, που πο­νά­ει και πλη­γώ­νε­ται, να βλέ­πει το νησί του πα­ρα­με­λη­μέ­νο.

Νίκης της Ρόδου, που δεν συμ­βι­βά­ζε­ται, που μά­χε­ται, που διεκ­δι­κεί, που ξέρει, θέλει και μπο­ρεί να ανα­με­τρη­θεί, με τις προ­κλή­σεις του μέλ­λο­ντος.

Το εί­πα­με, από την πρώτη στιγ­μή αυτού του αγώνα, το λέμε και τώρα, μπαί­νο­ντας στην τε­λι­κή ευ­θεία.

Δεν φο­βό­μα­στε κα­νέ­ναν.

Δεν μας τρο­μά­ζει τί­πο­τα.

Ξέ­ρου­με ποιοι εί­μα­στε, ξέ­ρου­με τι θέ­λου­με και ξέ­ρου­με πως θα το πε­τύ­χου­με.

Εί­μα­στε η αλ­λα­γή που θέ­λου­με, για να ζή­σου­με στον τόπο μας!

Η δύ­να­μη της Ρόδου, εί­μα­στε όλοι εμείς. Όλοι εμείς, μαζί.

Μαζί μπο­ρού­με να πε­τύ­χου­με τα πάντα.

Έχου­με τη δύ­να­μη, έχου­με τη βού­λη­ση και πάνω απ’ όλα έχου­με την ψυχή.

Εί­μα­στε η πα­ρά­τα­ξη που γέν­νη­σε η ίδια η κοι­νω­νία, για να εκ­φρά­σει τις δικές της αγω­νί­ες και τις δικές της προσ­δο­κί­ες.

Φίλες & Φίλοι,

Ο χρό­νος έχει αρ­χί­σει να με­τρά­ει αντί­στρο­φα. Η ώρα της ετυ­μη­γο­ρί­ας φτά­νει. Οι πο­λί­τες απο­φα­σί­ζουν με το μυαλό και την καρ­διά.

Πάρτε προ­σω­πι­κά, την ανα­μέ­τρη­ση της 26ης Μαΐου. Ενώ­στε χέρια, ενώ­στε δυ­νά­μεις, ενώ­στε φωνές.

Η νίκη μας, είναι στα δικά σας χέρια.

Ενη­με­ρώ­στε τους συγ­γε­νείς σας, τους φί­λους σας, τους συ­να­δέλ­φους σας, τους γνω­στούς σας, τους γεί­το­νές σας.

Πόρτα-πόρτα, σπίτι-σπίτι, γει­το­νιά-γει­το­νιά, πρέ­πει όλοι να δώ­σου­με τη μάχη μας, μέχρι το τε­λευ­ταίο λεπτό.

Κα­νέ­νας δεν πε­ρισ­σεύ­ει. Κάθε ψήφος με­τρά­ει.

Τί­πο­τα δεν μπο­ρεί πλέον να φρά­ξει, το δρόμο του χρέ­ους, για τον τόπο μας.

Για τις ση­με­ρι­νές, αλλά και για τις επό­με­νες γε­νιές. Για να τους πα­ρα­δώ­σου­με έναν τόπο κα­λύ­τε­ρο, για να ζή­σουν και να δη­μιουρ­γή­σουν.

Θα εί­μα­στε οι νι­κη­τές!

Αυτή είναι η θέ­λη­ση των πο­λι­τών. Αυτή είναι η εντο­λή που έρ­χε­ται από πα­ντού, σαν ορ­μη­τι­κό πο­τά­μι. Αυτό λένε όλες οι δη­μο­σκο­πή­σεις. Αλλά δεν αφή­νου­με τί­πο­τα στην τύχη του.

Ζη­τά­με ισχυ­ρή και κα­θα­ρή εντο­λή, την Κυ­ρια­κή, για να αλ­λά­ξου­με τα πράγ­μα­τα.

Με κα­θα­ρή ματιά στο μέλ­λον!! Στο κοινό μας μέλ­λον.

Για τον τόπο μας. Για τις ζωές μας, για τα παι­διά μας.

Όσο πιο ισχυ­ρή εντο­λή πά­ρου­με, τόσο πιο πολλά μέλη της ομά­δας μας, της ομά­δας που μοι­ρα­ζό­μα­στε την ίδια νο­ο­τρο­πία και την ίδια αντί­λη­ψη για το μέλ­λον της Ρόδου, θα κα­τα­φέ­ρου­με να εκλέ­ξου­με, από τον πρώτο γύρο.

Όσο πιο ισχυ­ρή εντο­λή πά­ρου­με, τόσο πιο άμεσα θα βά­λου­με σε εφαρ­μο­γή το σχέ­διό μας, για την κα­λύ­τε­ρη Ρόδο που αξί­ζου­με.

Με από­λυ­το σε­βα­σμό στην κρίση των πο­λι­τών και με την πόρτα μας ανοι­χτή σε συ­νερ­γα­σί­ες και συ­ναι­νέ­σεις. Με διά­λο­γο και κοινή προ­σπά­θεια. Εμείς ενώ­νου­με και πολ­λα­πλα­σιά­ζου­με. Και πριν τις εκλο­γές και μετά από αυτές.

Όλοι μαζί, για μια νέα εποχή. Το λέμε και το πι­στεύ­ου­με ακρά­δα­ντα.

Όλοι μαζί μπο­ρού­με! Μόνο μαζί μπο­ρού­με!

Εμπρός λοι­πόν. Τολ­μά­με. Κερ­δί­ζου­με!

Προ­χω­ρά­με μπρο­στά. Προ­χω­ρά­με στη Νίκη.

Πάμε για την Πρω­τιά! Με το κε­φά­λι ψηλά! Πάμε για τη Νίκη!

Σας ευ­χα­ρι­στώ. Σας ευ­χα­ρι­στώ από τα βάθη της καρ­διάς μου.

Πάντα μαζί. Πάντα ψηλά!

Για μια Ρόδο που Λά­μπει ξανά!

Σε αυτό τον αγώνα, έχω τη με­γά­λη τιμή να ηγού­μαι μιας υπέ­ρο­χης ομά­δας.

Όλοι, άξιοι και ικα­νοί συ­νερ­γά­τες, έτοι­μοι για τις ευ­θύ­νες που μας πε­ρι­μέ­νουν.

Έτοι­μοι για σκλη­ρή κα­θη­με­ρι­νή δου­λειά, προς όφε­λος του δη­μό­τη και μόνον του δη­μό­τη.

Σας τους πα­ρου­σιά­ζω έναν-έναν, μία-μία, για να δείτε και να χει­ρο­κρο­τή­σε­τε, όλη την ομάδα μας.

Την ομάδα της Νίκης μας!

Εκλο­γι­κή Πε­ρι­φέ­ρεια Αρ­χαγ­γέ­λου

Μό­σχου Χρι­στί­να-Εμ­μα­νου­έ­λα

Νι­κο­λού Μπά­μπης

Ξίπα Στα­μα­τία

Πα­τσά­ης Γιώρ­γος

Πο­μπού Σάβ­βας

Εκλο­γι­κή Πε­ρι­φέ­ρεια Ατ­τα­βύ­ρου

Κορρέ Άννα

Φλο­σκά­κης Νε­κτά­ριος

Εκλο­γι­κή Πε­ρι­φέ­ρεια Αφά­ντου

Απο­στο­λά­κη Βα­σι­λι­κή

Κα­νέλ­λου Κα­τε­ρί­να

Κα­ρα­γιάν­νη Μαρία

Μα­νέτ­τας Βα­σί­λης

Σπα­νός-Πα­πα­γιάν­νης Τάσος

Εκλο­γι­κή Πε­ρι­φέ­ρεια Ια­λυ­σού

Κα­λη­μέ­ρης Λά­ζα­ρος

Κια­χα­γιά-Μα­γιό­γλου Τσα­μπί­κα

Μπάκη Ευαγ­γε­λία

Ξε­πα­πα­δά­κη-Πα­πα­δη­μη­τρί­ου Βα­σι­λι­κή

Πό­τσου Ευαγ­γε­λία

Σα­χί­νης Πα­να­γιώ­της

Συ­κό­φυλ­λος Μι­χά­λης

Τσίκ­κης Δη­μή­τρης

Εκλο­γι­κή Πε­ρι­φέ­ρεια Καλ­λι­θέ­ας

Αθα­να­σά­κη-Φλε­βά­ρη Βούλα

Αϊ­βά­ζη-Ζά­γο­ρα Μαρία

Αρ­γυ­ρού Λευ­τέ­ρης

Κων­στα­ντί­νου Δώρος

Μα­νω­λά­γκας Νίκος

Συρ­τσά­κος Κων­στα­ντί­νος

Εκλο­γι­κή Πε­ρι­φέ­ρεια Κα­μεί­ρου

Σπα­νου­δά­κης Μι­χά­λης

Τρια­ντα­φύλ­λου Γιάν­νης

Χα­τζα­ντω­νί­ου-Αν­δρί­κου Ανα­στα­σία

Εκλο­γι­κή Πε­ρι­φέ­ρεια Λιν­δί­ων

Κα­λα­θε­νός Μι­χά­λης

Παλ­λάς Στέ­φα­νος

Coliadis Αλέ­ξαν­δρος

Εκλο­γι­κή Πε­ρι­φέ­ρεια Νό­τιας Ρόδου

Κα­ρα­τα­πά­νης Σάβ­βας

Λεριά Δω­ρο­θέα

Χα­τζη­διά­κου Δέ­σποι­να

Εκλο­γι­κή Πε­ρι­φέ­ρεια Πε­τα­λου­δών

Αρ­φα­ράς Γιάν­νης

Κασ­σα­νής Ευ­γέ­νιος

Πά­γκα­λης Γιώρ­γος

Πα­πα­οι­κο­νό­μου Βα­σί­λης

Πάσ­σα­ρη-Ρού­στα Σπυ­ρι­δού­λα

Πήχη Δέ­σποι­να

Σι­γα­νός Αντώ­νης

Στά­μος Θα­νά­σης

Τσα­βα­ρή Ισα­βέλ­λα

Εκλο­γι­κή Πε­ρι­φέ­ρεια Ρόδου

Δε­λα­πόρ­τα-Πανά Λίνα

Δε­λη­γιάν­νη-Κο­ντο­γιάν­νη Σμάρω

Δια­κί­δης Νίκος

Δρά­κος Στέ­φα­νος

Ζα­φει­ρο­πού­λου-Φρόνα Βα­σι­λι­κή

Ια­τρί­δης Γιάν­νης

Κα­μπού­ρης Γιάν­νης

Κα­μπού­ρης Τη­λέ­μα­χος

Κα­ρα­μα­ρί­της Νίκος

Κα­ρά­μπε­λα-Με­λε­τί­ου Φω­τει­νή

Κα­ρα­χά­λιου-Κα­μπου­ρο­πού­λου Σου­μέ­λα

Κα­τσα­ρά-Σπυ­ρο­πού­λου Πόπη

Κο­ρα­κά­κη Μαρία

Κού­ρου Κα­τε­ρί­να

Μαρ­κου­λής Θο­δό­σης

Μι­χα­ή­λου Τάκης

Μπελ­ντέ­κου Ζωή

Μπόλ­κας Νι­κή­τας

Πα­παϊ­ω­άν­νου Ησα­ΐ­ας

Πού­που­ζας Νι­κό­λα­ος

Σα­κελ­λα­ρί­ου Πα­να­γιώ­της

Σβύ­ρος-Σβυ­ριά­δης Θωμάς

Σε­ΐ­της Μι­χά­λης

Σο­κο­ρέ­λος Μι­χά­λης

Τα­ρα­σλιάς Κώ­στας

Τριά­ντος Γιώρ­γος

Τρι­πο­λί­της Νίκος

Τσα­γκά­ρης Γιάν­νης

Φακέ Χρύσα

Φε­σι­λί­ο­γλου Πίτσα Χατζή

Φετ­τάχ Χου­σε­ΐν

Χα­τζη­νι­κο­λά­ου-Πα­πα­νι­κή­τα Μένη

Αυτή είναι η ομάδα μας! Η ομάδα της νίκης!

Πα­ρα­κα­λώ όλες και όλους να έρ­θε­τε στο κέ­ντρο, να βγά­λου­με μια φω­το­γρα­φία όλοι μαζί! Πάντα μαζί.

Με δύ­να­μη για τη Ρόδο!