“Ο άνθρωπος στο επίκεντρο της τουριστικής ανάπτυξης”-Άρθρο του Νίκου Γερονικόλα

Υπο­ψη­φίου Περι­φε­ρεια­κού Συμ­βού­λου με την παρά­ταξη “Συμ­μα­χία Νοτίου Αιγαίου”

Ο Του­ρι­σμός παγκο­σμίως απο­τε­λεί μια από τις πιο ισχυρές βιο­μη­χα­νίες της Οικο­νο­μίας, καθώς σχε­τί­ζε­ται άμεσα ή έμμεσα με ένα πλήθος επαγ­γελ­μά­των και υπη­ρε­σιών. Αερο­πο­ρι­κές εται­ρείες, ναυ­τι­λια­κές εται­ρείες, ξενο­δο­χεία, εστίαση, εμπόριο, αναψυχή και ένα σωρό άλλοι κλάδοι επω­φε­λού­νται από την ανά­πτυξη του Του­ρι­σμού.

Ως χώρα έχουμε, εδώ και αρκετά χρόνια, θέσει ως προ­τε­ραιό­τητά μας την του­ρι­στική βιο­μη­χα­νία δηλώ­νο­ντας ότι απο­τε­λεί και τη βαριά μας βιο­μη­χα­νία. Από­δειξη απο­τε­λούν οι μεγάλες επεν­δύ­σεις που γίνο­νται κυρίως στα νησιά μας και το αυξα­νό­μενο ενδια­φέ­ρον των ξένων ομίλων. Το ερώτημα όμως είναι: “Εμείς που το βιώ­νουμε όλο αυτό, είμαστε ικα­νο­ποι­η­μέ­νοι από αυτό;”.

Οι θεσμι­κοί παρά­γο­ντες και η ηγεσία επι­μέ­νουν στους δείκτες και στην ευη­με­ρία των αριθμών. Απο­τυ­πώ­νουν όμως όλα αυτά την πραγ­μα­τι­κό­τητα; Αρκούν από μόνοι τους οι δείκτες για να απο­δεί­ξουν ότι είμαστε στη σωστή κατεύ­θυνση; Μήπως έχουμε παρεκ­κλί­νει από τις βασικές αρχές που έκαναν τη χώρα γνωστή σε όλο τον κόσμο και στις οποίες θεμε­λιώ­θηκε το οικο­δό­μημα του Του­ρι­σμού;

Και μιλάω φυσικά για τον Πολι­τι­σμό μας και για την ιδέα της Φιλο­ξε­νίας που γεν­νή­θηκε πάνω στα ιερά μας χώματα. Ο ξένος που είχε την εύνοια των θεών στην αρχαιό­τητα και ήταν πρόσωπο ιερό, ήταν το στοι­χείο που λάτρε­ψαν οι ξένοι, μαζί φυσικά με τα Μνημεία μας, και έγινε το σήμα κατα­τε­θέν της χώρας μας.

Χωρίς γνώσεις μάρ­κε­τινγκ και στο­χευ­μέ­νες δια­φη­μι­στι­κές δράσεις, οι περα­σμέ­νες γενιές κατόρ­θω­σαν να δώσουν ταυ­τό­τητα στο του­ρι­στικό μας προϊόν. Έκαναν απλά αυτό που είναι κατα­γε­γραμ­μένο στο DNA μας. Αντι­με­τώ­πι­ζαν τον επι­σκέ­πτη με όσα έλεγε η αρχέ­γονη φιλο­ξε­νία. Μ’ ένα κέρασμα, ένα χαμό­γελο και μια ειλι­κρινή διάθεση να επι­κοι­νω­νή­σουν, πολλές φορές με νοήματα, με τον επι­σκέ­πτη μας. Εκείνη η φέτα του καρ­που­ζιού, εκείνο το ποτη­ράκι του ούζου, εκείνο το χτύπημα στην πλάτη όσο κι αν δεν μπο­ρούμε να το πιστέ­ψουμε ήταν το αφήγημα που εξα­πλώ­θηκε σε όλο τον κόσμο. Και τους χρω­στάμε μεγάλη ευγνω­μο­σύνη γι’ αυτό που έκαναν.

Σήμερα ο Του­ρι­σμός έχει περάσει σε άλλο επίπεδο. Έγινε πιο μαζικός, πιο απαι­τη­τι­κός. Όμως παρά αυτή την έκρηξη που έγινε, έχει δια­μορ­φω­θεί μια τάση που δείχνει μια στροφή στη λεγό­μενη “εμπει­ρία”. Δεν αρκεί δηλαδή στον επι­σκέ­πτη να είναι σ’ ένα ωραίο περι­βάλ­λον και να χαί­ρε­ται τις ομορ­φιές της φύσης, τον ήλιο και τη θάλασσα. Ψάχνει να ζήσει στιγμές που θα τις κου­βα­λή­σει στην πατρίδα του και σύμφωνα με αυτές θα απο­φα­σί­σει αν θα επι­στρέ­ψει στο μέρος που δια­δρα­μα­τί­στη­καν.

Πολλές από τις αντα­γω­νι­στι­κές μας χώρες, που δεν έχουν ανάλογη κλη­ρο­νο­μιά με τη δική μας με έμφαση στη Φιλο­ξε­νία, το έχουν κατα­νο­ή­σει, το επι­νό­η­σαν και προ­σπα­θούν να το προ­ω­θή­σουν ώστε να κερ­δί­σουν ένα μερίδιο από την αγορά. Εμείς όμως έχουμε αυτό το αντα­γω­νι­στικό πλε­ο­νέ­κτημα. Δεν χρειά­ζε­ται καν να το δημιουρ­γή­σουμε. Το μόνο που χρειά­ζε­ται είναι να το ξανα­να­δεί­ξουμε σε πιο έντονο βαθμό. Ιδιαί­τερα στα νησιά μας που υπάρ­χουν εκείνα τα χαρα­κτη­ρι­στικά αλλά και τα τοπικά προ­ϊ­ό­ντα που μπορούν να ενι­σχυ­θούν και να δημιουρ­γή­σουν στο καθένα μια δική του ξεχω­ρι­στή ταυ­τό­τητα.

Ο παρά­γο­ντας άνθρω­πος ήταν πάντοτε ο κεντρι­κός πρω­τα­γω­νι­στής σε ό,τι έκανε αυτή η χώρα. Από τις επι­στή­μες μέχρι τα πολι­τεύ­ματα. Εδώ γεν­νή­θη­καν όλες οι μεγάλες ιδέες που αργό­τερα ευδο­κί­μη­σαν σε όλο τον κόσμο. Χρειά­ζε­ται απλά από μέρους μας να “πιά­σουμε από το χέρι” τους επι­σκέ­πτες μας και να τους αφη­γη­θούμε την ιστορία μας. Να τους θυμί­σουμε για ποιό λόγο έρχο­νται στη χώρα μας.

Γνωρίζω ότι δεν είναι εύκολο να γίνει με τον καθένα επι­σκέ­πτη αυτό. Όμως μπο­ρούμε, από τη φετινή σεζόν κιόλας, να στρέ­ψουμε το πλάνο και τις δράσεις μας καθαρά σε μια κατεύ­θυνση “εμπει­ριών”. Να αφή­σουμε την ελλη­νική ψυχή να εκφρα­στεί και να δώσει στους ξένους φίλους μας τη γεύση από το Φιλό­τιμο και τη Φιλο­ξε­νία. Όπως ακριβώς το έκαναν και οι παλιοί.