Σε άθλια κατάσταση τα τείχη και η Μεσαιωνική Πόλη

Μηνυτήρια αναφορά κατά παντός “ανευθυνοϋπεύθυνου” για την κατάντια του πολιτιστικού μνημείου της Μεσαιωνικής Πόλης κυρίως για την εικόνα που παρουσιάζουν τα αρχαία τείχη στην τάφρο και πέριξ του λιμανιού, στα οποία έχουν φυτρώσει από συκιές μέχρι και πλατάνια, υπέβαλε χθες ενώπιον του Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Ρόδου ο δικηγόρος κ. Βασίλειος Δουβής.
Ο κ. Δουβής επισημαίνει εισαγωγικά τα εξής:
“Κύριε Εισαγγελέα, απευθύνομαι  ενώπιόν  Σας, με ιδιαίτερη  θλίψη  και οργή, χωρίς να προσδοκώ κανένα προσωπικό όφελος   και σε κάθε περίπτωση    για να προσδιορίσω “το στίγμα”, πάνω στο οποίο κινείται η παρούσα αναφορά μου, σαν ΄Ελληνα  πολίτη ή αν θέλετε σαν πολίτη της Ευρώπης,  αν και οποιοσδήποτε τρίτος, από οποιοδήποτε  μέρος του πλανήτη, θα ενομιμοποιείτο ενεργητικά σύμφωνα με την αρχή  πως   η   αρχιτεκτονική και πολιτιστική κληρονομιά, η   φύση και τα τοπία  ιδιαίτερου κάλλους δεν γνωρίζουν σύνορα, πολλώ δε μάλλον όταν το θέμα της παρούσας αναφέρεται στη Mεσαιωνική Πόλη της Ρόδου, που έχει ανακηρυχθεί  σε “Πόλη Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς”.
Επισημαίνει παραπέρα ότι σύμφωνα με το άρθρο 24 του Συντάγματος παρ.1 “η προστασία του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος αποτελεί υποχρέωση του Κράτους και δικαίωμα του καθενός.  Για τη διαφύλαξή του το Κράτος  έχει υποχρέωση να παίρνει ιδιαίτερα προληπτικά ή κατασταλτικά μέτρα, στο πλαίσιο της αρχής της αειφορίας ενώ   σύμφωνα με την παρ. 6 αυτού “τα μνημεία, οι παραδοσιακές  περιοχές και τα παραδοσιακά στοιχεία προστατεύονται από το Κράτος” τονίζοντας ότι με τις διατάξεις αυτές καθιερώνεται ειδικώς αυξημένη προστασία του πολιτιστικού περιβάλλοντος.
Ειδική μνεία κάνει στη συνέχεια στα προβλεπόμενα από τη Διεθνή  Σύμβαση της Γρανάδας για την προστασία της αρχιτεκτονικής  κληρονομιάς της Ευρώπης, τονίζοντας ότι έγινε εσωτερικό Δίκαιο, εδώ και 20 χρόνια  αφού κυρώθηκε  αυτούσια με το ν. 2093/1992…
“Η κρατική υποχρέωση για λήψη  ιδιαίτερων προληπτικών ή και κατασταλτικών μέτρων προστασίας  του περιβάλλοντος στο πλαίσιο της αρχής της αειφορίας  και της πολιτιστικής κληρονομιάς, είναι συνταγματική, πηγάζει ευθέως από το άρθρο  24 του Συντάγματος και κατοχυρώνει το δικαίωμα του κάθε  πολίτη  στην προστασία του περιβάλλοντος  (φυσικού και πολιτιστικού), έχει δηλαδή  αναχθεί  σε  αυτοτελώς προστατευόμενο αγαθό, για τη διαφύλαξή του χάριν των επόμενων γενεών. Είναι προφανές  εν όψει όλων  των  ανωτέρω ότι θεμελιώνεται αρκούντως   κρατική ευθύνη, δηλαδή υποχρέωση του Κράτους  προς αποζημίωση, δηλαδή   ένας επικουρικός μηχανισμός νομικής προστασίας του πολιτιστικού περιβάλλοντος, τόσο για τις νόμιμες, όσο και για  τις παράνομες κρατικές πράξεις ή παραλείψεις, αλλά κρίσιμο θέμα της παρούσας  αναφοράς μου  δεν είναι  η  κατά τα άρθρα 104-105  Εισ.Ν. Α.Κ.  αγωγή  για  καταβολή αποζημίωσης, αλλά η διακοπή  της  ζημιογόνου πηγής, που δεν είναι άλλη από τη φθορά   και    από  την  εξακολουθητική εγκατάλειψη”, τονίζει ο κ. Δουβής.
Περιγράφοντας την εικόνα που αντικρύζει κανείς στη Μεσαιωνική Τάφρο ο κ. Δουβής αναφέρει τα εξής:
“΄Ημουνα περιπατητής της τάφρου, μέχρις ότου εξ αιτίας των αδέσποτων σκύλων ή της  ικανής απόστασής τους από τους συνοδούς τους που δεν είχαν πλέον   οπτικό έλεγχο των ζώων τους,  αναγκάστηκα να παραιτηθώ από αυτή μου   την  απόλαυση. Φέτος, επιχείρησα  πάλι ένα  περίπατο  στην τάφρο και δυστυχώς διαπίστωσα ότι τα τείχη καταρρέουν. Τούτο σε κάποιο βαθμό  είναι  αποτέλεσμα  του   χρόνου, πλην όμως πεποίθησή μου είναι ότι υπάρχει  κρατική  ευθύνη,  που επιταχύνει  τη  φθορά και τη διάβρωση, αφού δεν γίνονται  οι συνήθεις  (τακτικές) ενέργειες  συντήρησης  συνιστάμενες   στην αποψίλωση  και τον καθαρισμό  των τειχών  του μεγάλου  Κάστρου  που περιβάλλει τη Μεσαιωνική Πόλη της Ρόδου, αλλά  είναι και  είσοδος  από το λιμάνι”.
Οπως εξηγεί προσκομίζοντας και πλούσιο φωτογραφικό υλικό στα  τείχη έχουν  φυτρώσει   πέρα από τα αγριόχορτα  (κάπαρι  κυρίως) και δέντρα,  συκιές, φίκοι και πλατάνια(!),  το μέγεθος των οποίων  είναι αποκαλυπτικό (αρκετών ετών).
“Ετσι βλέπουμε στη βιτρίνα  της πόλης (από την είσοδο του λιμανιού)  έχει φυτρώσει  φίκος,   στη πύλη  του Αγίου Αντωνίου πλατάνια στη πύλη ΝτΆ Αμπουάζ   συκιές όπως και στη πύλη Σαν Φραγκίσκου και γενικά σε όλη την  περίμετρο  της τάφρου, ενώ σε άλλο σημείο ο επισκέπτης με λύπη του διαπιστώνει πως δίπλα  σε ένα οικόσημο έχουν φυτρώσει δύο συκιές η μία εκ των οποίων έχει και σύκα” !
Ο κ. Δουβής αναφέρει και τα εξής:
“Οι κανόνες  τακτικής διαχείρισης  επιβάλλουν  στους γεωργούς κάθε χρόνο  να καθαρίζουν  τα χωράφια τους  από τα ζιζάνια  για να πάρουν (απολαύσουν)  τους καρπούς των, ο κάθε δε καταστηματάρχης στην αρχή της  σαιζόν αποκαθιστά τις  φθορές του χειμώνα, ευπρεπίζει  το  κατάστημά του  για να  είναι ελκυστικό και  για να δημιουργεί  ευχάριστο περιβάλλον στους πελάτες του. Κατά την ίδια λογική,  πρέπει και το Κράτος, ήτοι αυτοί οι οποίοι το εκπροσωπούν  ως καθΆ ύλην αρμόδιοι αυτού, υπάλληλοι κατά την έννοια του άρθρου 13 Π.Κ., στη  συγκεκριμένη περίπτωση  να φροντίζουν  αν όχι  να προβαίνουν σε εκτεταμένες  εργασίες συντήρησης, τουλάχιστον στο ξερίζωμα των δέντρων  και στο καθαρισμό  των τειχών από τα  αγριόχορτα,  δηλαδή πράξεις πρόληψης  και  νοικοκυρέματος  του προϊόντος που  είμαστε υποχρεωμένοι να συντηρούμε με διεθνή σύμβαση και ταυτόχρονα θέλουμε να πουλάμε  στις ξένες  αγορές.
Επειδή εύκολα  μπορεί να λεχθεί, ότι δεν υπάρχουν κονδύλια και η Πατρίδα έχει πτωχεύσει, έχω την άποψη  ότι  ένα ικανό  συνεργείο  2-3 ατόμων, με ένα  σχετικά  μικρό ποσό  (της τάξης  των 3.000 ευρώ) θα μπορούσε στην αρχή   της  σαιζόν να έχει αποψιλώσει τα τείχη και να έχει ξεριζώσει τα δέντρα, ώστε εφεξής    ο καθαρισμός να απαιτεί λιγότερο κόπο και  λιγότερη δαπάνη. Αναφορικά με τα  απαραίτητα  κονδύλια θα μπορούσαν να έχουν βρεθεί  αν  οι καθΆ ύλην αρμόδιοι  είχαν επιστρατεύσει την ευαισθησία  του καθενός μας,  αν μας είχαν αφυπνίσει  ή αν είχαν  εκπέμψει SOS».