Χ. Χατζηευθυμίου: Η αρχή του τέλους για Καλλικράτη

Πολλές φορές κατά την περίοδο που γίνονταν οι συζητήσεις για τη διοικητική μεταρρύθμιση ευχήθηκα να διαψευσθώ σε ό,τι υποστήριζα προκειμένου να μην καταστραφεί ο τόπος μας, όμως……
Όμως όταν αντί να επικρατήσει η λογική για τη δημιουργία καλύτερου μέλλοντος για τις επερχόμενες γενεές επεκράτησε ο άγονος και άκρατος κομματισμός.
Όταν αντί οι υπεύθυνοι αυτής της μεγάλης ευκαιρίας για πρόοδο των τοπικών κοινωνιών να είχαν το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον για την αντιμετώπιση των σύγχρονων προβλημάτων η μοναδική σκέψη των ήταν η δημιουργία εντυπώσεων και μόνον.
Όταν αντί να ενισχυθεί πραγματικά η Τοπική Αυτοδιοίκηση έτσι ώστε οι τοπικές κοινωνίες να αυτοδιοικηθούν στην πράξη και να αναδειχθούν οι υγιείς δυνάμεις αλλά και οι δυνατότητες που ο κάθε τόπος έχει για την πρόοδο και την ευημερία των πολιτών κάποιοι έθεσαν ως μόνη προτεραιότητα για την εφαρμογή της διοικητικής μεταρρύθμισης το να παρουσιάσει το κόμμα περισσότερους Δήμους και Περιφέρειες υπό κομματικό έλεγχο.
Τότε ασφαλώς εύχεται κανείς να κάνει λάθος στις εκτιμήσεις του και να διαψευσθεί για το γενικότερο καλό αν και πολύ καλά γνωρίζει ότι δεν θα διαψευσθεί.
Την ευθύνη ακέραια φέρει ο τότε Πρωθυπουργός για τις προτεραιότητες που έθεσε για την διοικητική μεταρρύθμιση αλλά και για την επιλογή του προσώπου που εκλήθη να αναλάβει την εφαρμογή αυτής της πολύ σοβαρής υπόθεσης με μοναδικό προσόν την κομματική του ταυτότητα και το ότι ήταν φίλος του Πρωθυπουργού.
Βέβαια η αιτιολόγηση της επιλογής αναφέρονταν και στην γνώση του αρμόδιου Υπουργού στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Γνώση που υπήρχε από τη διοίκηση ενός Δήμου μικρότερου και από τη μικρότερη συνοικία της πόλης της Ρόδου.
Φωνές ανθρώπων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης με γνώση του αντικειμένου προερχόμενοι από όλους τους πολιτικούς χώρους δεν μπόρεσαν να αλλάξουν την άποψη μικρόνοων ανθρώπων οι οποίοι τελικά κατέστρεψαν την Τοπική Αυτοδιοίκηση και τον τόπο στο βωμό ενός πρόσκαιρου μικροκομματικού συμφέροντος.
Τώρα πολλοί θα αναρωτηθούν τι κάθεται και θυμάται ο άνθρωπος, αντί να κοιτάζει εμπρός γυρνάει πίσω.
Γυρνάω πίσω διότι πιστεύω ότι για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε μπροστά θα πρέπει πρώτα να θεραπεύσουμε τις πληγές του παρελθόντος. Σε διαφορετική περίπτωση οι πληγές αυτές θα επιφέρουν το μοιραίο.
Όλα αυτά σκέφτηκα να μοιρασθώ μαζί με τους πολίτες της Ρόδου όταν διάβασα στις εφημερίδες και τα site της Ρόδου ότι σύσσωμο το Τοπικό Συμβούλιο της Μαλώνας μαζί με τους επιλαχόντες όλων των παρατάξεων υπέβαλαν τις παραιτήσεις τους στον κ. Δήμαρχο της Ρόδου.
Την παραίτησή τους υπέβαλαν οι άνθρωποι μη αντέχοντας να εξευτελίζονται στα μάτια των συμπατριωτών τους και να παρουσιάζονται ως ανίκανοι να διευθετήσουν μικροπροβλήματα της πρώην Κοινότητάς τους.
Είναι γνωστό ότι οι παραιτήσεις των συγκεκριμένων ανθρώπων ήσαν έτοιμες να υποβληθούν από καιρό. Κάποιες υποσχέσεις για αλλαγή συμπεριφορών ανέστειλαν τις παραιτήσεις αυτές για λίγο όμως. Το ίδιο είναι έτοιμοι να πράξουν και πολλοί άλλοι μη αντέχοντας να βλέπουν τις Κοινότητές τους να ρημάζουν χωρίς να έχουν τη δυνατότητα και της πιο μικρής παρέμβασης.
Όμως όσοι στήριζαν με πάθος την εφαρμογή του Καλλικράτη δεν γνώριζαν ότι εκεί θα κατέληγε;
Θα ήθελα στο σημείο αυτό να επαναλάβω απαντήσεις που έδωσα σε συνέντευξή μου στην εφημερίδα «η δημοκρατική της Ρόδου» σε σχετική ερώτηση για τον Καλλικράτη, ανέφερα τότε:
«Το πρόβλημα, όπως και η λύση του, έχουν πολιτικό υπόβαθρο και όχι οικονομικό, όπως σκοπίμως παπαγαλίζουν εδώ και πολύ καιρό κάποιοι από τους δράστες του εγκλήματος προκειμένου να συγκαλύψουν τις τεράστιες ευθύνες τους.
Η δική μου ταπεινή άποψη – πρόταση έχει δύο σκέλη:
ΠΡΩΤΟΝ, να καταργηθεί ο ένας Δήμος και στη θέση του να δημιουργηθούν τουλάχιστον τρεις Δήμοι, όπως πολλοί (πλην των θαμώνων της κομματικής καμαρίλας) υποστηρίζαμε από την αρχή.
ΔΕΥΤΕΡΟΝ, να δημιουργηθεί ένας Μητροπολιτικός Δήμος και να επανασυσταθούν με πλήρεις αρμοδιότητες, για τα του οίκου τους, οι παλιές Κοινότητες. Των «Ελλήνων οι Κοινότητες» που σήκωσαν στα πόδια τους την πατρίδα. Το σημερινό μοντέλο είναι βαυαρικής καταγωγής, ανεφάρμοστο στα δικά μας μέτρα. Το βλέπουμε, θα το βλέπουμε διαρκώς, άπραγοι θεατές σ’ έναν κατήφορο χωρίς τέλος.
Στις δημοτικές ενότητες έχει χαθεί η άμεση σχέση που υπήρχε ανάμεσα στο Δήμο και στο δημότη. Τα συμβούλια των δημοτικών ενοτήτων, τα τοπικά συμβούλια έχουν διακοσμητικό χαρακτήρα. Δεν έχουν ούτε αρμοδιότητες αλλά ούτε και πόρους να διαχειριστούν. Το μικρό πρόβλημα της γειτονιάς ή του χωριού δε βρίσκει διέξοδο, δεν υπάρχει κάποιος να το χρεωθεί και να αναλάβει να το λύσει.
Δε θέλω να απαξιώσω τις καλές προθέσεις των αιρετών στα τοπικά συμβούλια αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Όταν το τοπικό συμβούλιο δεν έχει κάποια οργανική δομή να κινητοποιήσει με υπαλλήλους του Δήμου για να δώσει λύση τότε, πώς θα αντιμετωπιστεί το πρόβλημα; Όταν δεν έχει στη διάθεσή του, τους ελάχιστους πόρους για να κάνει ένα μικρό αλλά αναγκαίο έργο στο χωριό και στη γειτονιά, τι μπορούμε να περιμένουμε;
Θα αποδειχθεί όσο προχωράει ο καιρός ότι οι συνεδριάσεις των τοπικών συμβουλίων θα αραιώσουν χρονικά και θα αυτοκαταργηθούν τα όργανα.»
Το ερώτημα τώρα είναι θα αφήσουμε την κατάσταση ως έχει αν και γνωρίζουμε ποια θα είναι η εξέλιξη ή θα βάλουμε όλοι πλάτη για να οδηγηθούν τα πράγματα εκεί που πρέπει προς όφελος των πολιτών;
Από τις τελευταίες εκλογές (17/06/2012) εξελέγησαν νέοι Βουλευτές, άνθρωποι με παρουσία στην Τοπική Αυτοδιοίκηση που έζησαν από κοντά όλες τις διεργασίες και γνωρίζουν ότι επιτελέσθηκε έγκλημα κατά της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και πρωτίστως κατά των τοπικών κοινωνιών.
Το φαινόμενο της ομαδικής παραίτησης αιρετών εκπροσώπων των τοπικών κοινωνιών θα παρουσιάζεται συχνά πυκνά και θα λάβει τη μορφή επιδημίας αν δεν ληφθούν μέτρα αποκατάστασης της σωστής λειτουργίας της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
Πιστεύω ότι οι νέοι Βουλευτές μας όντας γνώστες του ζητήματος δεν θα χρειασθεί να παρακινηθούν από άλλους αλλά θα κινηθούν άμεσα και αποτελεσματικά για να δοθεί λύση στα αδιέξοδα που δημιούργησε το έκτρωμα της διοικητικής μεταρρύθμισης με την ονομασία Καλλικράτης.