Δεν θα γίνει κατηγορία εις βάρος δύο Ιταλίδων για απάτη

Να μην γίνει κα­τη­γο­ρία εις βάρος δύο Ιτα­λί­δων, κα­τοί­κων Ρόδου, ηλι­κί­ας 65 και 31 ετών, για το αδί­κη­μα της απά­της από κοι­νού εκ της οποί­ας το πε­ριου­σια­κό όφε­λος και η αντί­στοι­χη ζημία υπερ­βαί­νει το ποσό των 120.000 ευρώ, απο­φά­σι­σε με βού­λευ­μα, που εξέ­δω­σε, το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου.

Το ιστο­ρι­κό της υπό­θε­σης φέ­ρε­ται να έχει ως εξής:

Δυ­νά­μει συμ­βο­λαί­ου αγο­ράς, που υπε­γρά­φη τον Απρί­λιο του 2008, ο εγκα­λών, ομο­ε­θνής των κα­τη­γο­ρού­με­νων, έγινε κύ­ριος μιας μο­νο­κα­τοι­κί­ας.

Στην ως άνω αγορά ο εγκα­λών προ­έ­βη δε­δο­μέ­νου ότι απο­φά­σι­σε να εγκα­τα­στα­θεί μό­νι­μα στη Ρόδο, όπου και κα­τοι­κεί μέχρι σή­με­ρα, από­φα­ση την οποία δεν ασπά­σθη­κε η τότε σύ­ζυ­γος του, η οποία και πα­ρέ­μει­νε στην Ιτα­λία, όπως και τα ενή­λι­κα τέκνα τους, με απο­τέ­λε­σμα την επελ­θού­σα διά­στα­ση της έγ­γα­μης συμ­βί­ω­σης με­τα­ξύ των συ­ζύ­γων.

Η τότε σύ­ζυ­γος του εγκα­λού­ντος άσκη­σε το έτος 2010 αγωγή δια­ζυ­γί­ου και δια­τρο­φής ενώ­πιον Δι­κα­στη­ρί­ου της Πά­δο­βα, επι­κα­λού­με­νη με­τα­ξύ άλλων, προς επίρ­ρω­ση του αι­τή­μα­τος δια­τρο­φής της, ότι ο εγκα­λών πώ­λη­σε και με­τα­βί­βα­σε τον Φε­βρουά­ριο, του έτους 2008 οί­κη­μα το οποίο είχε ανε­γερ­θεί με κοι­νές δα­πά­νες των συ­ζύ­γων σε ακί­νη­το του ίδιου, του οποί­ου (οι­κή­μα­τος) την οι­κο­νο­μι­κή εκ­με­τάλ­λευ­ση είχε εκεί­νη, χωρίς να της απο­δώ­σει με­ρί­διο από την ως άνω πώ­λη­ση και μειώ­νο­ντας πε­ραι­τέ­ρω τις εμπράγ­μα­τες ασφά­λειες που θα μπο­ρού­σε να προ­σφέ­ρει σε αυτήν προς εξα­σφά­λι­ση των απαι­τή­σε­ων της.

Ενό­ψει των πα­ρα­πά­νω, ο εγκα­λών φο­βή­θη­κε ότι η πρώην σύ­ζυ­γός του σκό­πευε και θα προ­έ­βαι­νε εν­δε­χο­μέ­νως σε δέ­σμευ­ση και ακο­λού­θως κα­τά­σχε­ση των πε­ριου­σια­κών του στοι­χεί­ων στην Ελ­λά­δα και δη της νε­ο­α­πο­κτη­θεί­σας κα­τοι­κί­ας του, με απο­τέ­λε­σμα να βρε­θεί ο ίδιος χωρίς κα­τοι­κία, ευ­ρι­σκό­με­νος ταυ­τό­χρο­να σε προ­χω­ρη­μέ­νη ηλι­κία, (ήταν τότε πε­ρί­που 72 ετών) και έχο­ντας ως εκ τού­του αυ­ξη­μέ­νες ανά­γκες πε­ρί­θαλ­ψης.

Εκεί­νο το χρο­νι­κό διά­στη­μα, ήτοι κατά τη διάρ­κεια του έτους 2010, ο εγκα­λών είχε γνω­ρι­στεί με την πρώτη κα­τη­γο­ρού­με­νη, με την οποία είχε ανα­πτύ­ξει φι­λι­κές σχέ­σεις και η οποία του συ­μπα­ρα­στε­κό­ταν στα προ­βλή­μα­τα που αντι­με­τώ­πι­ζε και τον φρό­ντι­ζε, ήτοι ανά δια­στή­μα­τα του μα­γεί­ρευε και του κα­θά­ρι­ζε, αλλά και την δεύ­τε­ρη κα­τη­γο­ρού­με­νη, θυ­γα­τέ­ρα της πρώ­της, η οποία επί­σης είχε κερ­δί­σει την εμπι­στο­σύ­νη του.

Κα­τό­πιν τού­των, ο εγκα­λών μοι­ρά­στη­κε με τις κα­τη­γο­ρού­με­νες τον προ­βλη­μα­τι­σμό του και οι τε­λευ­ταί­ες τον προ­έ­τρε­ψαν να με­τα­βι­βά­σει ει­κο­νι­κά στις ίδιες. Συ­γκε­κρι­μέ­να αρ­χι­κά προ­τά­θη­κε να γίνει η με­τα­βί­βα­ση στην πρώτη κα­τη­γο­ρού­με­νη και στην συ­νέ­χεια στη δεύ­τε­ρη, το κεί­με­νο στη Ρόδο ακί­νη­το του, προ­κει­μέ­νου η εν δια­στά­σει σύ­ζυ­γός του, σε πε­ρί­πτω­ση δι­καί­ω­σης της από τα ιτα­λι­κά δι­κα­στή­ρια, να μην μπο­ρέ­σει να βρει αντι­κεί­με­νο ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης για την ικα­νο­ποί­η­ση της απαί­τη­σής της στην Ελ­λά­δα.

Πει­σθείς ο εγκα­λών από τις προ­τρο­πές τους, περί τα μέσα Δε­κεμ­βρί­ου 2010 πριν τις γιορ­τές των Χρι­στου­γέν­νων, επι­σκέ­φθη­κε με την πρώτη κα­τη­γο­ρού­με­νη τον δι­κη­γό­ρο της επι­λο­γής της, στον οποίο ο εγκα­λών εξέ­θε­σε τον ανω­τέ­ρω εκτι­θέ­με­νο προ­βλη­μα­τι­σμό του και εξαρ­χής του δή­λω­σε ότι η βού­λη­ση με­τα­βί­βα­σης του ακι­νή­του του δεν ήταν πραγ­μα­τι­κή, αλλά φαι­νο­με­νι­κή, ώστε να μην φέ­ρε­ται ο ίδιος ως ιδιο­κτή­της ακί­νη­της πε­ριου­σί­ας στην Ελ­λά­δα.

Ο δι­κη­γό­ρος τον συμ­βού­λε­ψε να πάρει τη γνώμη και κά­ποιου δι­κη­γό­ρου που θα γνώ­ρι­ζε το ιτα­λι­κό δί­καιο, προ­κει­μέ­νου να δια­κρι­βω­θεί εάν η αγωγή δια­τρο­φής της συ­ζύ­γου του μπο­ρού­σε να ευ­δο­κι­μή­σει και ως εκ τού­του υπήρ­χε πραγ­μα­τι­κός κίν­δυ­νος κα­τά­σχε­σης του ακι­νή­του του.

Μετά ταύτα, περί τα τέλη Ια­νουα­ρί­ου και τις αρχές Φε­βρουά­ριου του έτους 2011, ο εγκα­λών επι­σκέ­φθη­κε εκ νέου τον δι­κη­γό­ρο, μαζί με την πρώτη κα­τη­γο­ρού­με­νη και του ανέ­θε­σαν την ως άνω ει­κο­νι­κή με­τα­βί­βα­ση, αυτός δε τους πα­ρέ­πεμ­ψε για την κα­τάρ­τι­ση του σχε­τι­κού συμ­βο­λαί­ου σε συμ­βο­λαιο­γρά­φο, προ­τεί­νο­ντας τους ταυ­τό­χρο­να να προ­βλε­φθεί στο συμ­βό­λαιο που θα συ­ντα­χθεί ισό­βια οί­κη­ση υπέρ του εγκα­λού­ντος, ως ελά­χι­στος όρος δια­σφά­λι­σης αυτού σε πε­ρί­πτω­ση ανώ­μα­λης εξέ­λι­ξης της σχέ­σης με­τα­ξύ των μερών και δε­δο­μέ­νου ότι σε αυτό έγκει­το ο κύ­ριος φόβος του τε­λευ­ταί­ου.

Τε­λι­κά τον Απρί­λιο του 2011 υπο­γρά­φη­κε το συμ­βό­λαιο αγο­ρα­πω­λη­σί­ας του ως άνω ακι­νή­του. Το συμ­βό­λαιο με­τα­γρά­φη­κε στα βι­βλία του Κτη­μα­το­λο­γί­ου Ρόδου. Στο συμ­βό­λαιο δεν τέ­θη­κε τε­λι­κά ο όρος της ισό­βιας οί­κη­σης, κα­τό­πιν συμ­φω­νί­ας των συμ­βαλ­λό­με­νων μερών, διότι κρί­θη­κε ως μη οι­κο­νο­μι­κά συμ­φέ­ρων, καθώς θα υπήρ­χε μία πρό­σθε­τη οι­κο­νο­μι­κή επι­βά­ρυν­ση ύψους πε­ρί­που 3.500 ευρώ.

Επι­πλέ­ον και η σύ­ντα­ξη ιδιω­τι­κού εγ­γρά­φου-αντεγ­γρά­φου, δη­λω­τι­κού της αλη­θι­νής βού­λη­σης των μερών, αμε­λή­θη­κε, ενό­ψει της εμπι­στο­σύ­νης που κρί­θη­κε και από τον ίδιο ότι υπήρ­χε τότε με­τα­ξύ των αντι­συμ­βαλ­λο­μέ­νων.

Το δι­κα­στι­κό συμ­βού­λιο έκρι­νε ότι τα ανω­τέ­ρω πραγ­μα­τι­κά πε­ρι­στα­τι­κά, δεν συ­γκρο­τούν τη νο­μο­τυ­πι­κή μορφή του αδι­κή­μα­τος της απά­της κατά συ­ναυ­τουρ­γία.

Τούτο πρω­τί­στως διότι με από­φα­ση του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, δυ­νά­μει της οποί­ας ανα­γνω­ρί­στη­κε η ακυ­ρό­τη­τα της επί­δι­κης σύμ­βα­σης λόγω ει­κο­νι­κό­τη­τας, συ­νά­γε­ται με βε­βαιό­τη­τα ότι ου­δε­μία πα­ρα­πλά­νη­ση υπό την έν­νοια της ψευ­δούς πα­ρά­στα­σης έλαβε χώρα από μέ­ρους των κα­τη­γο­ρου­μέ­νων, οι οποί­ες υπέ­δει­ξαν ως λύση την κα­τάρ­τι­ση ει­κο­νι­κής δι­καιο­πρα­ξί­ας πώ­λη­σης και με­τα­βί­βα­σης ακι­νή­του, στην οποία ο εγκα­λών συμ­βλή­θη­κε αυ­το­βού­λως, εν γνώ­σει του γε­γο­νό­τος ότι δεν συ­μπε­ρι­λή­φθη­κε σύ­στα­ση δι­καιώ­μα­τος προ­σω­πι­κής δου­λεί­ας οί­κη­σης υπέρ του.

Ως συ­νή­γο­ρος υπε­ρά­σπι­σης των κα­τη­γο­ρου­μέ­νων πα­ρέ­στη ο δι­κη­γό­ρος κ. Μα­νώ­λης Βλά­χος.