Δικαιώθηκαν συμβασιούχοι από το Πρωτοδικείο Ρόδου

Και νέα απόφαση, από τις λίγες πανελληνίως, με την οποία αναγνωρίζεται σε συμβασιούχους που προσελήφθησαν μετά την εφαρμογή του νόμου Παυλόπουλου, τον Ιούλιο του 2004 ότι καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες και ως εκ τούτου συδέονται με αναπτυξιακή εταιρεία του δημοσίου με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, εξέδωσε το Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου (διαδικασία εργατικών διαφορών).
Είναι εξάλλου και μια από τις λίγες θετικές που εκδόθηκαν μετά την υπ΄αριθμ. 7/2011 απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου.
Οι αρεοπαγίτες έκριναν ότι, πριν από την τελευταία αναθεώρηση του Συντάγματος στις 17.4.2001, δεν απαγορευόταν η μετατροπή των συμβάσεων εργασίας από ορισμένου χρόνου σε αορίστου.
Η μετατροπή αυτή των συμβάσεων, σύμφωνα με τους δικαστές, κρίνεται κάθε φορά από τα δικαστήρια, σύμφωνα με τις διατάξεις της εργατικής νομοθεσίας (Ν. 2112/1920), σε συνδυασμό με τα άρθρα 281 και 671 του Αστικού Κώδικα και υπό το «πέπλο» του άρθρου 25 του Συντάγματος.
Δηλαδή, τα δικαστήρια αποφασίζουν εάν οι απασχολούμενοι με σύμβαση εργασίας ορισμένου χρόνου καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες της επιχειρησιακής μονάδας του Δημοσίου και ευρύτερου δημόσιου τομέα που εργάζονται. Και σε καταφατική περίπτωση μετατρέπουν τις συμβάσεις από ορισμένου σε αορίστου χρόνου. Μάλιστα, η Ολομέλεια υπογραμμίζει ότι ο Ν. 2112/1920 παρέχει πληρέστερη προστασία και από τη μεταγενέστερη Κοινοτική Οδηγία 1197/70 (που κυρώθηκε με το Π.Δ. 81/2003), εφόσον πρόκειται για διαδοχικές συμβάσεις ορισμένου χρόνου που καλύπτουν πραγματικά πάγιες και διαρκείς ανάγκες της υπηρεσίας που απασχολούνται.
Εν πάση περιπτώσει με την υπ΄αριθμ. 193/2011 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ρόδου (πρόεδρος κ. Λάζαρος Βαλσαμής) δικαιώθηκαν οι κ.κ. Σταύρος Ζουρούδης, Νικήτας Καλλίαρος, Ιωάννης Κολοκύθας, Κυριάκος Κυριακάτος, Μιχαήλ Μαλλιάκας κάτοικοι Σύμης, που στράφηκαν κατά της ΔΕΥΑ του νησιού.
Το δικαστήριο έκρινε ότι οι σχέσεις εργασίας τους είχαν τα χαρακτηριστικά ενιαίας σύμβασης εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, ενώ ο χρονικός περιορισμός της διάρκειας των αλλεπάλληλων συμβάσεών τους δεν εδικαιολογείτο από λόγους αντικειμενικούς ήτοι από τη φύση ή το είδος των υπηρεσιών που παρείχαν ούτε από τη φύση και το είδος των καλυπτόμενων αναγκών αλλά έγιναν λόγω έλλειψης μόνιμου προσωπικού.
Τους εργαζόμενους εκπροσώπησε το δικηγορικό γραφείο Κόκκινου.