Β. Βενιζέλος: Έτοιμος να διαβεί τον Ρουβίκωνα με νέο κόμμα

Το διήμερο 12 και 13 Ιουνίου στο ξενο­δο­χείο «Κάραβελ» το οποίο, όπως τεκ­μαί­ρε­ται από το ειδικό βάρος των συμ­με­τε­χό­ντων, προ­μη­νύ­ε­ται εξαι­ρε­τικά ενδια­φέ­ρον, ο «Κύκλος Ιδεών για την Εθνική Ανα­συ­γκρό­τηση» του οποίου ηγείται επι­χει­ρεί να συν­θέ­σει τις προ­τά­σεις του για την επάνοδο της χώρας στην κανο­νι­κό­τητα μετά από είκοσι ανοι­κτές συζη­τή­σεις στην Αθήνα, τη Θεσ­σα­λο­νίκη και άλλες πόλεις και μετά από προ­ε­τοι­μα­σία  δεκα­ο­κτώ παρα­γω­γι­κών μηνών.

Στο εισα­γω­γικό κείμενο που συνο­δεύει την ανα­κοί­νωση, μπορεί εύκολα κανείς να δια­πι­στώ­σει τη σύνοψη μιας ολο­κλη­ρω­μέ­νης προ­γραμ­μα­τι­κής δια­κή­ρυ­ξης αρχών για την έξοδο της χώρας από την κρίση, την δια­μόρ­φωση ενός νέου εθνικού αφη­γή­μα­τος  και την επα­να­φορά της ελπίδας στην κου­ρα­σμένη και απαι­σιό­δοξη ελλη­νική κοι­νω­νία.

Όπως πλη­ρο­φο­ρεί­ται το reporter.gr η δια­κριτή υπό­δειξη άνωθεν προς τα στελέχη και τους φίλους που στη­ρί­ζουν την κίνηση Βενι­ζέ­λου, είναι να συγκρο­τή­σουν, έστω ατύπως σε πρώτη φάση, οργα­νω­τι­κούς πυρήνες ικανούς να μετα­σχη­μα­τι­στούν όταν χρεια­στεί σε νευ­ραλ­γικό οργα­νω­τικό ιστό που θα επι­τρέ­ψει την κομ­μα­τική μετε­ξέ­λιξη της Κίνησης.

Η Κεντρο­α­ρι­στερά δεν μπορεί…

Είναι πρόδηλο, όπως παρα­τη­ρούν στελέχη που κινού­νται στον κύκλο του, ότι ο πρώην υπουρ­γός και Αντι­πρό­ε­δρος της κυβέρ­νη­σης Σαμαρά, «δεν βολεύ­ε­ται» εντός ορίων της σημε­ρι­νής Κεντρο­α­ρι­στε­ράς, η οποία αδυ­να­τεί, κατά γενική ομο­λο­γία, να υπερβεί ηγε­τι­κούς ναρ­κισ­σι­σμούς και ατο­μι­κές φιλο­δο­ξίες μικρού βελη­νε­κούς που αφήνουν εν πολλοίς ασυ­γκί­νη­τους τους πολίτες.

Δεν είναι δε διόλου συμ­πτω­μα­τική η ψυχρή από­σταση από την οποία παρα­κο­λου­θεί εδώ και μήνες τις επι­τό­πιες ασκή­σεις και τα χαμηλά δράματα του Κεντρο­α­ρι­στε­ρού χώρου ο οποίος, όπως ανα­γνω­ρί­ζουν και τα ίδια τα στελέχη του, υπο­φέ­ρει στην πραγ­μα­τι­κό­τητα από έλλειψη ελκυ­στι­κών προ­γραμ­μα­τι­κών προ­τά­σεων.

Και είναι εξάλλου γνωστό, ότι επι­μέ­νει στην δια­μόρ­φωση ευρέων συγκλίσεων-και με συμ­με­τοχή του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αφού προη­γου­μέ­νως ηττηθεί εκλογικά- εκτι­μώ­ντας ότι ο στόχος της αυτο­νο­μίας για το ΠΑΣΟΚ και την Δημο­κρα­τική Συμπα­ρά­ταξη «δεν εξυ­πη­ρε­τεί­ται από την τήρηση ίσων απο­στά­σεων μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ».

Στην προ­σπά­θεια υπέρ­βα­σης του υφι­στά­με­νου κομ­μα­τι­κού σκη­νι­κού, δια­κρί­νει κανείς ότι ο κ. Βενι­ζέ­λος απευ­θύ­νει προ­σκλη­τή­ριο «Για την Ελλάδα μετά. Μετά τη δύσκολη εμπει­ρία της κρίσης, των μνη­μο­νίων, της δημα­γω­γι­κής ψευ­δαί­σθη­σης».

Στην πρό­σκληση της εκδή­λω­σης σημειώ­νει χαρα­κτη­ρι­στικά:

«Τέσσερα μόλις χρόνια πριν την επέτειο των δια­κο­σίων ετών από την Επα­νά­σταση του 1821 και πέντε μόλις χρόνια πριν την επέτειο των εκατό ετών από τη Μικρα­σια­τική κατα­στροφή, η Ελλάδα αναζητά ένα καθαρό πρό­ταγμα που να

ενώνει το έθνος και να δίνει τον τόνο του μέλ­λο­ντος σε μια κου­ρα­σμένη, δύσπι­στη και απαι­σιό­δοξη κοι­νω­νία που εμφα­νί­ζει μια δια­στρω­μά­τωση πολύ δια­φο­ρε­τική από αυτή που υπήρχε μέχρι το 2009.

Όλα αυτά μέσα σε μια Ευρώπη που αναζητά ξανά τις προ­τε­ραιό­τη­τές της και τα σχήματα της πορείας της και μέσα σ´ ένα κόσμο που ανα­δει­κνύει νέους μεγά­λους παίκτες και νέους συσχε­τι­σμούς μέσα από εντά­σεις, ανα­σφά­λειες, απειλές, πολέ­μους και κατα­στρο­φές. Αλλά και μέσα από μια ραγδαία επι­στη­μο­νική και τεχνο­λο­γική εξέλιξη που συνιστά την τέταρτη βιο­μη­χα­νική επα­νά­σταση και μετα­βάλ­λει το κυρί­αρχο παρά­δειγμα.

«Τα ψέμματα τελειώ­σανε»

Μετά την ελλη­νική εμπει­ρία των τελευ­ταίων οκτώ ετών δεν υπάρ­χουν περι­θώ­ρια ούτε για ψέματα, δημα­γω­γίες και λαϊ­κι­σμούς, ούτε για κοι­νο­το­πίες, γενι­κο­λο­γίες και στρογ­γυ­λέ­ματα.

Υπάρ­χουν προ­φα­νείς και αυτο­νό­η­τες ανα­πτυ­ξια­κές προ­τε­ραιό­τη­τες που υπα­γο­ρεύ­ο­νται από τη γεω­γρα­φία και την Ιστορία, τους φυσι­κούς πόρους και τα συγκρι­τικά πλε­ο­νε­κτή­ματα της χώρας, τις παγκό­σμιες τεχνο­λο­γι­κές εξε­λί­ξεις, τη ζήτηση στη διεθνή αγορά, τις στρα­τη­γι­κές επι­λο­γές της ΕΕ στην προ­ο­πτική της Ευρω­παϊ­κής Ολο­κλή­ρω­σης, τις υστε­ρή­σεις που πρέπει να καλυ­φθούν.

Για να φτά­σουμε όμως σε αυτά πρέπει να λύσουμε τα θεμε­λιώδη. Να δια­μορ­φώ­σουμε τις πολι­τι­κές, κοι­νω­νι­κές και αξιακές προ­ϋ­πο­θέ­σεις που επι­τρέ­πουν στην Ελλάδα να υιο­θε­τή­σει το μεταρ­ρυθ­μι­στικό πρό­ταγμα και να ανα­κτή­σει την ισότιμη και κανο­νική της θέση ως κράτος μέλος της ΕΕ και της Ευρω­ζώ­νης.

«Τι να κάνουμε;»

Να συμ­φω­νή­σουμε πως ένα άλλο κράτος/ πολ­λα­πλα­σια­στής της εθνικής αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας είναι εφικτό καθώς το θεσμικό ζήτημα είναι το πρώτο ανα­πτυ­ξιακό πρό­βλημα της χώρας (με κορυ­φαίο το θέμα της Δικαιο­σύ­νης, περισ­σό­τερο και από το θέμα της δημό­σιας διοί­κη­σης).

Να δια­σφα­λί­σουμε τις δημο­σιο­νο­μι­κές, χρη­μα­το­πι­στω­τι­κές και χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κές προ­ϋ­πο­θέ­σεις που επί χρόνια λει­τουρ­γούν ως αντια­να­πτυ­ξιακό φρένο. Να εξε­τά­σουμε πώς μπορεί να συντε­λε­στεί η «επα­νά­σταση του αυτο­νό­η­του» όταν όλοι συμ­φω­νούν στις ανα­πτυ­ξια­κές ανάγκες και προ­τε­ραιό­τη­τες, αλλά λείπει συνεχώς κάτι που εμπο­δί­ζει το μετα­σχη­μα­τι­σμό των δια­πι­στώ­σεων σε πρα­κτι­κές πρω­το­βου­λίες.

Να εστιά­σουμε στο πεδίο της και­νο­το­μίας και του δια­νοη­τι­κού κεφα­λαίου, δηλαδή κυρίως της εκπαί­δευ­σης, της έρευνας και του πολι­τι­σμού με συγκε­κρι­μέ­νες απλές κατά προ­τί­μηση, αλλά ριζικές κινή­σεις.

Όλα αυτά μας οδηγούν στο κεντρικό ερώτημα αν οι Ελλη­νί­δες και οι Έλληνες μπορούν να ξανα­ο­νει­ρευ­θούν, εάν μπορεί να υπάρξει ένα νέο εθνικό αφήγημα δια­κό­σια χρόνια μετά».