Με ριζίτικα αποχαιρέτησε η Κρήτη τον Κων. Μητσοτάκη-Ντόρα: «Σήκω απάνω Ψηλέ μου πατέρα. Λίγο ακόμη…»

Επί κιλ­λί­βα­ντος πυ­ρο­βό­λου όπλου η σορός με­τα­φέρ­θη­κε στο νε­κρο­τα­φείο του Αρ­γου­λι­δέ – Στα χέρια του Κυ­ριά­κου Μη­τσο­τά­κη η Ση­μαία που σκέ­πα­ζε τη σορό του πα­τέ­ρα του

Η γη της Κρή­της υπο­δέ­χθη­κε για πάντα τον Κων­στα­ντί­νο Μη­τσο­τά­κη, στην τε­λευ­ταία πράξη για το «ύστα­το χαίρε» σε έναν από τους σπου­δαιό­τε­ρους πο­λι­τι­κούς άντρες της σύγ­χρο­νης ελ­λη­νι­κής ιστο­ρί­ας. Πλέον  βρί­σκε­ται δίπλα στην αγα­πη­μέ­νη του Μα­ρί­κα, στο ση­μείο που είχαν δια­λέ­ξει μαζί πριν δε­κα­τρία χρό­νια για να πε­ρά­σουν την αιω­νιό­τη­τα, στο Δη­μο­τι­κό Νε­κρο­τα­φείο του Αρ­γου­λι­δέ, στο Ακρω­τή­ρι Χα­νί­ων.

Με ρι­ζί­τι­κα ο τε­λευ­ταί­ος χαι­ρε­τι­σμός

Η Κρήτη τον απο­χαι­ρέ­τη­σε με το ρι­ζί­τι­κο τρα­γού­δι του Αητού, (Σε Ψηλό Βουνό). Γύρω από τον τάφο του, πλάι στη Μα­ρί­κα, στο νε­κρο­τα­φείο του Αρ­γου­λι­δέ, είχαν στα­θεί βρα­κο­φό­ροι με τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά μαύρα μα­ντή­λια στο κε­φά­λι και τρα­γού­δη­σαν το ρι­ζί­τι­κο, Σε ψηλό βουνό,.

Ο απο­χαι­ρε­τι­σμός συ­νε­χί­σθη­κε με μα­ντι­νά­δες, που έλε­γαν:

Και­νούρ­γιο σπίτι έφτια­ξες στ’ Αρ­γου­λι­δέ τα μέρη

Οι φίλοι σ΄α­πο­χαι­ρε­τούν κι η οι­κο­γέ­νειά σου

Ωχου πλάι στη Μα­ρί­κα σου που χες μες στην καρ­διά σου

Ωχου τώρα πριν σε κα­τε­βά­σου­με στο νέο σπι­τι­κό σου,

σου τά­ζου­με πρω­θυ­πουρ­γό να κά­νου­με το γιο σου

Πά­ντο­τε θα μας οδη­γείς μέχρι να στέ­κει η χώρα

Καλό τα­ξί­δι πρό­ε­δρο κι αθά­να­τε εθνάρ­χη

Η κα­τσού­να του

Ακο­λού­θως, το στρα­τιω­τι­κό άγημα έριξε τι­μη­τι­κές βολές, ενώ ο έχων το γε­νι­κό πρό­σταγ­μα ανώ­τε­ρος αξιω­μα­τι­κός πα­ρέ­δω­σε στον γιο του Κυ­ριά­κο Μη­τσο­τά­κη τη ση­μαία με την οποία ήταν σκε­πα­σμέ­νο το φέ­ρε­τρο και τα πα­ρά­ση­μά του, ακο­λού­θως, στην κόρη του Ντόρα Μπα­κο­γιάν­νη. Ο εγ­γο­νός του Κων­στα­ντί­νος Κ. Μη­τσο­τά­κης ενα­πό­θε­σε πάνω στο φέ­ρε­τρο την κα­τσού­να του παπ­πού του, πριν η γη της Κρή­της τον σκε­πά­σει για πάντα.

Ο απο­χαι­ρε­τι­σμός της Ντό­ρας Μπα­κο­γιάν­νη

Με δά­κρυα στα μάτια και ρα­γι­σμέ­νη φωνή απο­χαι­ρέ­τη­σε η Ντόρα Μπα­κο­γιάν­νη τον πα­τέ­ρα της Κων­στα­ντί­νο Μη­τσο­τά­κη, αμέ­σως μετά την επι­μνη­μό­συ­νη δέηση, λέ­γο­ντας «σή­με­ρα εί­μα­στε εδώ για να σου πούμε το με­γά­λο ευ­χα­ρι­στώ και το πικρό αντίο».

Σε έντο­νο συ­γκι­νη­σια­κά φορ­τι­σμέ­νο κλίμα, ξε­κί­νη­σε, «κα­θη­συ­χά­ζο­ντας» τον πα­τέ­ρα της ότι όλα στα Χανιά, στο Ακρω­τή­ρι πάνε καλά, αφού «τα Λευκά όρη κρα­τούν ακόμη χιόνι, φέτος εί­χα­με πολλά νερά και η σο­δειά προ­βλέ­πε­ται με­γά­λη».

Με φωνή που παλ­λό­ταν από συ­γκί­νη­ση, συ­νέ­χι­σε «Εί­μα­στε όλοι εδώ. Όλη η οι­κο­γέ­νεια, μα πάνω απ’ όλα οι φίλοι σου που στά­θη­καν δίπλα σου. Και τα παι­διά τους και τα εγ­γό­νια τους.  Όλοι αυτοί που ακου­μπού­σες και ακου­μπού­σαν πάνω σου. Μί­λη­σαν πολ­λοί για σένα και μί­λη­σαν καλά. Σή­με­ρα εί­μα­στε εδώ για να σου πούμε το με­γά­λο ευ­χα­ρι­στώ και το πικρό αντίο. Σε ευ­χα­ρι­στού­με για την αν­θρω­πιά σου, για τη λε­βε­ντιά σου, για όσα μας δί­δα­ξες με το πα­ρά­δειγ­μά σου. Να αγα­πά­με την Κρήτη. Να τι­μού­με το λόγο μας, το χρέος και την ευ­θύ­νη μας. Για την αγάπη και την αι­σιο­δο­ξία σου. Όταν σου εί­πα­με ότι ο τόπος δεν πάει καλά μας είπες να έχω πίστη στους Έλ­λη­νες, ότι έχεις εμπι­στο­σύ­νη στους Έλ­λη­νες. Σε ευ­χα­ρι­στού­με γιατί μας δί­δα­ξες να λυ­γί­ζου­με, αλλά να μη σπάμε. Σ’ ευ­χα­ρι­στού­με γιατί μας δί­δα­ξες δύ­να­μη. Πού να τη βρω τη δύ­να­μη; Ισως να είμαι η πιο ακα­τάλ­λη­λη να μιλάω αυτή την ώρα. Που να βρω λόγια, στέ­κο­νται κό­μποι στο λαιμό μου οι λέ­ξεις. Δεν δεί­λια­σες ποτέ, σε όλες τις μι­κρό­τη­τες και τους δει­λούς, τους λί­γους. Δεν χώ­ρε­σες ποτέ σε όλα εκεί­να που είπαν ότι δεν ακού­γο­νταν καλά, δεν λύ­γι­σες. Ησουν ψηλός, βλέ­πεις. Δεν χώ­ρε­σες. Ήσουν πάντα εκεί. Δε χώ­ρε­σε και η αγάπη σου. Για τον τόπο σου. Για το λαό. Για τη μάνα μας κυ­ρί­ως. Για μας. Σήκω απάνω ψηλέ πε­ρή­φα­νε πα­τέ­ρα μου. Σήκω πάνω γιατί άδεια­σε ο τόπος. Θα μεί­νουν τα βουνά απερ­πά­τη­τα. Σήκω απάνω γιατί άδεια­σε ο τόπος. Λίγο απάνω. Λίγο ακόμα να μας βγά­λεις στο ξέ­φω­το. Σήκω απάνω…»

protothema.gr