Ο Κυρ. Μητσοτάκης: Καπετάνιος της μοίρας του ο Kωνσταντίνος Μητσοτάκης

O πρό­ε­δρος της ΝΔ μι­λώ­ντας για τον πα­τέ­ρα του, σε έναν έντο­να συ­ναι­σθη­μα­τι­κό επι­κή­δειο ανέ­φε­ρε «Οποιος θα ήθελε να σε γνω­ρί­σει θα έπρε­πε να δει που είναι ο τάφος σου. Χρεια­ζό­σουν μόνο τη Μα­ρί­κα σου και τα Λευκά Ορη που περ­πα­τού­σες με την κα­τσού­να σου. Ησουν ο τε­λευ­ταί­ος μιας γε­νιάς που πέ­ρα­σε μέσα από συ­μπλη­γά­δες. Μιας γε­νιάς που τί­πο­τα δεν ένιω­θε αδύ­να­το ή ακα­τόρ­θω­το». Ο πρό­ε­δρος της ΝΔ είπε ακόμα:

«Η πο­λι­τι­κή του πα­ρα­κα­τα­θή­κη είναι αει­θα­λής, όπως και συ. Να λέμε αλή­θεια και να μην κο­λα­κεύ­ου­με το λαό. Να επι­διώ­κου­με την ενό­τη­τα και όχι το δι­χα­σμό. Να μην ξε­χνά­με ποτέ ότι το μέλ­λον της Ελ­λά­δας είναι στο κέ­ντρο της Ευ­ρώ­πης. Σε ικα­νο­ποιού­σε ταυ­τό­χρο­να -αλλά δεν σου αρ­κού­σε- που ήσουν μπρο­στά από την εποχή σου και δι­καιώ­θη­κες εν ζωή. Ηξε­ρες ότι το κακό που πά­λε­ψες μια ζωή -ο δι­χα­σμός, η μι­σαλ­λο­δο­ξία- είναι ζω­ντα­νά. περνά στη δική μας γενιά να αντι­με­τω­πί­σου­με το φθόνο, το δι­χα­σμό. Θυ­μί­ζω τους στί­χους του Κωστή Πα­λα­μά χρω­στά­με σ’ αυ­τούς που θα’ ρθουν- οι αγέν­νη­τοι νε­κροί».

Στο τέλος του επι­κη­δεί­ου ο πρό­ε­δρος της ΝΔ πρό­σθε­σε: «Αφή­νεις πίσω σου το πιο ωραίο και ση­μα­ντι­κό: Μια με­γά­λη, μια ενω­μέ­νη οι­κο­γέ­νεια. Τέσ­σε­ρα παι­διά, δε­κα­τρία εγ­γό­νια, δε­κα­τρία δι­σέγ­γο­να και δύο ακόμα που δεν θα προ­φτά­σεις να γνω­ρί­σεις.

Για την κα­θε­μία και τον κα­θέ­να ξε­χω­ρι­στά, ήσουν η κο­λώ­να του σπι­τιού, ένας βρά­χος στα­θε­ρό­τη­τας στον οποίο όλοι βρί­σκα­με κα­τα­φύ­γιο, για τις μι­κρές ή με­γά­λες μας ανη­συ­χί­ες. Μας έδει­ξες ότι η ζωή είναι ένα βι­βλίο γε­μά­το εκ­πλή­ξεις και πως το αλη­θι­νό μέτρο της επι­τυ­χί­ας είναι να μπο­ρού­με να ση­κω­νό­μα­στε ξανά, όταν πέ­φτου­με.

Μας έμα­θες να νιώ­θου­με αυ­θε­ντι­κοί και να εί­μα­στε υπε­ρή­φα­νοι γι’ αυτό που πραγ­μα­τι­κά εί­μα­στε. Αλλά δεν μας επέ­τρε­πες ποτέ να ξε­χά­σου­με ότι, μαζί με τα προ­νό­μια, έρ­χο­νται υπο­χρε­ώ­σεις και μια με­γά­λη ευ­θύ­νη.

Θα έρθει η ώρα που η γλυ­κιά σου ανά­μνη­ση θα φέρει το χα­μό­γε­λο στα χείλη μας, πριν τρέ­ξουν τα δά­κρυα από τα μάτια μας. Αλλά όχι ακόμα. Ο Κων­στα­ντί­νος Μη­τσο­τά­κης είναι κα­πε­τά­νιος της μοί­ρας του και αφέ­ντης της ψυχής του».