“Από τα κομματικά μαντριά δραπέτευσα προ καιρού και δεν πρόκειται να επιστρέψω”, δηλώνει σε μια συνέντευξη “ποταμό” για όλους και για όλα, ο πρώην δήμαρχος Ροδίων κ. Χατζής Χατζηευθυμίου.
Ο κ. Χατζηευθυμίου καθιστά όμως σαφές ότι δεν είναι εκτός πολιτικής, τονίζοντας ότι παραμένει ενεργός πολίτης και παρακολουθεί από πολύ κοντά τι συμβαίνει επισημαίνοντας ότι ο ίδιος είναι ελεύθερος, εκτός κομμάτων και μηχανισμών και πως είναι ελάχιστοι πλέον εκείνοι που ανταποκρίνονται σ΄αυτό το καθήκον.
“Εδώ ο κόσμος χάνεται, οι πολίτες υποφέρουν, η ελπίδα πνέει τα λοίσθια και οι ταγοί μας περί άλλων τυρβάζουν και η αηδία προς την πολιτική ανεβαίνει κάθε μέρα κι’ ένα σκαλοπάτι”, δηλώνει ο κ. Χατζηευθυμίου, τονίζοντας ότι “όλοι οι ασχολούμενοι με την πολιτική απεμπόλησαν δικαιώματα και υποχρεώσεις και μεταλλάχθηκαν σε κομισάριους του κομματικού στρατού. Έγραψαν την Ρόδο και τα άλλα νησιά της Δωδ/σου στα παλαιότερα των υποδημάτων τους. Χωρίσθηκαν και σε φατρίες που αντιμάχονται η μια την άλλη, όχι για το καλό του τόπου, αλλά για τη νομή της εξουσίας και των αγαθών της”.
Ο κ. Χατζηευθυμίου δεν διστάζει να καταγγείλει τη στάση των κυβερνητικών βουλευτών και των τοπικών αρχόντων, τονίζοντας ότι “παρακολουθούν υποκριτικά ως τεθλιμμένοι συγγενείς τις κηδείες όλων των ειδικών, δικαίων και νόμιμων, προνομίων της Δωδ/σου” κάνοντας λόγο για “εγκλήματα και μάλιστα εκ προμελέτης, εκτελεσθέντα εν ψυχρώ, ενώπιον μαρτύρων”!!!.
Ο Δήμος Ρόδου, όπως τονίζει παραπέρα, δεν λειτουργεί σε κανένα επίπεδο, δεν παράγει τίποτα, έργα ούτε γίνονται ούτε θα γίνουν, το προσωπικό είναι αποσυντονισμένο, σχεδιασμός για το μέλλον δεν μπορεί να γίνει!!
“Όσο περνάει ο καιρός από τα χνάρια της διάλυσης θα προσεγγίζουμε στην αποσύνθεση, τόσο στην πόλη, όσο και στα χωριά” δηλώνει ο κ. Χατζηευθυμίου που προτείνει ξανά να καταργηθεί ο ένας δήμος και στη θέση του να δημιουργηθούν τουλάχιστον τρεις και να δημιουργηθεί ένας μητροπολιτικός δήμος και να επανασυσταθούν με πλήρεις αρμοδιότητες, για τα του οίκου τους, οι παλιές κοινότητες.
Στην ίδια συνέντευξη που σίγουρα θα συζητηθεί πολύ, ο κ. Χατζηευθυμίου μιλά για τα θέματα του ΔΗΦΟΔΩ, του ΠΡΟΤΟΥΡ, των μειωμένων συντελεστών ΦΠΑ και της… RYANAIR.
Αναλυτικά η συνέντευξη του πρώην δημάρχου Ροδίων κ. Χατζή Χατζηευθυμίου:
Κύριε Χατζηευθυμίου στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε είναι απαραίτητο να καταθέτουν όλοι τις απόψεις τους, ειδικά όσοι ασχολούνται ή ασχολήθηκαν με τα κοινά πράγματα του τόπου. Εσείς πώς εκτιμάτε τη σημερινή κατάσταση και πώς βλέπετε να εξελίσσεται;
Είναι πράγματι απαραίτητο να καταθέτουμε όλοι τις απόψεις μας, όπως είπατε, είναι δε μαζί και χρήσιμο και αναγκαίο. Με μόνη τη διαφορά ότι θα πρέπει να μας διακρίνει παρρησία, ειλικρίνεια, να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους και όχι να μασάμε τα λόγια μας, είτε για να είμαστε αρεστοί στους εκάστοτε διαχειριστές της εξουσίας, είτε για να εξυπηρετούμε διάφορες σκοπιμότητες και συμφέροντα. Διότι στην πραγματικότητα αυτό ακριβώς γίνεται σήμερα.
Είναι ελάχιστοι εκείνοι που ανταποκρίνονται σ’ αυτό το καθήκον. Οι περισσότεροι κρύβονται, κάνουν την πάπια, όπως λέει απλοϊκά ο λαός μας. Εδώ ο κόσμος χάνεται, οι πολίτες υποφέρουν, η ελπίδα πνέει τα λοίσθια και οι ταγοί μας περί άλλων τυρβάζουν και η αηδία προς την πολιτική ανεβαίνει κάθε μέρα κι ένα σκαλοπάτι. Το φαινόμενο δεν είναι βεβαίως καινούργιο, αλλά τώρα λόγω της κρισιμότητας των προβλημάτων, είναι επικίνδυνο, είναι καταστροφικό.
Σε ποιους αναφέρεστε;
Όλοι έχουν ονοματεπώνυμο, διεύθυνση και τηλέφωνο. Σε κεντρικό επίπεδο η κυβέρνηση παραπαίει, αποδεικνύεται πολύ κατώτερη των περιστάσεων, η δε αντιπολίτευση δεν μπορεί να βρει βηματισμό και να εμπνεύσει θάρρος και δύναμη αντίστασης στο λαό.
Σε τοπικό επίπεδο τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα. Όλοι οι ασχολούμενοι με την πολιτική απεμπόλησαν δικαιώματα και υποχρεώσεις και μεταλλάχθηκαν σε κομισάριους του κομματικού στρατού. Έγραψαν την Ρόδο και τα άλλα νησιά της Δωδ/σου στα παλαιότερα των υποδημάτων τους. Χωρίσθηκαν και σε φατρίες που αντιμάχονται η μια την άλλη, όχι για το καλό του τόπου, αλλά για τη νομή της εξουσίας και των αγαθών της.
Αυτή την κατάσταση που περιγράφετε, την βλέπει ο κόσμος, πώς αφουγκράζεστε εσείς τις αγωνίες και τις ανησυχίες του, τώρα που βρίσκεστε εκτός πολιτικής;
Όχι δεν είμαι εκτός πολιτικής, παραμένω ενεργός πολίτης και παρακολουθώ από πολύ κοντά τι συμβαίνει και πού πάμε. Είμαι όμως εκτός κομμάτων και των μηχανισμών τους. Αυτό είναι μια ελευθερία, ένα μη ναρκοθετημένο πεδίο. Είναι άλλο η πολιτική και άλλο η κομματική καμαρίλα, είναι ζήτημα καθημερινής οξυγόνωσης με καθαρό ή μολυσμένο αέρα.
Τώρα, το τι βιώνει ο κόσμος και τι εμείς αντιλαμβανόμαστε. Ο κόσμος υποφέρει κυριολεκτικά, συνθλίβεται καθημερινά στις συμπληγάδες της επιβίωσης, στην προοπτική ενός ζοφερού μέλλοντος και πνίγεται στην αγωνία για το τι θα γίνουν τα παιδιά του, οι νέοι μας.
Όλα αυτά έχουν διαμορφώσει μια ψυχολογία άκρως επικίνδυνη.
Ανά πάσα στιγμή η κοινωνική συνοχή μπορεί να διαρραγεί με απρόβλεπτες δραματικές συνέπειες. Μια κοινωνία παραιτημένη, που αισθάνεται ότι τη λεηλατούν με όλους τους τρόπους (και όχι μόνο οικονομικούς), όταν αρχίσει να πιστεύει ότι δεν έχει να χάσει τίποτα, τότε αυτή η κοινωνία είτε πέφτει σε παραλυσία είτε οργισμένη θα ξεσηκωθεί με ένστικτα πληγωμένου θηρίου. Μακάρι να είμαι υπερβολικός, μακάρι να κάνω λάθος. Ειλικρινά θα αισθανθώ ανακούφιση, ένα είδος λύτρωσης, όπως φυσικά και όσοι άλλοι συμμερίζονται τις ίδιες απόψεις.
Και αν κάποιος αντιτείνει ότι τα λέτε τώρα αυτά γιατί δεν είστε πλέον δήμαρχος, ούτε κατέχετε άλλο δημόσιο αξίωμα, τι θα απαντούσατε;
Κατ’ αρχήν αυτός ο τρόπος σκέψης και λειτουργίας μου δεν είναι καινούργιος. Πάντα αντιδρούσα με πείσμα όταν διακυβεύονταν ζωτικά συμφέροντα του τόπου μας και ποτέ δεν επέτρεψα σε κανέναν να με καταστήσει υποχείριό του, όποιος κι αν ήταν αυτός, όσο ψηλά κι αν βρισκόταν. Σήμερα προσθέτω ότι όταν ένας πολιτικός εξωθείται από τον κομματικό του χώρο να ψηφίζει πτωχευτικά μέτρα για τους πολίτες, ή να υποχρεώνεται να φορέσει φίμωτρο για να μην αντιδράσει στο σφαγίασμα των δικαιωμάτων της ιδιαίτερης πατρίδας του, τότε δεν πρέπει να σκέφτεται κανένα δίλημμα: υπάρχει και ο δρόμος της παραίτησης.
Έχουμε τέσσερις κυβερνητικούς βουλευτές, και τοπικούς ¶ρχοντες. Καλά να είναι όλοι τους και να μακροημερεύσουν!.. Όμως τι έκαναν και τι κάνουν; Απλώς παρακολουθούν υποκριτικά ως τεθλιμμένοι συγγενείς τις κηδείες όλων των ειδικών, δικαίων και νόμιμων, «προνομίων» της Δωδ/σου. Τελικά, δεν θα μείνει τίποτα ζωντανό. Όσα χάσαμε και όσα ελάχιστα απέμειναν να χάσουμε, δεν ήταν συνέπεια φυσικού θανάτου.
Ήταν εγκλήματα και μάλιστα εκ προμελέτης, εκτελεσθέντα εν ψυχρώ, ενώπιον μαρτύρων. Οι πολιτικοί μας, παρόντες επικύρωσαν και υπέγραψαν τη ληξιαρχική πράξη του βίαιου θανάτου της Δωδ/κής περιουσίας – εμπράγματης και άυλης. Δεν ξέρω, αλλά τόσο γλυκιά είναι πια η καρέκλα της όποιας εξουσίας, ώστε να δικαιολογεί ακόμη και τέτοιου είδους διολίσθηση; Πού πήγε η συμπόρευση με την (ήσυχη) συνείδηση; Ποτέ άλλοτε δεν βρεθήκαμε σε τέτοιο χάλι.
Δηλαδή πώς έπρεπε να αντιδράσει η τοπική πολιτική ηγεσία σε όσα καταμαρτυρείτε σε βάρος της;
Δεν καταμαρτυρώ σε κανέναν τίποτα. Είναι τα γεγονότα που μιλούν μόνα τους, είναι η ίδια η αμείλικτη πραγματικότητα.
Εάν κατά τη ψήφιση του λεγόμενου Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος και άλλων νόμων, στα πλαίσια του, αποικιοκρατικής έμπνευσης και έξωθεν επιβολής, Μνημονίου, οι τέσσερις κυβερνητικοί βουλευτές, και οι τοπικοί μας ¶ρχοντες πήγαιναν στον Παπακωνσταντίνου, στον Βενιζέλο, στον Ραγκούση, αλλά και στον ίδιο τον Πρωθυπουργό και τους έλεγαν ορθά κοφτά: «εμείς τη Δωδεκάνησο δεν πρόκειται να τη μαχαιρώσουμε, πάρτε «αυτά κι’ αυτά» τα μέτρα πίσω, αλλιώς δεν τα ψηφίζουμε. Αν δεν πάρετε πίσω ό,τι απογυμνώνει και ζημιώνει ανεπανόρθωτα τη Δωδ/σο εμείς θα παραιτηθούμε», τί λέτε ότι θα γινόταν; Πάντως ό,τι και να γινόταν θα έσωζαν τουλάχιστον τη δική τους τιμή και αξιοπρέπεια. Αλλά είναι βέβαιο ότι η κυβέρνηση θα έκανε πίσω, γιατί χωρίς τους τέσσερις κυβερνητικούς βουλευτές δεν θα περνούσε τίποτα από τη Βουλή. Τώρα και οι ίδιοι είναι υπόλογοι και η Δωδ/σος μαχαιρωμένη με συνεχή αιμορραγία.
Ανάμεσα στα γνωστά απολεσθέντα περιλαμβάνετε και τον «Καλλικράτη», με τον οποίο εσείς διαφωνούσατε…
Φυσικά είναι και ο «Καλλικράτης» μεταξύ των διαπραχθέντων εγκλημάτων ειδικά σε βάρος της Ρόδου. Κατατάσσεται δε στα εκ προμελέτης ειδεχθή εγκλήματα. Οι δικοί μας ανέλαβαν, με πλήρη γνώση των συνεπειών της δημιουργίας ενός Δήμου σ’ όλο το νησί, ρόλο νέων Βρούτων. Δεν ήταν δουλειά μόνο του Ραγκούση.
¶λλωστε είναι γνωστοί οι κήρυκες και τα κηρύγματά τους, ολόκληρο το 2010 για τις …θεραπευτικές ιδιότητες που θα είχε η δημιουργία ενός Δήμου σ’ ολόκληρο το νησί της Ρόδου. Μιλούσαν σχεδόν για μαγικά πράγματα, ψευδόμενοι ασύστολα και μάλιστα ενσυνείδητα. Ακούστηκε ακόμη και η μεγαλοφυής ανοησία περί Δήμου-κυβερνείου! Και ιδού τώρα τα αποτελέσματα. Όχι πάμε μόνο από το κακό στο χειρότερο, αλλά δεν υπάρχει και καμιά περίπτωση βελτίωσης της κατάστασης. Ένα έκτρωμα είναι, για πάντα έκτρωμα, δεν μπορεί να μεταμορφωθεί σε κάτι ωραίο. Και βέβαια για τη συντελούμενη διάλυση της ατυχούς Καλλικρατικής Ρόδου, κανένας από τους εγκληματήσαντες δεν βγάζει μιλιά, κατάπιαν όλοι τη γλώσσα τους. Η αποστολή όμως εκτελέσθηκε: ένας Δήμος όλη η Ρόδος υπό τον έλεγχο της αδίστακτης αντίληψης περί κομματοκρατίας. Ούτε για το χρυσόμαλλο δέρας να επρόκειτο!..
Να μείνουμε λίγο στο θέμα του Καλλικράτη, μια και συμπληρώθηκαν οκτώ μήνες από την καθιέρωσή του…
Δεν υπάρχει τόπος ούτε για να μείνουμε ούτε για να σταθούμε. Ο Δήμος δεν λειτουργεί σε κανένα επίπεδο, δεν παράγει τίποτα, έργα ούτε γίνονται ούτε θα γίνουν, τουλάχιστον τα προσεχή πολλά (;) χρόνια, το προσωπικό είναι αποσυντονισμένο, σχεδιασμός για το μέλλον δεν μπορεί να γίνει και όσο περνάει ο καιρός από τα χνάρια της διάλυσης θα προσεγγίζουμε στην αποσύνθεση, τόσο στην πόλη, όσο και στα χωριά. Από δω πρέπει να ξεκινήσει η μεγάλη προσπάθεια αποκατάστασης των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν σε βάρος της Ρόδου τα τελευταία δύο χρόνια.
Συγκεκριμένα, τι είδους ανατροπή έχετε κατά νουν και πώς βλέπετε να είναι εφικτή η πραγματοποίησή της;
Το πρόβλημα, όπως και η λύση του, έχουν πολιτικό υπόβαθρο και όχι οικονομικό όπως σκοπίμως παπαγαλίζουν εδώ και πολύ καιρό κάποιοι από τους δράστες του εγκλήματος προκειμένου να συγκαλύψουν τις τεράστιες ευθύνες τους.
Η δική μου ταπεινή άποψη – πρόταση έχει δύο σκέλη:
ΠΡΩΤΟΝ, να καταργηθεί ο ένας Δήμος και στη θέση του να δημιουργηθούν τουλάχιστον τρεις Δήμοι, όπως πολλοί (πλην των θαμώνων της κομματικής καμαρίλας) υποστηρίζαμε από την αρχή.
ΔΕΥΤΕΡΟΝ, να δημιουργηθεί ένας μητροπολιτικός Δήμος και να επανασυσταθούν με πλήρεις αρμοδιότητες, για τα του οίκου τους, οι παλιές Κοινότητες. Των «Ελλήνων οι Κοινότητες» σήκωσαν στα πόδια τους την πατρίδα. Το σημερινό μοντέλο είναι βαυαρικής καταγωγής, ανεφάρμοστο στα δικά μας μέτρα. Το βλέπουμε, θα το βλέπουμε διαρκώς, άπραγοι θεατές σ’ έναν κατήφορο χωρίς τέλος.
Και ελπίζετε ότι μπορεί να γίνουν δεκτές τέτοιες προτάσεις, όπως και σ’ άλλα ζητήματα που αναφερθήκατε σήμερα και που κατά καιρούς διατυπώνετε;
Είμαστε υποχρεωμένοι να ελπίζουμε, αλλιώς ας ετοιμάσουμε την τελευταία κατοικία μας, ας κάνουμε όλοι τη διαθήκη μας και ας ξαπλώσουμε περιμένοντας το μοιραίο! Μας αξίζει ένα τέτοιο μοιρολατρικό τέλος; Αξίζει στην ιστορία αυτού του τόπου; Είναι δυνατό να πάψουμε να ελπίζουμε, να μην αγωνιζόμαστε επειδή σε μια ατυχή (ίσως και κατασκευασμένη) χρονική συγκυρία βρέθηκαν μερικοί ανόητοι επαγγελματίες πολιτικάντηδες και βάλθηκαν να ξεθεμελιώσουν τα πάντα, να ξεριζώσουν τις ρίζες από το δένδρο της Ρόδου και όλης της Δωδεκανήσου;
Και αρκεί η ελπίδα χωρίς τη συνέγερση του λαού;
Όχι βέβαια. Η συμμετοχή του ροδιακού λαού και όλων των Δωδεκανησίων είναι πρώτη και βασική προϋπόθεση.
Απαιτείται αυτοοργάνωση, σπάσιμο των κομματικών αλυσίδων, ανάδειξη ενός Πανδωδεκανησιακού Μετώπου Αντίστασης στις ισοπεδωτικές λογικές, άρνηση σε πρακτικές υποταγής στο κράτος των Αθηνών και θεμελίωση μιας οικονομικής αυτονομίας της Δωδ/σου.
Οι σχέσεις Περιφέρειας και Κέντρου πρέπει να επανακαθορισθούν στη βάση της αναλογικότητας – ανταποδοτικότητας. Δεν γίνεται να μεγαλώνει συνεχώς το χάσμα μεταξύ της προσφοράς της Δωδ/σου προς την Εθνική Οικονομία. Υπάρχουν και κάποια όρια. Κι αν δεν τα έχουμε θέσει μέχρι σήμερα, καιρός είναι να τα θέσουμε τώρα, εδώ και τώρα.
Εκτός κι αν είμαστε αποικία και τελούμε υπό αποικιοκρατικό καθεστώς. Είναι μέγα λάθος να παραμείνουμε απαθείς σε όσα συντελούνται σε βάρος της Δωδ/σου.
Μα εδώ τίθενται ζητήματα όπως κατάργηση του δημοτικού φόρου, του Προτούρ, των μειωμένων συντελεστών ΦΠΑ και άλλα που βγαίνουν στην επιφάνεια σιγά-σιγά. Κι’ εσείς προτείνετε ρηξικέλευθους δρόμους…
Ε, όλα αυτά δεν θεμελιώνουν όσα προανέφερα; Δεν είναι μια αναιδής εν δυνάμει επιθετική τακτική κατά της Ρόδου και της Δωδ/σου; ¶λλωστε μόνο στο ρηξικέλευθο φωλιάζει η ελπίδα για ανατροπές, μαζί με τον ρεαλισμό. Μια ενδεχόμενη κατάργηση του δημοτικού φόρου σε συνδυασμό με τη μεθοδευόμενη εδώ και πολύ καιρό κατάργηση των μειωμένων συντελεστών ΦΠΑ, θα αποτελέσουν το κύκνειο άσμα για όλα τα νησιά μας, θα είναι καταστροφή και θα πέσουν ως ταφόπλακα όχι στην ανάπτυξη του τόπου μας, αλλά ακόμη και στην επιβίωσή του, έστω και με τα σημερινά δεδομένα.
Στο θέμα του δημοτικού φόρου είναι σαν να βάζουμε τα χέρια μας και να βγάζουμε τα μάτια μας. Είναι εφιαλτική μια τέτοια προοπτική. Γιατί αν υλοποιηθεί η βλάβη θα είναι μέγιστη και αθεράπευτη, αφού θα έχουμε καταστεί ήδη τυφλοί. Γι’ αυτό και πρέπει να σταματήσει αμέσως κάθε τέτοια προσπάθεια.
Έχουμε και την υπόθεση της RYANAIR, που στο ξεκίνημά της είχατε πάρει κριτική στάση.
Είναι αλήθεια ότι από την αρχή «κάτι» δεν πήγαινε καλά μ’ αυτή την υπόθεση. Δεν ήμουν αντίθετος στην πρωτοβουλία του Επιμελητηρίου και του κ. Νικητιάδη. Απλώς ζήτησα να δοθεί στη δημοσιότητα ολόκληρη η σύμβαση προκειμένου να γνωρίζουμε κι’ εμείς, ως Δήμος Ροδίων τότε, τί συμφωνήθηκε, τους όρους και τις προϋποθέσεις, ζητήσαμε δηλαδή ενημέρωση. Και η απάντηση που πήραμε ήταν ότι η σύμβαση μεταξύ Επιμελητηρίου, RYANAIR και Νικητιάδη ήταν …απόρρητη! Τώρα γιατί μια σύμβαση δημοσίου συμφέροντος είναι απόρρητη ποτέ δεν έγινε κατανοητό. Θα μπορούσε να γίνει από την αρχή μια ευρύτερη διαβούλευση και με άλλους φορείς, να κατατεθούν κι άλλες προτάσεις, ώστε το εγχείρημα να στηθεί σε στέρεες βάσεις και να μην εξελιχθεί σε φούσκα. Δυστυχώς όμως κάποιοι πιστεύουν ότι κατέχουν το αλάθητο του Πάπα, όταν ακόμη και ο Πάπας δεν έχει πια σ’ αυτό το αλάθητο απόλυτη εμπιστοσύνη. Δεν θέλω να πιστέψω ότι ήταν ένα εγχείρημα στα πλαίσια του σκηνικού μιας προεκλογικής περιόδου. Περιορίζομαι στην απλή εξήγηση ότι δεν πρέπει να κτίζεις στην άμμο παλάτια.
Ας επανέλθουμε στα δημοτικά μας πράγματα. Προτείνετε ανατροπή του «Καλλικράτη» και αντικατάστασή του μ’ ένα άλλο σχήμα για τη διοίκηση του νησιού της Ρόδου. Δεν είπαμε όμως τίποτα για τα χρέη και το πλεονάζον προσωπικό, που αποτελούν, κατά κάποιο τρόπο, συγκοινωνούντα δοχεία.
Τα χρέη είναι όντως υπαρκτό πρόβλημα, αλλά επί τέλους ας καταλήξουμε στο ποιοι από πότε και γιατί τα δημιούργησαν. Και προπάντων σε ποιό ύψος ανέρχονται αυτά. Αυτό έχει σημασία για πολλούς λόγους που, εκτός των άλλων, σχετίζονται και με τον ισοπεδωτικό διασυρμό της δημόσιας ζωής του τόπου. Σχετίζεται κατ’ αντιδιαστολή και με την υγιή πλευρά της δημόσιας ζωής του τόπου. Αλλά, εκτός αυτών, τα χρέη δεν είναι λόγος για να μην γίνεται τίποτα στην πόλη και τα χωριά. Δεν είναι όλα ζήτημα χρημάτων. Υπάρχουν τομείς που μπορούν να γίνουν σημαντικά πράγματα χωρίς μεγάλες δαπάνες. Εκείνο που γίνεται σήμερα στο Δήμο είναι πολλές συζητήσεις, λόγια πολλά και στην πράξη τίποτα. Όπως π.χ. στην καθαριότητα και σ’ άλλα ζητήματα της καθημερινότητας, στον πολιτισμό και τις εκδηλώσεις. Ο Δήμος δεν πρέπει να διοικείται με τρόπο συγκεντρωτικό. Αν δεν ενεργοποιηθούν τα Τοπικά Συμβούλια και αν δεν κληθούν να βοηθήσουν όλοι οι φορείς, το τέλμα θα διευρύνεται και σύντομα θα παγιωθεί. Επιμένω όμως στην ανάληψη πρωτοβουλιών για ανατροπή του «Καλλικράτη». Κι’ αυτό θα πρέπει να ξεκινήσει μέσα από τον ίδιο τον Δήμο, τη δημοτική αρχή και το δημοτικό συμβούλιο.
Για το πλεονάζον προσωπικό (500 υπαλλήλους υπολόγισε ο κ. Δήμαρχος) υπάρχουν ευθύνες, αλλά και σ’ αυτόν τον τομέα δεν έχει γίνει ολοκληρωμένη δουλειά. Δεν πρέπει κάποια στιγμή οι πολίτες που πληρώνουν να μάθουν πώς προέκυψαν 500 υπάλληλοι υπεράριθμοι; Δηλαδή πότε προσλήφθηκαν, από ποιους δημάρχους και με ποιες διαδικασίες – διότι πιθανόν να υπάρχει και τέτοιο θέμα. Είναι θέμα ηθικής τάξης ακόμη και για ορισμένους που εμφανίζονται είτε ως θύματα είτε ως καθαρσιολόγοι.
Είπατε πολλά σήμερα και ίσως εκληφθούν ως μήνυμα επιστροφής σας στην ενεργό πολιτική. Υπάρχει τέτοιο ενδεχόμενο, εν όψει και των διεργασιών που ξεκίνησαν στα κόμματα για πιθανές πρόωρες βουλευτικές εκλογές;
Έχω πάρει ξεκάθαρη θέση πάνω σ’ αυτό και παλαιότερα και στην αρχή της συνέντευξής μας. Δηλαδή, παραμένω στην πολιτική και παρακολουθώ μόνο τα τοπικά πράγματα ως ένα απλός ενεργός πολίτης, όπως πρέπει να κάνουμε όλοι για το καλό του τόπου μας. Από τα κομματικά μαντριά «δραπέτευσα» προ καιρού και δεν πρόκειται να επιστρέψω. ¶ρα, όσα λέγω και προτείνω είναι ελεύθερες και ανυστερόβουλες σκέψεις μου. Αν έχουν κάποια αξία ας το κρίνουν οι συμπολίτες μας. Εκείνο όμως που έχει σημασία και μάλιστα πολύ σημαντική είναι να συνειδητοποιήσουμε πού οδηγείται η Ρόδος και η Δωδ/σος ολόκληρη. Και πάνω σ’ αυτή τη βάση να αναζητηθούν και να ενεργοποιηθούν οι υγιείς δυνάμεις της κοινωνίας μας και να πάρουν στα χέρια τους τα ηνία εγκαίρως, γιατί ήδη σε γνωστά εκκολαπτήρια κατασκευάζονται επίδοξοι σωτήρες για να αντικαταστήσουν τους σημερινούς και μάλιστα σε ακόμα πιο χαμηλή από τη σημερινή στάθμη. Τα κίνητρά τους έχουν ήδη αξιολογηθεί: φιλόδοξοι καριερίστες και πρόθυμοι υπηρέτες διαφόρων αφεντάδων…
