Μια ιστορία βγαλμένη από ελληνική δραματική ταινία στο Τριμελές Εφετείο

Μια ιστο­ρία βγαλ­μέ­νη από ελ­λη­νι­κή δρα­μα­τι­κή ται­νία με πρω­τα­γω­νι­στή έναν πρώην τρό­φι­μο των φυ­λα­κών και την πρώην σύ­ζυ­γό του, θα απα­σχο­λή­σει το Τρι­με­λές Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου την 12η Μαΐου 2017.

Ο απο­φυ­λα­κι­σθείς από τις φυ­λα­κές της Θήβας δια­πί­στω­σε ότι η σύ­ζυ­γός του και μάνα των δύο του παι­διών είχε συ­νά­ψει σχέση με έναν πα­ντρε­μέ­νο και λίγες μέρες πριν την απο­φυ­λά­κι­σή του είχε προ­κα­λέ­σει αστι­κά δι­κα­στή­ρια που αφο­ρού­σαν την πε­ριου­σία τους και τη ρύθ­μι­ση των σχέ­σε­ών τους.

Λίγο διά­στη­μα αρ­γό­τε­ρα συ­νε­λή­φθη και φυ­λα­κί­στη­κε εκ νέου στην Τουρ­κία και από εκεί με πλη­ρε­ξού­σιο που χο­ρή­γη­σε στον δι­κη­γό­ρο κ. Β. Κα­τα­βε­νά­κη επε­δί­ω­ξε να πε­ρι­σώ­σει ό,τι του απέ­μει­νε.

Από το έτος 1990 συμ­βί­ω­νε με την αντί­δι­κο, υπή­κοο Ρω­σί­ας, απέ­κτη­σαν δύο παι­διά και το έτος 1998 πα­ντρεύ­τη­καν.

Για την απο­κα­τά­στα­ση της οι­κο­γέ­νειάς τους ερ­γα­ζό­ταν ανελ­λι­πώς σαν υπάλ­λη­λος ή σαν ερ­γά­της οπου­δή­πο­τε υπήρ­χε προ­σφο­ρά για ερ­γα­σία.

Το 2003 αγό­ρα­σε ένα αγρο­τε­μά­χιο, στο οποίο με δα­πά­νες του και δά­νειο που έλαβε με τους ευ­νοϊ­κούς όρους ως παλ­λι­νο­στών, ανή­γει­ρε μια διώ­ρο­φη κα­τοι­κία.

Το έτος 2005 ευ­ρι­σκό­με­νος σε στιγ­μή οι­κο­νο­μι­κού αδιε­ξό­δου και ψυ­χι­κής αδυ­να­μί­ας, λόγω των δα­πα­νών για την ανέ­γερ­ση της οι­κί­ας και με σκοπό να προ­στα­τεύ­σει την οι­κο­γέ­νειά του από τα χρέη που είχαν δη­μιουρ­γη­θεί ενε­πλά­κη, όπως το­νί­ζει, σε δια­κί­νη­ση ναρ­κω­τι­κών ου­σιών.

Από τον Μάρ­τιο του 2005 μέχρι τον Ιού­λιο του 2009 ήταν φυ­λα­κι­σμέ­νος στις φυ­λα­κές Θηβών εκτί­ο­ντας ποινή κά­θειρ­ξης δέκα ετών.

Λόγω της μα­κρό­χρο­νης πα­ρα­μο­νής του στις φυ­λα­κές και προ­κει­μέ­νου να αντε­πε­ξέλ­θει η οι­κο­γέ­νειά του στα βάρη, που εν­δε­χο­μέ­νως θα αντι­με­τώ­πι­ζε και μη γνω­ρί­ζο­ντας τι τους επι­φυ­λάσ­σει το μέλ­λον, εξέ­δω­σε πλη­ρε­ξού­σιο και διό­ρι­σε τη σύ­ζυ­γό του ως ει­δι­κή πλη­ρε­ξου­σία, αντι­πρό­σω­πο και αντί­κλη­τό του με εντο­λές εκτός των άλλων να πωλεί, να πα­ρα­χω­ρεί, με­τα­βι­βά­ζει και πα­ρα­δί­δει προς οιον­δή­πο­τε ακόμη και προς τον εαυτό της με δι­καί­ω­μα αυ­το­σύμ­βα­σης, αντί οιου­δή­πο­τε τι­μή­μα­τος οποιο­δή­πο­τε ακί­νη­το ιδιο­κτη­σί­ας του, όχι όμως χωρίς λο­γο­δο­σία προς εκεί­νον για τις ενέρ­γειές της, καθώς σκο­πός της σύ­ντα­ξής του ήταν να διευ­κο­λυν­θεί η με­τα­βί­βα­ση του ακι­νή­του, αν έκρι­νε ότι υπήρ­χε ανά­γκη για την οι­κο­γέ­νειά του, που αδυ­να­τού­σε να εκ­πλη­ρώ­σει λόγω του εγκλει­σμού του στις φυ­λα­κές.

Τον Αύ­γου­στο του 2009 επέ­στρε­ψε στη Ρόδο μετά την υφ΄ όρο από­λυ­σή του, λόγω καλής δια­γω­γής και ει­λι­κρι­νούς με­τα­μέ­λειας.

Το τε­λευ­ταίο πράγ­μα που θα μπο­ρού­σε να σκε­φτεί ήταν να ανα­κα­λέ­σει το πα­ρα­πά­νω πλη­ρε­ξού­σιο, που δό­θη­κε σε μια στιγ­μή ανά­γκης, απελ­πι­σί­ας και από­γνω­σης και μόνο σε πε­ρί­πτω­ση που χρεια­ζό­ταν να εκ­ποι­ή­σει την πε­ριου­σία του για να προ­στα­τέ­ψει την οι­κο­γέ­νειά του. Όπως ανα­φέ­ρει ο Ρο­δί­της, όσο καιρό ήταν έγκλει­στος στις φυ­λα­κές, η σύ­ζυ­γός του, του συ­μπα­ρα­στε­κό­ταν, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας και δι­καιο­λο­γώ­ντας και την από­γνω­ση στην οποία είχε πε­ριέλ­θει. Παρά τη σω­μα­τι­κή απο­μά­κρυν­σή τους, η ψυ­χι­κή τους επαφή και η συχνή επι­κοι­νω­νία που είχαν, δεν τους εμπό­δι­ζε να προ­γραμ­μα­τί­ζουν για τις οι­κο­γε­νεια­κές τους υπο­χρε­ώ­σεις και για την ανα­τρο­φή των ανη­λί­κων τέ­κνων τους.

Η σύ­ζυ­γός του όμως, όπως δια­πί­στω­σε στην πο­ρεία, επι­με­λώς του είχε απο­κρύ­ψει ότι, το τε­λευ­ταίο εξά­μη­νο πριν από την από­λυ­σή του από τις φυ­λα­κές, είχε συ­νά­ψει ερω­τι­κό δεσμό με άλλον άνδρα, πα­ντρε­μέ­νο με παι­διά.

Η πρώτη φορά που του άφησε να κα­τα­λά­βει ότι κάτι ύπο­πτο συμ­βαί­νει στη σχέση τους ήταν δυο-τρεις μέρες προ­τού επι­στρέ­ψει στη Ρόδο, χωρίς όμως να του απο­κα­λύ­ψει την ακρι­βή αλή­θεια.

Το «κα­λω­σό­ρι­σμα» που του επι­φύ­λα­ξε, όπως πε­ρι­γρά­φει γλα­φυ­ρά, ήταν μια αί­τη­ση ασφα­λι­στι­κών μέ­τρων για την με­τοί­κη­σή του από την οικία τους, μια αί­τη­ση δια­ζυ­γί­ου λόγω τε­τρα­ε­τούς διά­στα­σης, μια αί­τη­ση ασφα­λι­στι­κών μέ­τρων για συ­ντη­ρη­τι­κή κα­τά­σχε­ση της πε­ριου­σί­ας του, μια αγωγή συμ­με­το­χής σε απο­κτή­μα­τα με την οποία του ζη­τού­σε να της με­τα­βι­βά­σει πο­σο­στό 90 % του ακι­νή­του εντός του οποί­ου ήταν η οικία του, μια αί­τη­ση ασφα­λι­στι­κών μέ­τρων ρύθ­μι­σης κα­τά­στα­σης για την επα­νε­γκα­τά­στα­σή της στην οικία του και η με­τοί­κη­σή του.

Υπο­στη­ρί­ζει μά­λι­στα ότι όλα αυτά έγι­ναν με την ψυ­χο­λο­γι­κή πίεση του ερω­τι­κού συ­ντρό­φου της, ώστε να εκλεί­ψει ο κάθε φόβος του και κάθε εν­δε­χό­με­νο της επα­νέ­νω­σής τους σαν σύ­ζυ­γοι.

Υπο­στη­ρί­ζει πα­ρα­πέ­ρα ότι η σύ­ζυ­γός του δεν δί­στα­σε να τον πα­ρου­σιά­σει στα πα­ρα­πά­νω δι­κό­γρα­φα, σαν άν­θρω­πο ασυ­νεί­δη­το, βάρ­βα­ρο, με δε­σπο­τι­κή συ­μπε­ρι­φο­ρά, άπι­στο και επί­σης επι­κίν­δυ­νο ως προς τη σω­μα­τι­κή της ακε­ραιό­τη­τα.

Ισχυ­ρί­ζε­ται ότι χωρίς ίχνος συ­μπό­νιας, ενώ γνώ­ρι­ζε ότι ήταν άνερ­γος, χωρίς βο­ή­θεια, ψυ­χο­λο­γι­κά και ψυ­χι­κά εξου­θε­νω­μέ­νος και εκ­μη­δε­νι­σμέ­νος σαν προ­σω­πι­κό­τη­τα μετά από την μα­κρό­χρο­νη πα­ρα­μο­νή του στη φυ­λα­κή με τις άθλιες συν­θή­κες δια­βί­ω­σης που επι­κρα­τούν σ΄ αυτή, τόσο στις σχέ­σεις με τους συ­γκρα­τού­με­νους, όσο και στις με­θό­δους του σω­φρο­νι­στι­κού συ­στή­μα­τος, το μόνο που επι­δί­ω­κε ήταν η απο­κο­πή του από τα τέκνα του, να βρε­θεί άστε­γος και ανί­κα­νος να ορ­θο­πο­δή­σει και να βρί­σκε­ται αντι­μέ­τω­πος με μια σειρά δι­κα­στη­ρί­ων την πε­ρί­ο­δο που προ­σπα­θού­σε να πε­ρι­σώ­σει τα απο­μει­νά­ρια της προ­σω­πι­κό­τη­τάς του και της υπό­στα­σής του σαν άτομο, σαν μέλος της κοι­νω­νί­ας και σαν πα­τέ­ρας.

Η μο­να­δι­κή επι­κοι­νω­νία που είχαν ήταν οι δια­μά­χες τους στα δι­κα­στή­ρια κάθε φορά που εκ­δι­κα­ζό­ταν μία από τις πα­ρα­πά­νω ανα­φε­ρό­με­νες αι­τή­σεις και αγω­γές.

Με από­φα­ση του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου απορ­ρί­φθη­κε η αί­τη­ση ασφα­λι­στι­κών μέ­τρων για την με­τοί­κη­σή του από την οικία του. Με άλλη από­φα­ση του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου απορ­ρί­φθη­κε η αί­τη­ση ασφα­λι­στι­κών μέ­τρων για την επα­να­γκα­τά­στα­σή της στην οικία τους και την με­τοί­κη­σή του. Με άλλη από­φα­ση του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου απορ­ρί­φθη­κε η αγωγή δια­ζυ­γί­ου της και έγινε δεκτή η δική του αγωγή αφού έγινε δεκτό ότι η έγ­γα­μη συμ­βί­ω­σή τους έχει κλο­νι­σθεί από λό­γους που αφο­ρού­σαν το πρό­σω­πό της και συ­γκε­κρι­μέ­να το γε­γο­νός ότι είχε ήδη συ­νά­ψει δεσμό με άλλο ερω­τι­κό σύ­ντρο­φο.

Η αγωγή συμ­με­το­χής σε απο­κτή­μα­τα με την οποία του ζη­τού­σε να της με­τα­βι­βά­σει πο­σο­στό 90% του ακι­νή­του εντός του οποί­ου ήταν η οικία του μετά από ανα­βο­λές μα­ταιώ­θη­κε. Παρά ταύτα πα­ρέ­λει­ψε να ανα­κα­λέ­σει το πλη­ρε­ξού­σιο με το οποίο τη διό­ρι­σε ως ει­δι­κή πλη­ρε­ξου­σία, αντι­πρό­σω­πο και αντί­κλη­τό του.

Το μο­να­δι­κό πε­ριου­σια­κό του στοι­χείο ήταν ένα οι­κό­πε­δο εκτά­σε­ως 4.080 τ.μ. και η σύ­ζυ­γός του κά­νο­ντας χρήση του πλη­ρε­ξου­σί­ου, χωρίς να τον ενη­με­ρώ­σει και χωρίς τη συ­γκα­τά­θε­σή του απέ­κτη­σε με αυ­το­σύμ­βα­ση την πλήρη κυ­ριό­τη­τά του!!.

Κέρ­δι­σε την πρω­τό­δι­κη δίκη για την κυ­ριό­τη­τα του ακι­νή­του και η υπό­θε­ση επα­να­λαμ­βά­νε­ται στο Εφε­τείο.