Γιαννίτσης: Τα ελλείμματα του ασφαλιστικού ξεπέρασαν και την αύξηση του χρέους

Ο κ. Γιαν­νί­τσης, σε συ­νέ­ντευ­ξή του στο Αθη­ναϊ­κό – Μα­κε­δο­νι­κό Πρα­κτο­ρείο Ει­δή­σε­ων, υπο­στη­ρί­ζει ότι «το ασφα­λι­στι­κό έπαι­ξε πολύ ση­μα­ντι­κό ρόλο. Τα ελ­λείμ­μα­τά του (γύρω στα 120 δισ. ευρώ) με­τα­ξύ 2000 και 2009 αντι­στοι­χού­σαν στο 80% του πρό­σθε­του χρέ­ους που δη­μιουρ­γή­θη­κε», ενώ «στο διά­στη­μα 2010- 2015 η συμ­με­το­χή του ασφα­λι­στι­κού στην αύ­ξη­ση του χρέ­ους ήταν κάπου 120%».

Εξη­γεί δε, ότι η δα­πά­νη για το ασφα­λι­στι­κό, μετά το 2010 διευ­ρύν­θη­κε, ασχέ­τως αν μειώ­θη­κε η δα­πά­νη κατ’ άτομο διότι δεν έγι­ναν ου­σια­στι­κές αλ­λα­γές, ει­σήλ­θαν 800.000 νέοι συ­ντα­ξιού­χοι και μειώ­θη­καν τα ει­σο­δή­μα­τα από ερ­γα­σία με τις πε­ρι­κο­πές των μι­σθών και την ανερ­γία.

Ο πρώην υπουρ­γός στη συ­νέ­ντευ­ξή του στο «Πρα­κτο­ρείο» ανα­φέ­ρε­ται στη «φτώ­χεια» και τις «ανι­σό­τη­τες», όπως δια­μορ­φώ­νο­νται στην πε­ρί­ο­δο μετά το 2009, τις οποί­ες πε­ρι­γρά­φει στο νέο του βι­βλίο. «Όταν πέ­φτουν τα ει­σο­δή­μα­τα, ακόμη κι αν η σχέση ανι­σό­τη­τας πα­ρα­μέ­νει ίδια με­τα­ξύ τους, ου­σια­στι­κά η ανι­σό­τη­τα αυ­ξά­νε­ται», υπο­γραμ­μί­ζει.

Για τη φτώ­χεια, λέει ότι «υπάρ­χει μια μέση μεί­ω­ση του ει­σο­δή­μα­τος του μέσου πο­λί­τη κατά 40%, συ­νυ­πο­λο­γί­ζο­ντας μεί­ω­ση ει­σο­δή­μα­τος, αύ­ξη­ση φόρων και μεί­ω­ση κοι­νω­νι­κών πα­ρο­χών. Οι πιο φτω­χοί είναι τα παι­διά και οι νέοι ως 30 ετών, ενώ οι γυ­ναί­κες κα­τά­φε­ραν να μπουν στην αγορά ερ­γα­σί­ας, έστω με κα­τώ­τε­ρους όρους για να αντι­σταθ­μί­σουν το χα­μέ­νο οι­κο­γε­νεια­κό ει­σό­δη­μα. Το ένα τρίτο από το 1,6 εκα­τομ­μύ­ριο των φτω­χών, είναι νε­ό­πτω­χοι, γέν­νη­μα θρέμ­μα της κρί­σης, οι οποί­οι προ­έρ­χο­νται, σε με­γά­λο βαθμό, από με­σαία και ανώ­τε­ρα στρώ­μα­τα», λέει ο κ. Γιαν­νί­τσης.

Επι­ση­μαί­νει, εξάλ­λου, ότι «τα μόνα με­γέ­θη που αυ­ξή­θη­καν στα χρό­νια της κρί­σης ήταν οι συ­ντά­ξεις και το αγρο­τι­κό ει­σό­δη­μα».

Επι­πλέ­ον ο κ. Γιαν­νί­τσης, θε­ω­ρεί ότι «η πο­λι­τι­κή συ­ναί­νε­ση οδη­γεί στον «ελά­χι­στο κοινό πα­ρο­νο­μα­στή»», ενώ αντι­θέ­τως πι­στεύ­ει ότι «υπάρ­χει μια τε­ρά­στια συ­ναί­νε­ση με­τα­ξύ πο­λι­τι­κών κομ­μά­των για το πε­λα­τεια­κό κρά­τος και για όλα αυτά που μας σπρώ­χνουν προς τα κάτω».

Ο πρώην υπουρ­γός, στη συ­νέ­ντευ­ξή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ανα­δει­κνύ­ει την αντί­φα­ση και το δύ­σκο­λο του εγ­χει­ρή­μα­τος «να ζη­τά­με από το κρά­τος να ακο­λου­θή­σει πο­λι­τι­κές και πρα­κτι­κές που θα ξε­πε­ρά­σουν την κρίση, ερ­χό­με­νο σε σύ­γκρου­ση με τα συμ­φέ­ρο­ντά του», προ­σθέ­το­ντας ότι αυτό είναι εφι­κτό «αν γίνει μια με­γά­λη πο­λι­τι­κή υπέρ­βα­ση». «Αυτό που χρεια­ζό­μα­στε», κα­τα­λή­γει, «είναι ισχυ­ρές πο­λι­τι­κές δυ­νά­μεις, με ισχυ­ρή βού­λη­ση και ισχυ­ρή πο­λι­τι­κή ηγε­σία».