“Διακομματικές νησιωτικές πολιτικές χρειάζεται η Δωδεκάνησος και όχι μόνο παράτες”

Αρθρο του Γ. Νι­κη­τιά­δη στην huffingtonpost.gr

Στην Πα­γκό­σμια Ιστο­ρία, μου είναι άγνω­στη η πε­ρί­πτω­ση άλλου Λαού πέραν του Δω­δε­κα­νη­σια­κού, που να κα­τά­φε­ρε μετά από 7 πε­ρί­που αιώ­νες κάτω από ξέ­νους κα­τα­κτη­τές, όχι απλώς να δια­τη­ρή­σει τη γλώσ­σα και τη θρη­σκεία του, αλλά κυ­ρί­ως να κρα­τή­σει αλώ­βη­τη την Εθνι­κή του συ­νεί­δη­ση.

Φέτος, στις 7 Μαρ­τί­ου συ­μπλη­ρώ­νο­νται 70 χρό­νια από την ιερή εκεί­νη ημε­ρο­μη­νία που οι Δω­δε­κα­νή­σιοι έγι­ναν πλέον και τυ­πι­κώς, διότι ου­σια­στι­κώς ήταν πάντα, Έλ­λη­νες υπή­κο­οι.

 Η Βουλή των Ελ­λή­νων, για δεύ­τε­ρη χρο­νιά τιμά την ημέρα αυτή με ει­δι­κή εκ­δή­λω­ση , στην οποία θα πα­ρα­στεί ο πρώ­τος πο­λί­της της χώρας και στην οποία έχουν προ­σκλη­θεί οι αρ­χη­γοί όλων των κομ­μά­των.

Αυτά είναι τα καλά νέα. Θα με ερω­τή­σε­τε, υπάρ­χουν και κακά; Δυ­στυ­χώς υπάρ­χουν και είναι πολύ κακά νέα.

Ακού­στε λοι­πόν. Η Δω­δε­κά­νη­σος, για πρώτη φορά μετά την απε­λευ­θέ­ρω­ση, έχει βρε­θεί σε τόσο τρα­γι­κή κα­τά­στα­ση. Η οι­κο­νο­μι­κή κρίση που τα­λα­νί­ζει την χώρα για εφτά χρό­νια τώρα, είναι πολύ πιο δυ­σβά­στα­χτη για τα νησιά του Νο­τιο­α­να­το­λι­κού Αι­γαί­ου, αφού τα λι­μνά­ζο­ντα προ­βλή­μα­τα της νη­σιω­τι­κό­τη­τας, πολ­λα­πλα­σί­α­σαν για τα νησιά τις δυ­σκο­λί­ες που περ­νά­ει η υπό­λοι­πη χώρα με την κρίση. Νησιά που είχαν κα­θη­με­ρι­νή αε­ρο­πο­ρι­κή σύν­δε­ση με την Αθήνα, τον τε­λευ­ταίο χρόνο είδαν την επι­κοι­νω­νία τους με την πρω­τεύ­ου­σα της χώρας να πε­ριο­ρί­ζε­ται στο ένα τρίτο. Το ίδιο ισχύ­ει και με την ακτο­πλοϊ­κή επι­κοι­νω­νία, ενώ ταυ­το­χρό­νως το κό­στος με­τα­φο­ράς, αντί να μειώ­νε­ται αυ­ξά­νε­ται διαρ­κώς. Τι ση­μαί­νει αυτό; Ακρι­βό­τε­ρη βεν­ζί­νη, ακρι­βό­τε­ρα προ­ϊ­ό­ντα, ακρι­βό­τε­ρο συ­νο­λι­κώς κό­στος ζωής σε σχέση με την υπό­λοι­πη Ελ­λά­δα.

Στα νησιά της Δω­δε­κα­νή­σου δη­λα­δή, δεν φτά­νει που βλέ­πουν όλοι οι μι­σθω­τοί και συ­ντα­ξιού­χοι τους μι­σθούς και τις συ­ντά­ξεις τους να εξα­νε­μί­ζο­νται, την ίδια ώρα το κό­στος ζωής εκτι­νάσ­σε­ται με απί­στευ­τη δυ­σα­να­λο­γία σε σχέση με την Ηπει­ρω­τι­κή Ελ­λά­δα. Ταυ­το­χρό­νως, οι υπη­ρε­σί­ες υγεί­ας που έχουν φθά­σει σε επί­πε­δο τρα­γι­κό σε όλη τη χώρα, στα νησιά ακο­λου­θώ­ντας την ίδια και χει­ρό­τε­ρη πο­ρεία, οδη­γούν τους νη­σιώ­τες σε από­γνω­ση αφού σχε­δόν δεν έχουν τρόπο δια­φυ­γής. Γιατί; Διότι, ο πο­λί­της της Ηπει­ρω­τι­κής Ελ­λά­δας θα με­τα­κι­νη­θεί ως ασθε­νής με αυ­το­κί­νη­το, λε­ω­φο­ρείο, τρένο ή ασθε­νο­φό­ρο και θα με­τα­βεί σε ένα νο­σο­κο­μείο που θα μπο­ρεί να βοη­θη­θεί. Στα νησιά πως θα γίνει αυτό; Πώς θα πάει σε με­γά­λο, πιο στε­λε­χω­μέ­νο και εξο­πλι­σμέ­νο νο­σο­κο­μείο ο Κα­σιώ­της, ο Πά­τμιος, ο Νι­σύ­ριος, κ.ο.κ ;

Δυ­στυ­χώς όμως, δεν είναι μόνο αυτά. Στη Δω­δε­κά­νη­σο, μετά από χρό­νια κα­θε­στώ­τος μειω­μέ­νου συ­ντε­λε­στή ΦΠΑ, για πρώτη φορά, με ελά­χι­στες εξαι­ρέ­σεις κα­ταρ­γή­θη­καν οι μειω­μέ­νοι συ­ντε­λε­στές ΦΠΑ από αυ­τούς που είχαν υπο­σχε­θεί τα αντί­θε­τα, με συ­νέ­πεια να προ­στε­θεί άλλο ένα βάρος μέσα στην κρίση. Και μι­λά­με για άνισο βάρος, διότι η αύ­ξη­ση των συ­ντε­λε­στών ΦΠΑ δεν έγινε ανα­λο­γι­κώς όπως στην υπό­λοι­πη Ελ­λά­δα. Εδώ μι­λά­με για αύ­ξη­ση εντε­λώς ισο­πε­δω­τι­κή για την οι­κο­νο­μία των νη­σιών. Ενώ δη­λα­δή στην υπό­λοι­πη Ελ­λά­δα εί­χα­με αύ­ξη­ση ΦΠΑ σε επί­πε­δο 1%, στη Δω­δε­κά­νη­σο εί­χα­με αύ­ξη­ση της τά­ξε­ως του 7%. Το βάρος δη­λα­δή για τα νησιά σε σχέση με την Ηπει­ρω­τι­κή Ελ­λά­δα είναι 30% βα­ρύ­τε­ρο!

Μαζί με τα πα­ρα­πά­νω, τα νησιά μας έγι­ναν τα πρώτα θύ­μα­τα της προ­σφυ­γι­κής κρί­σης και σή­με­ρα κα­θιε­ρώ­νο­νται ως χώροι για hot spots και ανα­χω­ρη­σια­κά κέ­ντρα. Την ώρα που οι νη­σιώ­τες μας ανα­δει­κνύ­ουν έναν αλ­τρουι­σμό πρω­τό­γνω­ρο, το βρα­βείο της πο­λι­τεί­ας είναι η με­τα­τρο­πή των νη­σιών τους σε φυ­λα­κές προ­σφύ­γων και με­τα­να­στών, χωρίς με­λέ­τη και χωρίς σχέ­διο. Και λέω χωρίς σχέ­διο, διότι ποιος σώ­φρων θα έκανε ποτέ στη του­ρι­στι­κή Κω hot spot και ανα­χω­ρη­σια­κό κέ­ντρο; Σκε­φθεί­τε στην Ισπα­νία να έκα­ναν στην Μα­γιόρ­κα τέ­τοια κέ­ντρα.

Σαν να μην έφθα­ναν όλα αυτά, ξύ­πνη­σε ο «καλός» γεί­το­νας και τον τε­λευ­ταίο χρόνο απο­κα­λύ­πτει, όχι πλέον μόνο με λόγια, αλλά και με έργα τις δια­θέ­σεις του, σε ό,τι αφορά τα νησιά της Δω­δε­κα­νή­σου. Επι­σκέ­ψεις στα Ίμια, βολές στο Φαρ­μα­κο­νή­σι, δια­μαρ­τυ­ρί­ες για τους αλε­ξι­πτω­τι­στές στην Κω, πολ­λα­πλα­σια­σμός των πα­ρα­βιά­σε­ων του ενα­έ­ριου και θα­λάσ­σιου χώρου μας. Τι άλλο χρειά­ζε­ται για να πούμε ότι ποτέ άλ­λο­τε μετά την απε­λευ­θέ­ρω­ση δεν βρέ­θη­κε σε τόσο τρα­γι­κή κα­τά­στα­ση η Δω­δε­κά­νη­σος. Το πρό­βλη­μα πλέον, λαμ­βά­νει Εθνι­κή διά­στα­ση.

Η μη­τέ­ρα – πα­τρί­δα, μετά την εν­σω­μά­τω­ση έδωσε κί­νη­τρα ώστε οι κά­τοι­κοι της Δω­δε­κα­νή­σου να κα­τα­φέ­ρουν την ανα­συ­γκρό­τη­ση των νη­σιών. Οι Δω­δε­κα­νή­σιοι με σκλη­ρή ερ­γα­σία και οξύ­τη­τα πνεύ­μα­τος κα­τά­φε­ραν όχι μόνο να πε­τύ­χουν την ανα­συ­γκρό­τη­ση μιας πε­ριο­χής που μέχρι πριν από 70 χρό­νια ανήκε διοι­κη­τι­κά στην Ιτα­λία, αλλά και να φέ­ρουν ανά­πτυ­ξη δια­βλέ­πο­ντας ήδη από την δε­κα­ε­τία του ΄70 την αξία του του­ρι­σμού. Εκεί­νο όμως που δεν είδε η μη­τέ­ρα-πα­τρί­δα είναι ότι πέραν της ανά­γκης να ανα­συ­γκρο­τη­θεί μια πε­ριο­χή λε­η­λα­τη­μέ­νη από ξέ­νους κα­τα­κτη­τές για 700 κοντά χρό­νια, χρειά­ζο­νταν και εξει­δι­κευ­μέ­νες πο­λι­τι­κές για την άμ­βλυν­ση των εμπο­δί­ων της νη­σιω­τι­κό­τη­τας. Το πρό­βλη­μα αυτό, δυ­στυ­χώς ποτέ δεν αντι­με­τω­πί­σθη­κε με σχέ­διο και στρα­τη­γι­κή. Σή­με­ρα πια, πέρα από την οι­κο­νο­μι­κή κρίση της χώρας, πέρα και από τα προ­βλή­μα­τα της νη­σιω­τι­κό­τη­τας, προ­στέ­θη­καν και οι πα­ρά­ξε­νες και ανι­στό­ρη­τες ορέ­ξεις των «καλών» γει­τό­νων μας.

Τι θα πρέ­πει να γίνει; Μία είναι η απά­ντη­ση. Σύ­στα­ση Δια­κομ­μα­τι­κής Επι­τρο­πής που θα ανα­λά­βει να φέρει εντός 12 μηνών προς ψή­φι­ση Νόμο πλαί­σιο που θα χα­ράσ­σει συ­γκε­κρι­μέ­νες στρα­τη­γι­κές ανά­πτυ­ξης και οι­κο­νο­μι­κής θω­ρά­κι­σης της Δω­δε­κα­νή­σου. Πο­λι­τι­κές που θα επι­λύ­ουν ορι­στι­κώς και αμε­τα­κλή­τως την επι­κοι­νω­νία κάθε νη­σιού με το εθνι­κό κέ­ντρο και τα υπό­λοι­πα νησιά σε ημε­ρή­σια βάση. Πο­λι­τι­κές που θα δια­σφα­λί­ζουν την πα­ρο­χή των προ­ϊ­ό­ντων της δη­μό­σιας διοί­κη­σης εκεί που ζει κάθε νη­σιώ­της και όχι μα­κριά του. Πο­λι­τι­κές που θα δί­δουν ιδιαί­τε­ρα και στο­χευ­μέ­να κί­νη­τρα για επεν­δύ­σεις στα νησιά. Πο­λι­τι­κές που θα κα­τα­τεί­νουν να γίνει η Δω­δε­κά­νη­σος αυτό που δεν διεκ­δι­κή­σα­με ποτέ ως οφεί­λα­με. Τόπος φο­ρο­α­παλ­λα­γών και χα­μη­λής φο­ρο­λο­γί­ας για προ­σέλ­κυ­ση επεν­δύ­σε­ων. Πο­λι­τι­κές που θα δια­σφα­λί­ζουν του­ρι­σμό για ολό­κλη­ρο το χρόνο, ώστε να αυ­ξη­θεί το συ­νο­λι­κό ει­σό­δη­μα (κάτι που μπο­ρεί να γίνει εύ­κο­λα), έτσι ώστε η όποια χα­μη­λή φο­ρο­λό­γη­ση να υπερ­κα­λύ­πτε­ται από την αύ­ξη­ση της φο­ρο­λο­γη­τέ­ας ύλης.

Οι πα­ρα­πά­νω προ­τά­σεις, υιο­θε­τού­με­νες από την κυ­βέρ­νη­ση (την ση­με­ρι­νή και την αυ­ρια­νή) και από όλα τα κόμ­μα­τα, θα ήταν ο κα­λύ­τε­ρος εορ­τα­σμός της επό­με­νης επε­τεί­ου. Θα ήταν το κα­λύ­τε­ρο όπλο, για να διεκ­δι­κή­σου­με για τα νησιά μας από την Ε.Ε, αυτά που δεν διεκ­δι­κή­σα­με όταν έγινε η εί­σο­δος μας στη με­γά­λη οι­κο­γέ­νεια της Ευ­ρώ­πης. Καλές λοι­πόν οι πα­ρά­τες και οι εορ­τα­σμοί, αλλά δεν φτά­νουν για τα νησιά μας. Εκεί­νο που χρειά­ζε­ται, είναι δια­κομ­μα­τι­κές πο­λι­τι­κές. Και­ρός εμείς οι νη­σιώ­τες να το αξιώ­σου­με και οι συ­μπα­τριώ­τες μας της ηπει­ρω­τι­κής χώρας να το κα­τα­νο­ή­σουν.