Ν. Ανδρουλάκης: «Το πρόγραμμα της Νισύρου θα έχει την ίδια κατάληξη με το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης»

Κύριε Ανδρου­λάκη, συμπλη­ρώ­θη­καν δύο χρόνια με την κυβέρ­νηση Σύριζα-ΑΝΕΛ στην εξουσία και αντί να δούμε βελ­τί­ωση, σύμφωνα με όσα υπό­σχο­νταν τον Γενάρη του 2015, η Ελλάδα βυθί­ζε­ται πιο βαθιά στην ύφεση και στα Μνη­μό­νια. Τελικά, υπάρχει φως στην άκρη του τούνελ γι αυτή την χώρα;

Ακόμα και να κλείσει η δια­πραγ­μά­τευση οι ανα­πτυ­ξια­κές προ­ο­πτι­κές της οικο­νο­μίας δεν θα βελ­τιω­θούν. Η Κυβέρ­νηση έχει εγκλω­βι­στεί σε μια αδιέ­ξοδη στρα­τη­γική με απο­τέ­λε­σμα να συνυ­πο­γρά­φει υπερ­βο­λικά πρω­το­γενή πλε­ο­νά­σματα που εξα­σφα­λί­ζουν συν­θή­κες δημο­σιο­νο­μι­κής ασφυ­ξίας. Επί εξήμισι και πλέον χρόνια, η χώρα παλεύει για να βγει από την κρίση.

Η χώρα χρειά­ζε­ται ένα θετικό άλμα προς τα εμπρός, η κυβέρ­νηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ όμως δεν μπορεί να το επι­τύ­χει. Στη θέση του φόβου και της αβε­βαιό­τη­τας πρέπει να μπει πια μια συντε­ταγ­μένη πορεία προς την ανά­καμψη. Ο νέος εθνικός στόχος για επι­τά­χυνση της ανά­καμ­ψης δεν πρέπει να ταυ­τί­ζε­ται αλλά να υπερ­βαί­νει τα μνη­μό­νια και τα προ­γράμ­ματα προ­σαρ­μο­γής. Προς τα πού θέλουμε να πάει η χώρα τα επόμενα δέκα χρόνια; Θέλουμε μια χώρα με μια οικο­νο­μία σύγ­χρονη κι ευρω­παϊκή στον πυρήνα των ισχυρών της ΕΕ, ικανή να επι­βιώ­σει με τις δικές της δυνά­μεις στον παγκό­σμιο οικο­νο­μικό αντα­γω­νι­σμό ή θέλουμε να διο­λι­σθή­σουμε σε μια κατά­σταση μεταξύ Ευρώπης, Βαλ­κα­νίων και Ανα­το­λής;

Για τους προ­ο­δευ­τι­κούς Έλληνες η απά­ντηση είναι σαφής. Ο δρόμος της εύκολης και ρηχής ανά­πτυ­ξης, που σημά­δεψε τη χώρα την τελευ­ταία δεκα­ε­τία, και τώρα κιν­δυ­νεύει να την κατα­στή­σει μια μαύρη τρύπα στη ΝΑ Ευρώπη, δεν υφί­στα­ται ως εναλ­λα­κτική επιλογή.

Ο κ. Τσίπρας, επι­σκέ­φθηκε πριν τα Χρι­στού­γεννα τη Νίσυρο όπου προέβη σε εξαγ­γε­λίες για την ελά­φρυνση των νησιω­τών. Την ίδια ώρα, τα νησιά έχουν ήδη υποστεί τερά­στιες συνέ­πειες από τις αυξή­σεις του ΦΠΑ και την κατάρ­γηση του ειδικού φορο­λο­γι­κού καθε­στώ­τος.

Πολύ φοβάμαι ότι το «πρό­γραμμα της Νισύρου» θα έχει την ίδια κατά­ληξη με το περί­φημο «πρό­γραμμα της Θεσ­σα­λο­νί­κης».  Ο μονα­δι­κός λόγος για την κατάρ­γηση του ειδικού φορο­λο­γι­κού καθε­στώ­τος και την αύξηση του ΦΠΑ είναι ακριβώς η ανάγκη να καλυ­φθούν οι απώ­λειες από τα 89 δις χρέος που μας φόρτωσε η περή­φανη δια­πραγ­μά­τευση των κκ και Βαρου­φάκη. Είναι εξω­φρε­νικό, η Κυβέρ­νηση να  εξαγ­γέλ­λει μέτρα για την ενί­σχυση της νησιω­τι­κής πολικής, και την ίδια στιγμή να επι­βα­ρύ­νει τους νησιώ­τες με νέα, επι­πρό­σθετα, φορο­λο­γικά βάρη. Πρό­κει­ται για τον απόλυτο παρα­λο­γι­σμό.

Το προ­σφυ­γικό, παρα­μέ­νει μια «ανοιχτή πληγή» για την χώρα μας. Η κυβέρ­νηση Σύριζα-ΑΝΕΛ απέ­δειξε ότι δεν μπο­ρούσε (και δεν μπορεί) να το δια­χει­ρι­στεί. Τι πρέπει να γίνει;

Δυστυ­χώς η δια­χει­ρι­στική ανε­πάρ­κεια της κυβέρ­νη­σης είναι, και, σε αυτόν τον τομέα εμφανής. Οι αβλε­ψίες του παρελ­θό­ντος και η ελα­φρό­τητα στην αντι­με­τώ­πιση εξαι­ρε­τικά σημα­ντι­κών ζητη­μά­των μας οδή­γη­σαν στην σημε­ρινή κατά­σταση. Το ερώτημα είναι τι ρεα­λι­στικά μπορεί να γίνει τώρα. Η απά­ντηση είναι απλή: πρέπει να λει­τουρ­γή­σει η μετε­γκα­τά­σταση προς τις ευρω­παϊ­κές χώρες και οι επι­στρο­φές προς την Τουρκία, όπως ήδη προ­βλέ­πε­ται. Για να συμβούν αυτά πρέπει η κυβέρ­νηση να πιέσει τις ευρω­παϊ­κές χώρες να υπο­δε­χθούν τον αριθμό προ­σφύ­γων που έχει δεσμευ­τεί η κάθε μια στα πλαίσια της μετε­γκα­τά­στα­σης αλλά πρέπει παράλ­ληλα να απορ­ρί­πτο­νται και οι αιτή­σεις ασύλου των οικο­νο­μι­κών μετα­να­στών ώστε να επα­να­προ­ω­θού­νται στην Τουρκία. Δυστυ­χώς, η κυβέρ­νηση δεν δείχνει να δρα­στη­ριο­ποιεί­ται προς αυτές τις δυο κατευ­θύν­σεις με απο­τέ­λε­σμα να αυξά­νε­ται όλο και περισ­σό­τερο ο αριθμός των προ­σφύ­γων και μετα­να­στών στα νησιά μας.

Πώς είναι τώρα το κλίμα στην Ευρώπη απέ­να­ντι στην χώρα μας; Τι εισπρά­τετε εσείς στο Ευρω­κοι­νο­βού­λιο;

Η Ελλάδα πάντα προ­κα­λεί θετικές αντι­δρά­σεις. Ωστόσο, οι καιροί και οι προ­τε­ραιό­τη­τες έχουν αλλάξει. Η Ελλάδα δεν είναι πλέον η μονα­δική πρό­κληση που αντι­με­τω­πί­ζει η Ευρώπη. Η ιταλική κρίση, το Brexit και οι ανα­τρο­πές που φέρνει η εκλογή Τραμπ κυριαρ­χούν στους σχε­δια­σμούς εν όψει των γαλ­λι­κών, ολλαν­δι­κών και γερ­μα­νι­κών εκλογών και φυσικά και οι ευρύ­τε­ρες προ­κλή­σεις που προ­κύ­πτουν εκτός των ευρω­παϊ­κών συνόρων. Με αυτές τις συν­θή­κες, χρειά­ζε­ται προσοχή για να απο­φύ­γουμε τον ενδε­χό­μενο από­μεί­ω­σης των συμ­μα­χιών μας.

Μπορεί να βελ­τιω­θεί η στάση των Θεσμών στο θέμα του χρέους; Και πώς μπορεί να προ­χω­ρή­σει η κυβέρ­νηση στην β’ αξιο­λό­γηση;  

Τα περι­θώ­ρια βελ­τί­ω­σης της στάσης των θεσμών είναι δεδο­μένα και καθο­ρί­ζο­νται από την συμ­φω­νία που έχει υπο­γρά­ψει η Κυβέρ­νηση. Αυτό είναι ένα δεδο­μένο και δεν πρό­κει­ται να αλλάξει παρά το γεγονός ότι ο κ. Τσίπρας, τεχνηέ­ντως παρα­λεί­πει να ανα­φερ­θεί σε αυτή την πραγ­μα­τι­κό­τητα διε­ξο­δικά. Το πρό­γραμμα που εφαρ­μό­ζει η κυβέρ­νηση με την ανοχή ή και τις ευλο­γίες των δανει­στών δεν οδηγεί στην ολο­κλή­ρωση της β’ αξιο­λό­γη­σης και έξοδο από την κρίση αλλά στην παρά­ταση μιας προ­βλη­μα­τι­κής κατά­στα­σης.

Η αλήθεια είναι ότι η κυβέρ­νηση με τους αδέ­ξιους χει­ρι­σμούς της έχει εγκλω­βι­στεί σε μια μη ρεα­λι­στική προ­ο­πτική με υπερ­βο­λικά πρω­το­γενή πλε­ο­νά­σματα και έναν μόνιμο κόφτη σε δαπάνες, μισθούς και συντά­ξεις. Αυτό αντα­να­κλά­ται και στα επι­τό­κια, στα οποία, το 3ετές ελλη­νικό ομόλογο παρα­μέ­νει πάνω από το 7,5%, υψη­λό­τερα δηλαδή  από το επι­τό­κιο του 10ετούς που είναι 7%. Εάν προ­α­λεί­φο­νταν θετικές εξε­λί­ξεις θα έπρεπε να ισχύει το ακριβώς αντί­θετο.

Μετά τα συνεχή τρο­μο­κρα­τικά χτυ­πή­ματα πώς βλέπετε την εντα­ξιακή πορεία της Τουρ­κίας στην Ευρώπη; Κιν­δυ­νεύ­ουμε όλοι από μια ‘προσφυγική’ πλημ­μύρα;

Η εντα­ξιακή πορεία της Τουρ­κίας εξαρ­τά­ται από τον σεβασμό των ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των και την προ­σή­λωση της στο διεθνές δίκαιο. Ο κ. Ερντο­γάν θεωρεί ότι μπορεί να εκβιά­σει την ΕΕ με το προ­σφυ­γικό για να κλεί­σουμε τα μάτια στις παρα­βιά­σεις των ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των. Δυστυ­χώς, με την υπο­χω­ρη­τι­κό­τητα τους, το ίδιο φαί­νε­ται να πιστεύ­ουν και ορι­σμέ­νοι Ευρω­παίοι ηγέτες. Αντί­θετα, μαζί με τους συνά­δελ­φους μου στο Ευρω­παϊκό Κοι­νο­βού­λιο, με την εξαί­ρεση μιας μικρής μειο­ψη­φίας, θεω­ρούμε ότι πρέπει να λέμε τα πράγ­ματα όπως είναι. Εάν η Τουρκία επι­θυ­μεί να συνε­χι­στούν οι δια­πραγ­μα­τεύ­σεις τότε θα πρέπει να σέβεται τα ανθρώ­πινα δικαιώ­ματα, το κράτος δικαίου και να συμ­βάλ­λει θετικά στην περι­φε­ρειακή στα­θε­ρό­τητα.

Η Ν.Δ. ζητά εκλογές. Εκτι­μάτε ότι θα γίνουν σύντομα και πώς βλέπετε να προχωρά ο δικός σας χώρος;

Ο καθένας μπορεί να ζητά εκλογές για τους δικούς του μικρο­πο­λι­τι­κούς σκοπούς, η  αλήθεια όμως είναι ότι η χώρα χρειά­ζε­ται πολι­τική στα­θε­ρό­τητα και όχι να κατα­φεύ­γει σε εκλο­γι­κές  ανα­με­τρή­σεις κάθε δυο χρόνια. Ωστόσο, είναι σαφές ότι η σημε­ρινή κυβέρ­νηση δεν αντα­πο­κρί­νε­ται στις ανάγκες των καιρών. Ο πολι­τι­κός χρόνος έχει κατα­στεί ιδιαί­τερα πυκνός και δεν έχουμε την πολυ­τέ­λεια της απρα­ξίας. Η κυβέρ­νηση πρέπει να απο­φα­σί­σει εάν θέλει να κυβερ­νή­σει ή όχι. Εάν δεν θέλει ή δεν μπορεί, τότε οφείλει να παραι­τη­θεί.

Σε αυτή την περί­πτωση η δημο­κρα­τική παρά­ταξη οφείλει να είναι έτοιμη να επι­τε­λέ­σει το ιστο­ρικό της καθήκον, όπως έχει κάνει και στο παρελ­θόν και όπως περι­μέ­νουν να κάνουμε οι πολίτες. Ελπίζω, ότι αυτή η μάχη θα δοθεί με όρους ενό­τη­τας και χωρίς τους αρχη­γι­σμούς του παρελ­θό­ντος.