Παραγράφεται οριστικά το πρόστιμο 375.000 ευρώ στον Αλ. Μητρόπουλο

Ορι­στι­κά πα­ρα­γρά­φε­ται το  πρό­στι­μο των 375.329,08 ευρώ  που  έχει επι­βλη­θεί στον τέως αντι­πρό­ε­δρο της Βου­λής Αλέξη Μη­τρό­που­λο, με αμε­τά­κλη­τη από­φα­ση της αυ­ξη­μέ­νης 7με­λούς  σύν­θε­σης του Β΄ Τμή­μα­τος του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας, βά­ζο­ντας επί­σης τα­φό­πλα­κα  στους ανα­δρο­μι­κούς φο­ρο­ε­λέγ­χους για τις λί­στες φο­ρο­δια­φυ­γής πέραν της δε­κα­ε­τί­ας.

Η από­φα­ση αυτή αφε­νός δι­καιώ­νει τον πρώην αντι­πρό­ε­δρο της Βου­λής  λόγω πα­ρα­γρα­φής και αφε­τέ­ρου επα­νε­πι­βαιώ­νε­ται με επί­ση­μο δι­κα­στι­κό τρόπο  ότι η πα­ρά­τα­ση των προ­θε­σμιών πα­ρα­γρα­φής που επήλ­θαν με νό­μους του ΥΠΟΙΚ, αντι­βαί­νει στις αρχές της ασφά­λειας δι­καί­ου και της προ­στα­τευό­με­νης εμπι­στο­σύ­νης που επι­βάλ­λουν τη σαφή δια­τύ­πω­ση των κα­νό­νων δι­καί­ου.Εν ολί­γοις θα πρέ­πει να ξε­χά­σου­με τις έρευ­νες για την πα­ρελ­θού­σα φο­ρο­δια­φυ­γή πέραν της δε­κα­ε­τί­ας, κάτι που ση­μαί­νει απώ­λεια εκα­τομ­μυ­ρί­ων για το δη­μό­σιο.

Πα­ρα­γρα­φή

Στον κ.Μη­τρό­που­λο είχε επι­βλη­θεί συ­νο­λι­κό πρό­στι­μο 942.136,60 ευρώ, αλλά  με από­φα­ση της επι­τρο­πής διοι­κη­τι­κής επί­λυ­σης φο­ρο­λο­γι­κών δια­φο­ρών του άρ­θρου 70Α του ν. 2238/94,   το πρό­στι­μο πε­ριο­ρί­σθη­κε στο ποσό των 375.329,08 ευρώ.

Η πρώτη από­φα­ση του ΣτΕ (πε­ντα­με­λής σύν­θε­ση) ήταν υπέρ του καθώς κρί­θη­κε ότι οι δύο ενα­ντί­ον του Εφε­τεια­κές απο­φά­σεις  έκρι­ναν μη νο­μί­μως   για την 10ετή πα­ρα­γρα­φή που πα­ρα­τά­θη­κε, αρ­χι­κά με το νόμο 3888/2010 και πε­ραι­τέ­ρω με τους νό­μους 4002/2011 και 4098/2012. Η από­φα­ση αυτή επι­κυ­ρώ­θη­κε και από την 7μελή σύν­θε­ση καθώς μεν “δεν εμπο­δί­ζε­ται η φο­ρο­λο­γι­κή αρχή, έχο­ντας διε­νερ­γή­σει στο πα­ρελ­θόν έλεγ­χο στα βι­βλία και στοι­χεία του επι­τη­δευ­μα­τία για ορι­σμέ­νη χρήση (και έχο­ντας ακόμη εκ­δώ­σει και πράξη επι­βο­λής προ­στί­μου για πα­ρα­βά­σεις που δια­πι­στώ­θη­καν κατά τη χρήση αυτή), να επα­νέλ­θει και ανε­ξάρ­τη­τα από την ορι­στι­κο­ποί­η­ση της φο­ρο­λο­γι­κής εγ­γρα­φής στις προ­βλε­πό­με­νες φο­ρο­λο­γί­ες, να διε­νερ­γή­σει επα­να­λη­πτι­κό έλεγ­χο των βι­βλί­ων και στοι­χεί­ων για την ίδια  χρήση και ακο­λού­θως να εκ­δώ­σει (και άλλη) πράξη επι­βο­λής προ­στί­μου για άλλες πα­ρα­βά­σεις που τυχόν δια­πι­στώ­νο­νται κατά τον έλεγ­χο αυτό”.

Όμως – κατά το ΣτΕ  “η αρχή της ασφά­λειας δι­καί­ου, η οποία απορ­ρέ­ει από την αρχή του κρά­τους δι­καί­ου και ιδίως από τις δια­τά­ξεις των άρ­θρων 2 παρ.1 και 25 παρ. 1 του Συ­ντάγ­μα­τος και ει­δι­κό­τε­ρη εκ­δή­λω­ση της οποί­ας απο­τε­λεί η αρχή της προ­στα­τευό­με­νης εμπι­στο­σύ­νης του διοι­κου­μέ­νου, επι­βάλ­λει, ιδίως, τη σα­φή­νεια και την προ­βλέ­ψι­μη εφαρ­μο­γή των δια­τά­ξε­ων και πρέ­πει να τη­ρεί­ται με ιδιαί­τε­ρη αυ­στη­ρό­τη­τα, όταν πρό­κει­ται για δια­τά­ξεις που μπο­ρούν να έχουν σο­βα­ρές οι­κο­νο­μι­κές επι­πτώ­σεις στους εν­δια­φε­ρό­με­νους. Η ως άνω θε­με­λιώ­δης αρχή απαι­τεί η κα­τά­στα­ση του φο­ρο­λο­γου­μέ­νου, όσον αφορά την εκ μέ­ρους του τή­ρη­ση των κα­νό­νων της φο­ρο­λο­γι­κής νο­μο­θε­σί­ας, να μην μπο­ρεί να τί­θε­ται επ΄ αό­ρι­στον εν αμ­φι­βό­λω”.

Και συ­νε­χί­ζουν οι σύμ­βου­λοι Επι­κρα­τεί­ας:

“Συ­να­κό­λου­θα, για τον κα­τα­λο­γι­σμό πα­ρα­βά­σε­ων των κα­νό­νων της φο­ρο­λο­γι­κής νο­μο­θε­σί­ας και πε­ραι­τέ­ρω για την επι­βο­λή στον πα­ρα­βά­τη σχε­τι­κών κυ­ρώ­σε­ων, όπως τα πρό­στι­μα για πα­ρα­βά­σεις των δια­τά­ξε­ων του ΚΒΣ, απαι­τεί­ται να εφαρ­μό­ζε­ται προ­θε­σμία πα­ρα­γρα­φής, η οποία προ­κει­μέ­νου να εκ­πλη­ρώ­νει τη συ­νι­στά­με­νη στη δια­σφά­λι­ση της ως άνω αρχής λει­τουρ­γί­ας της, πρέ­πει να ορί­ζε­ται εκ των προ­τέ­ρων και να είναι επαρ­κώς προ­βλέ­ψι­μη από τον εν­δια­φε­ρό­με­νο, δύ­να­ται δε,  κατ΄ εξαί­ρε­ση  -υπό τον όρο της συν­δρο­μής ει­δι­κώς τεκ­μη­ριω­μέ­νων πε­ρι­στά­σε­ων-  οποία είναι στε­νώς ερ­μη­νευ­τέα, να πα­ρα­τα­θεί.

Η πα­ρα­γρα­φή αυτή πρέ­πει, επί­σης, να έχει συ­νο­λι­κά εύ­λο­γη διάρ­κεια, δη­λα­δή να συ­νά­δει προς την αρχή της ανα­λο­γι­κό­τη­τας, ώστε αφε­νός να επι­τρέ­πει τον απο­τε­λε­σμα­τι­κό έλεγ­χο της εκ μέ­ρους των φο­ρο­λο­γου­μέ­νων τή­ρη­σης των φο­ρο­λο­γι­κών τους υπο­χρε­ώ­σε­ων, χωρίς όμως να εν­θαρ­ρύ­νει απρα­ξία των φο­ρο­λο­γι­κών αρχών και αφε­τέ­ρου να μην αφή­νει τους μέν φο­ρο­λο­γου­μέ­νους έκ­θε­τους σε μακρά πε­ρί­ο­δο ανα­σφά­λειας δι­καί­ου  -που απο­τε­λεί πα­ρά­γο­ντα απο­τρε­πτι­κό για την ανά­πτυ­ξη οι­κο­νο­μι­κών δρα­στη­ριο­τή­των με δυ­σμε­νείς επι­πτώ­σεις στην ανά­πτυ­ξη, γε­νι­κό­τε­ρα, και της εθνι­κής οι­κο­νο­μί­ας- και στον κίν­δυ­νο να μην είναι πλέον σε θέση, μετά την πα­ρέ­λευ­ση μα­κρού χρό­νου από το γε­γο­νός που γεννά τη φο­ρο­λο­γι­κή υπο­χρέ­ω­ση και την κτήση του δια­φυ­γό­ντος τη φο­ρο­λο­γία πε­ριου­σια­κού οφέ­λους, να αμυν­θούν προ­ση­κό­ντως ένα­ντι σχε­τι­κού ελέγ­χου, το δε Δη­μό­σιο έκ­θε­το στον κίν­δυ­νο αδυ­να­μί­ας εί­σπρα­ξης τυχόν βε­βαιου­μέ­νων ποσών προ­στί­μων”.

capital.gr