“Όλοι μαζί ας συζητήσουμε έναν νέο εκλογικό νόμο κοινής αποδοχής”

“Κύριε Πρό­ε­δρε, αγα­πη­τές και αγα­πη­τοί συ­νά­δελ­φοι, φαί­νε­ται ότι χά­νε­ται άλλη μία ευ­και­ρία να ψη­φι­στεί ένας εκλο­γι­κός νόμος που να τον θέλει όλη η Βουλή.

Δυ­στυ­χώς, όλοι συμ­φω­νού­με ότι η απλή ανα­λο­γι­κή είναι το κα­λύ­τε­ρο σύ­στη­μα από πλευ­ράς ανα­λο­γι­κό­τη­τας και, αν θέ­λε­τε, και δι­καιο­σύ­νης. Όλοι, όμως, πρέ­πει να πα­ρα­δε­χθού­με ότι, οσά­κις εφαρ­μό­στη­κε, ο μέσος όρος των κυ­βερ­νή­σε­ων που κα­τά­φε­ραν να επι­βιώ­σουν δεν ξε­περ­νού­σε τους έξι μήνες. Αυτό λέει η στα­τι­στι­κή.

Άρα, λοι­πόν, έχου­με δύο ακραί­ες θέ­σεις. Και με­τα­ξύ των δύο ακραί­ων θέ­σε­ων, το κάθε κόμμα έχει εκ­φρά­σει τη θέση του και βε­βαί­ως την υπο­στη­ρί­ζει, αλλά δεν θέλει κα­νέ­νας να φύγει από τη θέση του και να δια­πραγ­μα­τευ­τεί μία τρίτη θέση.    

Τι ση­μαί­νει αυτό; Απλού­στα­τα ότι δεν υπάρ­χει συ­ναί­νε­ση. Και το ερώ­τη­μα είναι: Αφού τα κόμ­μα­τα δεν μπο­ρούν να βρουν μια κοινή γραμ­μή στον εκλο­γι­κό νόμο, πώς θα βρουν γραμ­μή να συ­γκυ­βερ­νή­σουν και να εξα­σφα­λί­σουν μια στα­θε­ρό­τη­τα για τη χώρα που τόσο πολύ τη χρειά­ζε­ται; Είναι ένα ερώ­τη­μα, το οποίο πρέ­πει να μας απα­σχο­λή­σει όλους και δυ­στυ­χώς η απά­ντη­ση είναι ζο­φε­ρή.

Αυτό που πρό­τει­νε στην αρχή ο Υπουρ­γός Εσω­τε­ρι­κών, δη­λα­δή την απλή ανα­λο­γι­κή σε ένα πλαί­σιο δια­κο­σί­ων εβδο­μή­ντα ή δια­κο­σί­ων εβδο­μή­ντα πέντε εδρών και τη διά­σπα­ση των με­γά­λων πε­ρι­φε­ρειών όπου οι άν­θρω­ποι ψη­φί­ζουν Βου­λευ­τές τους οποί­ους δεν γνω­ρί­ζουν παρά μόνο από την τη­λε­ό­ρα­ση που τους προ­βάλ­λει, ήταν κάτι λο­γι­κό. Δεν είδα κα­νέ­ναν να το συμ­με­ρί­ζε­ται.

Και βε­βαί­ως το ΠΑΣΟΚ πήρε τη θέση που βα­σι­κά υπο­στη­ρί­ζει δια­χρο­νι­κά αλλά ήταν και έτοι­μο να συ­ζη­τή­σει όλες αυτές τις θέ­σεις. Όμως, όταν δεν υπάρ­χει συ­ζή­τη­ση και ο κα­θέ­νας υπο­στη­ρί­ζει ότι η πρό­τα­σή του είναι η κα­λύ­τε­ρη και πρέ­πει να επι­βλη­θεί σε όλους, τότε το απο­τέ­λε­σμα που έχου­με, όπως βλέ­πε­τε είναι αυτό. Απόψε δη­λα­δή θα έχου­με έναν εκλο­γι­κό νόμο, ο οποί­ος δεν θα ισχύ­σει στις προ­σε­χείς εκλο­γές –θα δούμε αν θα ισχύ­σει και ποτέ- γιατί εξαρ­τά­ται από το απο­τέ­λε­σμα των εκλο­γών που θα υπάρ­χει με το ση­με­ρι­νό σύ­στη­μα τι θα συμ­βεί αύριο και κα­τα­λα­βαί­νε­τε ότι δεν είναι κέρ­δος για κα­νέ­ναν όλη αυτή η ιστο­ρία.

Εγώ θα πρό­τει­να να προ­βλη­μα­τι­στεί ο Πρω­θυ­πουρ­γός και ο Υπουρ­γός Εσω­τε­ρι­κών –θα ψη­φι­σθεί απόψε ο νόμος- επί της ου­σί­ας μήπως υπάρ­χει ακόμα και τώρα, όχι απόψε αλλά και αύριο, μία διέ­ξο­δος για να υπάρ­χει μια συ­ζή­τη­ση. Διότι αν δεν υπάρ­χει και καμ­μία διέ­ξο­δος, αντι­λαμ­βά­νε­στε ότι δεν υπάρ­χει και μέλ­λον. Δη­λα­δή θα ξα­να­γυ­ρί­σου­με πίσω το κάθε κόμμα να φέρ­νει και έναν εκλο­γι­κό νόμο και να πε­ρι­μέ­νει τη με­θε­πό­με­νη Βουλή να τον εφαρ­μό­σει, εάν τα κα­τα­φέ­ρει;

Εδώ, κύριε Πρό­ε­δρε, και η δική σας προ­σπά­θεια πρέ­πει να δει­χθεί, ούτως ώστε η Βουλή να απο­κτή­σει τη δέ­ου­σα σο­βα­ρό­τη­τα και αν θέ­λε­τε και να εκτι­μη­θεί και από το εκλο­γι­κό Σώμα, ότι δη­λα­δή τρια­κό­σιοι Βου­λευ­τές, τρια­κό­σιοι άν­θρω­ποι μπο­ρούν επι­τέ­λους να βρουν μια συ­νι­στα­μέ­νη, η οποία να μην είναι τα δυο άκρα τα οποία υπο­στη­ρί­ζουν ακραί­ες θέ­σεις.

Με αυτές τις σκέ­ψεις –και βέ­βαια τα τέσ­σε­ρα λεπτά είναι αστεί­ος χρό­νος για να μπει κα­νείς πιο βαθιά στο θέμα- θα ήθελα να κλεί­σω την ομι­λία μου και να σε­βα­στώ και τον χρόνο, αλλά στον πει­ρα­σμό του να πω ορι­σμέ­να πράγ­μα­τα πα­ρα­πά­νω, δεν θα αντι­στα­θώ. Δη­λα­δή, ακόμα και με το ση­με­ρι­νό σύ­στη­μα, του μπό­νους των 50 εδρών, όπως ξέ­ρε­τε, από τότε που εφαρ­μό­στη­κε ο λαός δεν έδωσε πλειο­ψη­φία αυ­το­δυ­να­μί­ας. Ακόμη και στο ση­με­ρι­νό σύ­στη­μα, εάν υπήρ­χε μια διά­τα­ξη που έλεγε ότι εφό­σον δεν υπάρ­χει αυ­το­δυ­να­μία το πρώτο κόμμα δεν παίρ­νει το μπό­νους –δη­λα­δή όταν το πήρε με 18% η Νέα Δη­μο­κρα­τία και το 36% τώρα, αλλά και τώρα δεν έχει αυ­το­δυ­να­μία-, τότε ο λαός θέλει να μην υπάρ­ξει μπό­νους και να πάμε σε απλή ανα­λο­γι­κή. Και αν ο κό­σμος θέλει το μπό­νους, να το εκ­φρά­σει με την ψήφο του.

Άρα, λοι­πόν, δεν είναι ακραία αυτά τα πράγ­μα­τα τα οποία συ­ζη­τού­με τώρα, απλώς είναι θέ­μα­τα κοι­νής λο­γι­κής. Εκτός κι αν θέ­λου­με όλοι να μεί­νου­με στη θέση μας, ο κα­θέ­νας οχυ­ρω­μέ­νος, ο κα­θέ­νας να υπο­στη­ρί­ζει ότι έχει το ιδα­νι­κό και το τέ­λειο στο μυαλό του και να θέλει να το επι­βάλ­λει στους άλ­λους.

Όμως, νο­μί­ζω ότι ο ελ­λη­νι­κός λαός που μας ακού­ει αυτή τη στιγ­μή, θέλει να βρού­με όλοι μαζί μια λύση να απο­κτή­σει η χώρα έναν εκλο­γι­κό νόμο, ο οποί­ος θα ισχύ­σει όπως ισχύ­ει σε όλες τις με­γά­λες χώρες που δεν αλ­λά­ζει από το ένα κόμμα στο άλλο και από την μια τε­τρα­ε­τία στην άλλη.”