“Ο λαός ή οι εκάστοτε πλειοψηφίες θα καθορίζουν τον εκλογικό νόμο;”

Άραγε υπάρ­χει κα­νέ­νας σή­με­ρα που να πι­στεύ­ει ότι υπάρ­χει εθνι­κή ανα­γκαιό­τη­τα να ψη­φι­στεί ο προ­τει­νό­με­νος από την κυ­βέρ­νη­ση νόμος από 200 βου­λευ­τές; Ασφα­λώς όχι. Αντί­θε­τα, υπήρ­χε εθνι­κή σκο­πι­μό­τη­τα να σχη­μα­τι­στεί κυ­βέρ­νη­ση από όλα τα κόμ­μα­τα του λε­γό­με­νου «ευ­ρω­παϊ­κού τόξου» για να δια­πραγ­μα­τευ­τεί κα­λύ­τε­ρα το τρίτο μνη­μό­νιο που εκ των πράγ­μα­των υπο­χρε­ώ­θη­κε να υπο­γρά­ψει ο Αλέ­ξης Τσί­πρας και ανα­γκά­στη­κε να το απο­δε­χθεί ευ­ρύ­τα­τη πλειο­ψη­φία βου­λευ­τών. Τότε, δη­λα­δή τον Ιού­λιο του 2015, υπήρ­χε ου­σια­στι­κός λόγος να ψη­φι­στεί η απλή ανα­λο­γι­κή και να οδη­γη­θεί με αυτήν η χώρα σε εκλο­γές. Όμως τότε η Κυ­βέρ­νη­ση απέρ­ρι­ψε αυτή τη σκέψη που νο­μο­θε­τι­κά είχε προ­τεί­νει το ΠΑΣΟΚ και προ­χώ­ρη­σε με τον ισχύ­ο­ντα εκλο­γι­κό νόμο που πε­ρι­λαμ­βά­νει και 50 έδρες μπό­νους για το πρώτο κόμμα.

Σή­με­ρα ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ αντί να επι­διώ­ξει συ­νερ­γα­σία με όλα τα κόμ­μα­τα του λε­γό­με­νου «ευ­ρω­παϊ­κού τόξου» συ­νερ­γά­ζε­ται επι­λε­κτι­κά με ένα μικρό κόμμα με το οποίο δεν τον συν­δέ­ει καμία ιδε­ο­λο­γι­κή συγ­γέ­νεια και προ­τεί­νει αλ­λα­γή του εκλο­γι­κού συ­στή­μα­τος με κα­θιέ­ρω­ση της απλής ανα­λο­γι­κής χωρίς μπό­νους. Επι­διώ­κει μά­λι­στα να υπο­στη­ρι­χθεί από 200 βου­λευ­τές για να ισχύ­σει εδώ και τώρα. Κατά «σύμ­πτω­ση», σε μια πε­ρί­ο­δο που όλες οι δη­μο­σκο­πή­σεις φέ­ρουν τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεύ­τε­ρο κόμμα ενώ το κόμμα με το οποίο συ­γκυ­βερ­νά δη­μο­σκο­πι­κά δεν φαί­νε­ται να μπαί­νει στη Βουλή.

Άραγε, τώρα που έχει ψη­φι­στεί το τρίτο και πι­θα­νό­τα­τα το 4^ο μνη­μό­νιο με όλη τη συ­να­κό­λου­θη σκλη­ρή νο­μο­θε­σία για την οποία δεν ρω­τή­θη­κε κα­νέ­να κόμμα της αντι­πο­λί­τευ­σης για να εκ­φρά­σει του­λά­χι­στον γνώμη όσον αφορά τα προ­α­παι­τού­με­να και τα ισο­δύ­να­μα μέτρα τι θα εξυ­πη­ρε­τού­σε τη χώρα μια κυ­βέρ­νη­ση συ­νερ­γα­σί­ας με βάση την απλή ανα­λο­γι­κή πέραν της εκλο­γι­κής σκο­πι­μό­τη­τας;

Το μεί­ζον όμως θέμα για αυτόν τον τόπο δεν είναι το τι συμ­φέ­ρει εκλο­γι­κά τα κόμ­μα­τα αλλά το πώς η χώρα θα εξέλ­θει από τη με­γά­λη οι­κο­νο­μι­κή κρίση στη­ρι­ζό­με­νη σε μια στα­θε­ρή κυ­βέρ­νη­ση που να εμπνέ­ει εμπι­στο­σύ­νη στους επεν­δυ­τές και στους δα­νει­στές.

Κάθε κόμμα έχει τη δική του θέσει για τον εκλο­γι­κό νόμο. Εάν όμως η Κυ­βέρ­νη­ση επι­θυ­μεί δια­κα­ώς την απλή ανα­λο­γι­κή, ας ανα­θέ­σει το θέμα στο λαό, οπότε, λο­γι­κά, κα­νέ­να κόμμα δεν θα έχει αντίρ­ρη­ση. Εάν στον ισχύ­ο­ντα εκλο­γι­κό νόμο προ­στε­θεί μία και μόνη φράση ότι εφό­σον με το μπό­νους το πρώτο κόμμα δεν εξα­σφα­λί­ζει αυ­το­δυ­να­μία τότε δεν το λαμ­βά­νει, σε αυτήν την πε­ρί­πτω­ση το εκλο­γι­κό σύ­στη­μα της ενι­σχυ­μέ­νης ανα­λο­γι­κής με­τα­τρέ­πε­ται αυ­τό­μα­τα σε σύ­στη­μα απλής ανα­λο­γι­κής. Εάν υπήρ­χε αυτή η πρό­βλε­ψη στον ισχύ­ο­ντα νόμο οι 5 εκλο­γι­κές ανα­με­τρή­σεις που έγι­ναν από το 2012 έως σή­με­ρα δεν θα έδι­ναν σε κα­νέ­να κόμμα το μπό­νους οπότε θα ίσχυε η απλή ανα­λο­γι­κή. Έτσι ο λαός με το πο­σο­στό αυ­τό­μα­τα που θα δίνει στο πρώτο κόμμα, θα κα­θο­ρί­ζει και το εκλο­γι­κό σύ­στη­μα.

Η απλή ανα­λο­γι­κή στη χώρα μας οδή­γη­σε ιστο­ρι­κά σε ακυ­βερ­νη­σία. Η ακυ­βερ­νη­σία ανά­γκα­σε το 1952 τον τότε πρω­θυ­πουρ­γό Νι­κό­λαο Πλα­στή­ρα να δε­χθεί το πλειο­ψη­φι­κό σύ­στη­μα που δυ­στυ­χώς υπήρ­ξε η αιτία των δει­νών που ακο­λού­θη­σαν. Έτσι ανα­δεί­χθη­κε η κυ­βέρ­νη­ση υπό τον Αλέ­ξαν­δρο Πα­πά­γο με 238 έδρες στη Βουλή που κα­θό­ρι­σε αρ­νη­τι­κά την Ιστο­ρία της χώρας τα με­τέ­πει­τα χρό­νια.

Η τε­ρά­στια αυτή πλειο­ψη­φία των εδρών, που όμως δεν είχε αντι­στοι­χία σε λαϊκή βάση, οδή­γη­σε σε καλ­πο­νο­θευ­τι­κά εκλο­γι­κά συ­στή­μα­τα, τη δη­μιουρ­γία του πα­ρα­κρά­τους, τη δο­λο­φο­νία Λα­μπρά­κη, την ιστο­ρι­κή σύ­γκρου­ση Κα­ρα­μαν­λή
– Πα­παν­δρέ­ου και τε­λι­κά τη δι­κτα­το­ρία των συ­νταγ­μα­ταρ­χών.

Η ακυ­βερ­νη­σία και η ιστο­ρι­κή μνήμη είναι αυτά που πρέ­πει να απα­σχο­λή­σουν προ­σω­πι­κά τον Πρω­θυ­πουρ­γό για να μην οδη­γη­θεί η χώρα σε νέες πε­ρι­πέ­τειες.

Το ερώ­τη­μα στο οποίο κα­λεί­ται να απα­ντή­σει ο ίδιος ο Πρω­θυ­πουρ­γός είναι το τι συμ­φέ­ρει τη χώρα: Να κα­θο­ρί­ζει κάθε φορά το εκλο­γι­κό σύ­στη­μα με τη ψήφο του ο λαός ή οι εκά­στο­τε πλειο­ψη­φί­ες της Βου­λής; Η ακυ­βερ­νη­σία είναι ο κίν­δυ­νος που συ­νή­θως προ­κύ­πτει από την ασυ­νεν­νοη­σία των κομ­μά­των που συ­γκρο­τούν μια κυ­βέρ­νη­ση απλής ανα­λο­γι­κής και που αν τώρα συμ­βεί θα είναι ολέ­θρια για την οι­κο­νο­μία της χώρας.