Μετά την παρου­σί­ασή τους στο Ιστο­ρικό Αρχείο-Μουσείο Ύδρας το περα­σμένο καλο­καίρι, η ζωγρα­φική ενότητα «Ρίζες» της Ειρήνης Βαζού­κου μετα­φέ­ρε­ται Στον Προ­μα­χώνα του Αγίου Γεωρ­γίου στη Μεσαιω­νική Πόλη της Ρόδου.

 

Εγκαί­νια: 11 Ιουλίου στις 20.00. Διάρ­κεια 11/7 έως 1/8, ανοιχτά καθη­με­ρινά 18.00 ως 22.00 Επι­μέ­λεια: – Ντίνα Αδα­μο­πού­λου προϊ­στα­μένη Γενικών Αρχείων του Κράτους, διευ­θύ­ντρια Μου­σείου Ύδρας – Πόλυ Χατζη­μάρ­κου ιστο­ρι­κός τέχνης, ευρω­παιο­λό­γος, συντο­νί­στρια Στο Κόκκινο Ρόδου.

Χορηγός επι­κοι­νω­νίας «Στο Κόκκινο Ρόδου 103.7».

Χορηγός έντυπων υλικών Τυπο­γρα­φείο Νίκος Χατζη­κα­λη­μέ­ρης

 

Ο χώρος παρα­χω­ρεί­ται από το Υπουρ­γείο Πολι­τι­σμού και Αθλη­τι­σμού και από την  Εφορεία   Αρχαιο­τή­των Δωδε­καν­νή­σου

 

———————————————————

 

Η ζωγρα­φική ενότητα «Ρίζες» δημιουρ­γή­θηκε εντός του χρο­νι­κού δια­στή­μα­τος 2011-2015, με κάποιες δια­κο­πές προς χάριν άλλων θεμα­τι­κών και συμ­με­το­χών μου σε ομα­δι­κές εκθέ­σεις. Τον Ιούλιο 2015, είχα την χαρά και τιμή να συνερ­γα­στώ με το Ιστο­ρικό Αρχείο- Μουσείο Ύδρας όπου παρου­σιά­στηκε η συγκε­κρι­μένη δουλειά στο σύνολό της για πρώτη φορά. Τώρα παρου­σιά­ζε­ται στον τόπο που γεν­νή­θηκα και αγαπώ, στον ιστο­ρικό και μαγικό χώρο του Προ­μα­χώνα Αγίου Γεωρ­γίου της Μεσαιω­νι­κής Πόλης Ρόδου.

 

Αρκετές φορές αρκεί μια εντύ­πωση, ένα δυνατό συναί­σθημα, ένας προ­βλη­μα­τι­σμός, για να με κάνει να ξεκι­νήσω μέσω της εικα­στι­κής μου δημιουρ­γίας, να βρω απα­ντή­σεις. Η ‘στροφή’ μου από τα ανθρω­πο­κε­ντρικά έργα (θεμα­τι­κές «Ερωτικά», «Γυναί­κες»), σε έργα με φιλο­σο­φι­κές ανα­ζη­τή­σεις έγινε όταν διάβασα, πρέπει να ήταν το 2006, ένα μέρος της Πολι­τείας του Πλάτωνα, η οποία τελειώ­νει με την περι­γραφή ενός τοπίου του Κάτω Κόσμου:

«Στο τέλος του ταξι­διού στον άλλο κόσμο – όπως ανα­φέ­ρε­ται στον μύθο του Ηρός του Αρμενίου- υπάρχει μία πεδιάδα, όπου μέσα σε φοβερή και απο­πνι­κτική ζέστη, στα­μα­τούν οι ψυχές για τελευ­ταία φορά πριν ξανα­στα­λούν πάνω στην γη για νέα ενσάρ­κωση. Όταν βρα­διά­ζει κατα­σκη­νώ­νουν στις όχθες του ποταμού Αμέλητα, που το νερό του κανένα δοχείο δεν μπορεί να το κρα­τή­σει. Κάθε ψυχή είναι υπο­χρε­ω­μένη να πιει ορι­σμένη ποσό­τητα από αυτό το νερό, μερικοί όμως δεν έχουν αρκετή φρόνηση δεν συγκρα­τιού­νται και πίνουν περισ­σό­τερο, και τότε χάνουν κάθε ανά­μνηση των προη­γού­με­νων…».

Θέλησα έτσι να αποδώσω στον καμβά μια περι­γραφή, μια σκια­γρά­φηση. Ο δικός μου ποταμός είχε γύρω του Ρίζες από τον ‘απάνω’ κόσμο. Ρίζες που εγκλω­βί­ζουν τις ψυχές που ζουν εκεί. Ψυχές που γνω­ρί­ζο­νται μεταξύ τους και άλλες που δεν ήθελαν ξανά να επι­στρέ­ψουν. Ερω­τευ­μέ­νες ψυχές, μονα­χι­κές, βασα­νι­σμέ­νες. Ψυχές που απο­φα­σί­ζουν να ‘συνεχίσουν’. Οι Ρίζες δεν λει­τουρ­γούν μόνο σαν ‘καταφύγιο’ ή ‘φυλακή’. Λει­τουρ­γούν και σαν δίοδος προς μια και­νούρ­για ζωή. Ανα­ρω­τιό­μουν πώς να αποδώσω εικα­στικά το άυλο της ψυχής… Η απά­ντηση ήρθε μέσα από την ίδια τη δουλειά. Άφησα το έργο το ίδιο να μου ‘μιλά’ και εγώ απλά πρόβαλα όσα μου έλεγε, και όσα ακόμα μου λέει, αφού αυτός ο, συχνά επί­πο­νος, ‘διάλογος’ συνε­χί­ζε­ται…Πολλά έχουν αλλάξει όμως μέσα στην τελευ­ταία δεκα­ε­τία. Κρίση αξιών, κρίση οικο­νο­μική, το προ­σφυ­γικό, δεν ήταν δυνατόν να μην επη­ρε­α­στεί η δουλειά μου… Οι ψυχές αρχί­ζουν να έχουν πρόσωπο, ταυ­τό­τητα, εθνι­κό­τητα. Οι ρίζες γίνο­νται ΄κα­τα­φύ­γιο΄ και ήδη η επόμενή μου δουλειά αρχίζει να βρίσκει τον δρόμο της. Εύχομαι στο νέο ταξίδι των προ­βλη­μα­τι­σμών μου μέσα από το χρώμα, να μπορέσω να ρίξω φως στα ΄σκο­τει­νά΄ γεγο­νότα των καιρών μας.

 

Θέλω να ευχα­ρι­στήσω από καρδιάς:

– την Ντίνα Αδα­μο­πού­λου, Προϊ­στα­μένη ΓΑΚ/Ι.Α.Μ.Υ Διευ­θύ­ντρια του Μου­σείου της Ύδρας που πίστεψε στην δουλειά μου στη­ρί­ζο­ντάς την με την οργά­νωση της ατο­μι­κής μου έκθεσης, το 2015 στο Μουσείο της Ύδρας.

–  την Πόλυ Χατζη­μάρ­κου, Ιστο­ρικό Τέχνης- Ευρω­παιο­λόγο, η οποία το 2001 (χρονιά-σταθμός για μένα στην εικα­στική μου πορεία), με την τότε ιδιό­τητα της επι­με­λή­τριας του Μου­σείου Νεο­ελ­λη­νι­κής Τέχνης Ρόδου, με επέλεξε για να συμ­με­τά­σχω στο πρό­γραμμα ΜΟ.ΤΕ.Ρ 1 (Μοντέρνα Τέχνη Ρόδου) και να παρου­σιάσω τη θεμα­τική μου «Ερωτικά». Από τότε, στη­ρί­ζει τη δουλειά μου με το ενδια­φέ­ρον της, αλλά και με την αυστηρή της κριτική, επι­με­λού­μενη τακτικά τις εκθέ­σεις μου.

 

Επίσης ευχα­ρι­στώ:

-Το Υπουρ­γείο Πολι­τι­σμού και Αθλητισμού- Εφορεία Αρχαιο­τή­των Δωδε­κα­νή­σου και ειδικά την Προϊ­στα­μένη αυτής κα. Μάνια Μιχαη­λίδη για την παρα­χώ­ρηση του χώρου της Πύλης D΄ Amboise (2012) και τώρα  του Προ­μα­χώνα Αγίου Γεωρ­γίου και για την άψογη συνερ­γα­σία για την φιλο­ξε­νία των εκθέ­σεών μου.

-Τον Νίκο Χατζη­κα­λη­μέρη (τυπο­γρα­φείο) για την χορηγία του έντυπου υλικού.

-Τον Από­στολο Κου­μούλη (Koumou) για την φωτο­γρά­φιση των έργων και τον γρα­φι­στικό σχε­δια­σμό.

-Τον χορηγό επι­κοι­νω­νίας Στο Κόκκινο Ρόδου 103,7

και τους φίλους μου και συντο­πί­τες μου που με την αγάπη τους και την παρου­σία τους στις εκθέ­σεις μου με στη­ρί­ζουν όλα αυτά τα χρόνια.

 

Ειρήνη Βαζού­κου

 

…………..Η πλα­τω­νική φιλο­σο­φική θεώρηση στην «Πολι­τεία» του μεγάλου Έλληνα φιλο­σό­φου για τον ποταμό Αμέλητα (φαντα­στι­κός ποταμός του Κάτω Κόσμου όπου οι ψυχές πίνουν νερό προ­σπα­θώ­ντας να ξανα­γυ­ρί­σουν στον κόσμο των ζώντων) ενέ­πνευ­σαν την Ειρήνη ταυ­τό­χρονα με τις βιω­μα­τι­κές της εμπει­ρίες, που, όπως η ίδια αφη­γεί­ται, μετα­τρά­πη­καν σε ρίζες και απο­τέ­λε­σαν γι ‘αυτήν το “συν­δε­τικό κρίκο ανάμεσα στα εγκό­σμια και το άγνωστο..”.Η εικα­στική της αυτή ματιά απο­τε­λεί όντως μια πολύ ενδια­φέ­ρουσα πλευρά της ζωής της Ειρήνης Βαζού­κου, η οποία με μια ανα­μό­χλευση των μύχιων σκέψεων της και της μετου­σί­ω­σής τους σε τέχνη μέσω των Ριζών της παρου­σιά­ζει έναν άλλο ξεχω­ρι­στό κόσμο “προ­σγειω­μένο” μεν στη φθορά της καθη­με­ρι­νό­τη­τας, μετου­σιω­μένο όμως ταυ­τό­χρονα σε μια άφθαρτη πραγ­μα­τι­κό­τητα γεμάτη ουσια­στικό φως, χρω­μα­τική αρμονία και αφο­πλι­στική απλό­τητα..Η ζωγρα­φική της, που ακόμα και σ’ αυτή της τη θεμα­τική είναι αναμ­φί­βολα ανθρω­πο­κε­ντρική, με τον άνθρωπο να γίνεται τροφή της φαντα­σίας της και την ανθρώ­πινη φιγούρα να ενυ­πάρ­χει άλλοτε ορατά, άλλοτε δια­κρι­τικά και ως υποψία μέσα στα έργα της, απο­δί­δει τις αφη­γη­μα­τι­κές της συν­θέ­σεις της με ένα χαρα­κτη­ρι­στικά προ­σω­πικό ύφος. Μέσω ακριβώς αυτής της ιδιαί­τε­ρης εκφρα­στι­κής τους έντασης οι ανθρώ­πι­νες φιγού­ρες στο έργο της Βαζού­κου είναι σα να συν­δια­λέ­γο­νται μόνιμα με τον παρελ­θό­ντα χρόνο στο τέλος όμως του ζωγρα­φι­κού τους ταξι­διού να επι­κοι­νω­νούν πάντοτε, σχεδόν, με το παρόν. Η Ειρήνη Βαζού­κου είναι εντέλει μία από τις σύγ­χρο­νες Ελλη­νί­δες ζωγρά­φους που με το χρω­στήρα της γεμίζει αληθινά τις ψυχές μας με χρώματα τέχνης, πολι­τι­σμού και ευαι­σθη­σίας………….

 

Ντίνα Αδα­μο­πού­λου, Προι­στα­μένη Γενικών Αρχείων του κράτους- Διευ­θύ­ντρια του Ιστο­ρι­κού Αρχείου της Ύδρας

 

Η ψυχή στη διάρ­κεια των αιώνων έχει προ­κα­λέ­σει ατέρ­μο­νους διά­λο­γους και δια­ξι­φι­σμούς. Στο απόλυτο αυτό δια­νοη­τικό ερέ­θι­σμα και το μέγα ερω­τη­μα­τικό όλων των εποχών, η Bαζούκου, μέσα από τη προ­σω­πική της μελέτη, κρατεί το από­σταγμα της δικής της Α-λήθειας. Γέννηση και θάνατος και ίσως μια ανα­γέν­νηση. Μια επα­να­φορά. Άλλοτε, τα φτερωτά (πνευ­μα­τικά?) όντα, καμω­μένα με εύθραυ­στα φτερά και συμπαγή κορμιά, προ­σεγ­γί­ζουν τις περι­γρα­φές δια­φό­ρων αρχαίων πολι­τι­σμών που θεω­ρού­σαν την ψυχή σαν μια πετα­λούδα. Οι ψυχές της δημιουρ­γού, άλλες βαριές και φυλα­κι­σμέ­νες και άλλες ήδη απε­λευ­θε­ρω­μέ­νες, πού και πού ζευ­γα­ρω­μέ­νες, επα­νέρ­χο­νται για να μετοι­κή­σουν ξανά. Μαγνη­τί­ζο­νται γύρω από τις ρίζες (γέννηση), που μοιάζει να έχουν βγει από τα έγκατα ενός παρά­δο­ξου εδάφους. Θέλουν να εγκα­τα­στα­θούν, να ενσω­μα­τω­θούν στην Ύλη που, συμ­βο­λικά, δίνει μορφή σε νέα ύλη και έρχεται να συν­θέ­σει την δυάδα υλικού και άυλου/σώματος και ψυχής/Γης και αέρα. Πότε αλήθεια παίρνει το σώμα τα ηνία και πότε η ψυχή? Ποιος αλήθεια δεν έχει ανα­ρω­τη­θεί « μετά το θάνατο, τι?»  ή «πριν τη γέννηση, τι?».

Ο φόβος της απώ­λειας, το άγχος της θνητής μας ιδιό­τη­τας και το συναί­σθημα – πόθος για την αιω­νιό­τητα. Δύσκολο και ανα­πά­ντητο το πεδίο της εικα­στι­κής ενό­τη­τας «Ρίζες» της δημιουρ­γού. Η Βαζού­κου πλέκει και πλάθει και απλώνει χρώμα στους προ­βλη­μα­τι­σμούς της. Και το απο­τέ­λε­σμα δεν είναι φυσικά, απα­ντή­σεις (δε νομίζω άλλωστε ότι την ενδια­φέ­ρει αυτό), αλλά ενδια­φέ­ρου­σες εικα­στι­κές ανα­ζη­τή­σεις που φορ­τί­ζο­νται με συναί­σθημα και αγωνία. Κάθε τέλος επωάζει μια αρχή…

 

Πόλυ Χατζη­μάρ­κου

Ιστο­ρι­κός Τέχνης- Ευρω­παιο­λό­γος
Διευ­θύ­ντρια Προ­γράμ­μα­τος ρ/σ 103,7 Στο Κόκκινο Ρόδου

 

 

ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΕΙΡΗΝΗΣ ΒΑΖΟΥΚΟΥ

 

Η Ειρήνη Βαζού­κου γεν­νή­θηκε στη Ρόδο όπου είναι και η μόνιμη κατοι­κία της και το εργα­στή­ριό της.

 

Έχει παρου­σιά­σει το εικα­στικό της έργο, σε 12 ατο­μι­κές εκθέ­σεις και συνεκ­θέ­σεις: Προ­μα­χώνα του Αγίου Γεωρ­γίου Μεσαιω­νική Πόλη της Ρόδου (2016), Ιστο­ρικό Αρχείο- Μουσείο Ύδρας (2015), Δημο­τική Πινα­κο­θήκη Δήμου Κέρκυρας- Παλαιά Ανά­κτορα (2014), Lachania art Festival Παλιό ελαιο­τρι­βείο ΄΄Μάγγανα΄΄Λαχανιά Ρόδου (2014),  Δημο­τική Πινα­κο­θήκη Δήμου Θεσσαλονίκης- Casa Bianka (2012),  Πύλη D΄Amboise  Μεσαιω­νική  Πόλη της Ρόδου (2012),  ΄΄Μιά γεύση από τέχνη΄΄L΄aperitivo Μεσαιω­νική Πόλη Ρόδου (2009), ΜΗΤΙΣ  Γαλλικό Προ­ξε­νείο Μεσαιω­νική Πόλη Ρόδου (2007), Μου­σείου Νεο­ελ­λη­νι­κής Τέχνης Δήμου  Ρόδίων- Κέντρο Σύγ­χρο­νης Τέχνης Μεσαιω­νική Πόλη Ρόδου στα πλαίσια του Μο.Τέ.Ρ 1 (2002), βιβλιο­πω­λείο ΄΄Το Δέν­δρο΄΄ Ρόδος (1997),  Γκαλερί Σταυ­ρα­κάκη Ηρά­κλειο Κρήτης (1988), Grand Hotel Ρόδου (1987).

 

Συμ­με­τοχή σε πάνω από 80 ομα­δι­κές εκθέ­σεις (επι­λεγ­μένα):

-2016: ART ATHINA 16 Γήπεδο TaeKwon Do, Φάληρο,  Γκαλερί Λόλα Νικο­λάου  Θεσ­σα­λο­νίκη,  Μουσείο Σύγ­χρο­νης Τέχνης Φλώρινα, XANIaRT 16  Μουσείο Σύγ­χρο­νης Τέχνης Χανίων ΄΄Ελαιουργείο΄΄ ,  Μουσείο Εικα­στι­κών Τεχνών Ηρα­κλείου κα΄, -2015: XANIaRT 2015 Αίθουσα Τέχνης Μορφές Ρέθυμνο, Επι­με­λη­τή­ριο Μυτι­λή­νης, Πολι­τι­στικό Κέντρο ΄΄Λεωνίδας Κανελ­λό­που­λο­ς΄΄ Ελευ­σίνα κα΄, -2014: XANIaRT 2014 Μέγαρο Τριανόν Χανιά,  The Hub Events Κ Αθήνα,  Αίθουσα Πυρο­βο­λι­κού στη Φορ­τέ­τζα, Ρέθυμνο, Ορί­ζο­ντας Γεγο­νό­των Κερα­μει­κού στο  Γκάζι Αθήνα, Δημο­τική Πινα­κο­θήκη Αγ Νικο­λάου Κρήτης, Βιβλιοπωλείο-καφέ ΄΄Πλούς΄΄ Κέρκυρα, Πύλη Παντο­κρά­τορα Ηρά­κλειο Κρήτης, Contemporary Space Athens Πλάκα Αθήνα, Epsilon Art Gallery Λου­τράκι Αττικής κα΄,-2013:  Φιλο­λο­γικό Σύλ­λο­γου Παρ­νασ­σού, -2011:  Δημο­τική Πινα­κο­θήκη Δήμου Χανίων, -2010:  Ελλη­νο­γαλ­λι­κός Σύν­δε­σμος Κολω­νάκι Αθήνα,  Συνε­δριακό κέντρο της Τρά­πε­ζας Πει­ραιώς –Λαδά­δικα Θεσ­σα­λο­νί­κης,  Δημαρ­χείο  Θεσ­σα­λο­νί­κης, Ε.Δ.Ο Εξάρ­χεια Αθήνα, Σύνταγα Μετρό Αθήνα, Διεθνές Εκθε­σιακό Κέντρο ( Γούρνες) Ηρά­κλειο Κρήτης, -2007 BELLE ARTE LAMIA

-2005, 1993 και 1990 Δημο­τική Πινα­κο­θήκη Ρόδου ΄΄Ανδρέας Ιωάν­νου΄΄ Πλατεία Σύμης  Μεσαιω­νική Πόλη Ρόδου , -2001  ΜΟ.ΤΕ.Ρ 1 Μου­σείου Νεο­ελ­λη­νι­κής Τέχνης Δήμου  Ρόδίων- Κέντρο    Σύγ­χρο­νης Τέχνης  ΄΄Συσσίτιο΄΄ Μεσαιω­νική Πόλη Ρόδου

-1996 Δημο­τική Πινα­κο­θήκη Χίου και Θράκης ΄΄ΑΚΡΙΤΕΙΑ 96΄΄

Έργα της βρί­σκο­νται στις συλ­λο­γές της  Δημο­τι­κής Πινα­κο­θή­κης Χανίων, της Δημο­τι­κής Πινα­κο­θή­κης Κέρ­κυ­ρας,  του Μου­σείου Σύγ­χρο­νης Τέχνης Χανίων ΄΄Ελαιουργείο΄΄, του Ιστο­ρι­κού Αρχείου – Μου­σείου Ύδρας, του Βαφο­πού­λειου Πολι­τι­στι­κού Κέντρου Θεσ­σα­λο­νί­κης, του Μου­σείου Νεο­ελ­λη­νι­κής Τέχνης Ρόδου,  της Belle arte lamia, της ΕΤΑΛ Α.Ε,  της ATE Bank,  της Τρά­πε­ζας Δωδε­κα­νή­σου, του Υπουρ­γείου Δικαιο­σύ­νης,  του Δήμου Ροδίων, της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου και  σε ιδιω­τι­κές συλ­λο­γές στην Ελλάδα και στο εξω­τε­ρικό.

 

Έχουν γράψει για το έργο της  οι: Χάρης Καμπου­ρί­δης τεχνοκριτικός- επι­κοι­νω­νιο­λό­γος και μέλος της Academia Europaea, Έλλη Κοκκίνη Ιστο­ρι­κός Τέχνης- Προϊ­στα­μένη Βαφο­που­λείου Πολι­τι­σμι­κού Κέντρου Θεσ­σα­λο­νί­κης, Πόλυ  Χατζη­μάρ­κου  Ιστο­ρι­κός Τέχνης και Design & ευρω­παιο­λό­γος, Μαρία Μελέντη Ιστο­ρι­κός Τέχνης- Διευ­θύ­ντρια Δημο­τι­κής Πινα­κο­θή­κης Κέρ­κυ­ρας, Σάσσα Μεταλ­λη­νού –Chaitow Διδά­κτωρ Ιστο­ρίας και Φιλο­σο­φίας της Τέχνης του Πανε­πι­στη­μίου του Essex, Ντίνα Αδα­μο­πού­λου Προι­στα­μένη  Γενικών Αρχείων του κράτους και  Διευ­θύ­ντρια Μου­σείου Ύδρας κα΄.

 

Είναι μέλος της Lo And Behold   και του Ορί­ζο­ντα Γεγο­νό­των.

 

Το  2011 κέρδισε το Α΄ Πανελ­λή­νιο βραβείο στον τομέα της ζωγρα­φι­κής από τον ΣΚΕΤΒΕ στην Θεσ­σα­λο­νίκη.

 

Έργα της μπο­ρείτε να δείτε στην σελίδα: Fb: Irini Vazoukou-painter

Email: [email protected]