Συγκλονιστική εξομολόγηση διακινητή: Τα σύνορα δεν είναι κλειστά για εμάς

Το ραντε­βού περνάει μέσα από ένα «γραφείο ταξι­δίων», που λει­τουρ­γεί στο υπόγειο του μεγα­λύ­τε­ρου εμπο­ρι­κού κέντρου στην αφγα­νική πρω­τεύ­ουσα.

Πολλά είναι τα ταξι­διω­τικά γραφεία που προ­σπα­θούν να προ­σελ­κύ­σουν πελα­τεία με πολύ­χρω­μες και πολλά υπο­σχό­με­νες αφίσες. Φαί­νε­ται όμως ότι, του­λά­χι­στον μερικά από αυτά, δεν προ­σφέ­ρουν μόνο πακέτα δια­κο­πών ή προ­σκυ­νη­μα­τικά ταξίδια στη Μέκκα, αλλά και «μετα­φο­ρές» προς την Ευρώπη για όσους αγω­νιούν να ξεφύ­γουν από τη βία και τη φτώχεια στο Αφγα­νι­στάν. Η συνά­ντηση με τον «αρμόδιο» κανο­νί­ζε­ται πολύ γρήγορα.

Μόλις μετά από μία ώρα ο δια­κι­νη­τής εμφα­νί­ζε­ται αυτο­προ­σώ­πως και με τον σοφέρ του σε μία Toyota Corolla. Είναι γύρω στα 35, καλο­ντυ­μέ­νος με την παρα­δο­σιακή αφγα­νική ενδυ­μα­σία και το μαύρο του παλτό. «Μπες μέσα», ακού­γε­ται μία φωνή από το πίσω κάθισμα.

Μπροστά κάθο­νται ο οδηγός κι ένας βοηθός, το τηλέ­φωνο του οποίου χτυπάει κάθε δύο λεπτά. Ο δια­κι­νη­τής λέει ότι η δουλειά του είναι να μετα­φέ­ρει τους ενδια­φε­ρό­με­νους από το Αφγα­νι­στάν στην Τουρκία. Στη συνέ­χεια τους παρα­δί­δει «σε ανθρώ­πους που γνω­ρί­ζουν τους δρόμους για την Ευρώπη και ιδιαί­τερα για τη Γερ­μα­νία».

Όλοι στο Αφγα­νι­στάν γνω­ρί­ζουν πλέον ότι η αυτή η δια­δρομή δεν θα είναι ταξίδι ανα­ψυ­χής. Στις ειδή­σεις λένε κάθε μέρα για ανθρώ­πους που πνί­γο­νται στη θάλασσα ή παγι­δεύ­ο­νται σε κλειστά σύνορα.

«Μέχρι στιγμής όμως οι δου­λειές πάνε καλά, κάθε εβδο­μάδα έχω τριάντα νέους πελάτες», λέει ο δια­κι­νη­τής, ο οποίος, όπως υπο­στη­ρί­ζει, προ­σφέ­ρει τόσο τις «νόμιμες», όσο και τις «παρά­νο­μες» δια­δρο­μές. «Νόμιμη» απο­κα­λεί τη δια­δρομή με κανο­νική βίζα προς το Ιράν ή την Τουρκία, δηλαδή τους πρώτους σταθ­μούς στο μακρύ δρο­μο­λό­γιο προς την Ευρώπη.

Το «τιμο­λό­γιο» των δια­κι­νη­τών

Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα δεν είναι εύκολο να πάρει κανείς βίζα. Αλλά ο δια­κι­νη­τής λέει ότι αυτό δεν είναι πρό­βλημα, καθώς «ξέρουμε κόσμο στις πρε­σβείες». Μία βίζα για την Τουρκία στοι­χί­ζει πλέον 6.500 δολάρια, ενώ μόλις τον περα­σμένο Σεπτέμ­βριο η «ταρίφα» δεν ξεπερ­νούσε τα 4.500 δολάρια. Η βίζα για το Ιράν τιμάται 600 δολάρια. Χωρίς βίζα το ταξίδι θα στοί­χιζε 3.000 δολάρια.

«Ναι», παρα­δέ­χε­ται ο μυστη­ριώ­δης συνο­μι­λη­τής, πολλά σύνορα είναι πλέον κλειστά, «αλλά όχι και για τους δια­κι­νη­τές». Το ίδιο λέει και στους πελάτες του όταν ρωτούν για τα κλειστά σύνορα στη «βαλ­κα­νική οδό» των προ­σφύ­γων που οδηγεί στην κεντρική Ευρώπη μέσω Τουρ­κίας και Ελλάδας.

Τους λέει με άλλα λόγια ότι το ζήτημα είναι καθαρά οικο­νο­μικό και ότι όσοι μένουν εγκλω­βι­σμέ­νοι στην Ελλάδα, απλώς δεν έχουν αρκετά χρήματα για να δωρο­δο­κή­σουν τους συνο­ριο­φύ­λα­κες. Ισχυ­ρί­ζε­ται ότι η «ταρίφα» τους είναι 400 με 500 ευρώ το άτομο για να περά­σουν οι πρό­σφυ­γες νύχτα τα σύνορα.

Κάποιοι όντως εμπι­στεύ­ο­νται τους δια­κι­νη­τές και τις υπο­σχέ­σεις τους, άλλοι απλώς αλλά­ζουν το δρο­μο­λό­γιό τους, προ­σπα­θώ­ντας να βρουν μία πιο προσιτή οδό δια­φυ­γής.

Στην πόλη Γκαζνί του Αφγα­νι­στάν μία τετρα­με­λής οικο­γέ­νεια απο­φά­σισε να μην πάει τελικά στην Ευρώπη, αλλά να δια­φύ­γει στο γει­το­νικό Πακι­στάν, ζητώ­ντας εκεί άσυλο μέσω του ΟΗΕ. Η οικο­γέ­νεια ανήκει στη σιϊτική μειο­νό­τητα του Αφγα­νι­στάν, η οποία έχει ήδη υποστεί διωγ­μούς από τους σου­νί­τες Ταλι­μπάν.

Πάντως και η διαφυγή στο Πακι­στάν δεν είναι ακίν­δυνη, γιατί στη χώρα αυτοί δια­μέ­νουν ήδη 2,5 εκα­τομ­μύ­ρια Αφγανοί και η κυβέρ­νηση του Ισλα­μα­μπάντ κατα­βά­λει προ­σπά­θειες για να επι­στρέ­ψουν όσο το δυνατόν περισ­σό­τε­ροι στην πατρίδα τους.

Μία επτα­με­λής οικο­γέ­νεια από τη Καμπούλ άλλαξε τα σχέδιά της και θέλει να δια­φύ­γει στο εξω­τε­ρικό μέσω Ινδίας και Ινδο­νη­σίας, γιατί, όπως υπο­στη­ρί­ζει, η βίζα για την Ινδία βγαίνει εύκολα. Τί γίνεται όμως με την Ινδο­νη­σία; Δεν είναι σίγου­ροι για την απά­ντηση, λένε ότι τελικά ίσως προ­σπα­θή­σουν να δια­φύ­γουν μέσω Μαλαι­σίας.

Διαφυγή μέσω… υπο­τρο­φίας

Κάποιοι απλώς ανα­βάλ­λουν τα σχέδιά τους. Όπως ο 19χρονος Αχσα­νου­λάχ από την Καμπούλ, ο οποίος, όπως λέει, προ­σπά­θησε δύο φορές να δια­φύ­γει, αλλά τον εντό­πι­σαν στο Ιράν και ανα­γκά­στηκε να επι­στρέ­ψει. Λέει ότι ο αδερφός του βρί­σκε­ται στη Γερ­μα­νία εδώ και οκτώ χρόνια.

Καθώς οι Ταλι­μπάν προ­ε­λαύ­νουν, οι δικοί του θα ήθελαν να στεί­λουν στο εξω­τε­ρικό ακόμα ένα παιδί, ώστε να στη­ρί­ζει με τα εμβά­σματά του όλη την οικο­γέ­νεια, αλλά και να οργα­νώ­σει την ενδε­χό­μενη διαφυγή της.

«Φέτος θα ήθελα να κάνω μία ακόμη προ­σπά­θεια να φύγω, αλλά τελικά η οικο­γέ­νειά μου με απέ­τρεψε» λέει ο νεαρός. Ο αδερφός του έλεγε ότι στη Γερ­μα­νία έχει αλλάξει η κατά­σταση για τους Αφγα­νούς και επι­πλέον όλοι άκουγαν συνεχώς στις ειδή­σεις για Αφγα­νούς που εγκλω­βί­στη­καν κάπου στον δρόμο, εξηγεί ο Αχσα­νου­λάχ. Τώρα σκο­πεύει να μείνει στην πατρίδα του και να συγκε­ντρω­θεί στις σπουδές του. «Ποιός ξέρει, με μία υπο­τρο­φία ίσως κατα­φέρω να φύγω τελικά από αυτήν τη χώρα» λέει ο νεαρός Αφγανός.

Πηγή dw.de.com