Απαγορεύεται… η φτώχεια-Πρόστιμο σε 65χρονη καρκινοπαθή που πούλαγε προσωπικά της αντικείμενα

«Απα­γο­ρεύ­ε­ται στους φτωχούς να πωλούν προ­σω­πικά τους αντι­κεί­μενα για να ζήσουν. Πρό­στιμο 10.000 ευρώ».

Η πινα­κίδα αυτή θα πρέπει να αναρ­τη­θεί στις λαϊκές αγορές της χώρας όπου κατα­φεύ­γουν πένητες και πλητ­τό­με­νοι από την κρίση συμπο­λί­τες, αντι­κα­θι­στώ­ντας παλαιό­τε­ρες προει­δο­ποι­η­τι­κές πινα­κί­δες για τους «παρα­βά­τες» του νόμου.

Δεν είναι δυστυ­χώς αστείο, καθώς στα ήδη γνωστά περι­στα­τικά κρα­τι­κής αναλ­γη­σίας προ­στέ­θηκε άλλο ένα τις παρα­μο­νές των Χρι­στου­γέν­νων στη Θεσ­σα­λο­νίκη.

Μια 65χρονη γυναίκα, καρ­κι­νο­πα­θής που έχει υποστεί μαστε­κτομή, σύρθηκε σε δύο αστυ­νο­μικά τμήματα και της επι­βλή­θηκε πρό­στιμο 10.000 ευρώ γιατί εντο­πί­στηκε στη λαϊκή αγορά τής Κίμωνος Βόγα να πουλάει ένα κηρο­πή­γιο, μια γυάλινη κανάτα και έναν δίσκο σερ­βι­ρί­σμα­τος, προ­σω­πικά της αντι­κεί­μενα από το λιγοστό βιος της, τα οποία κατα­σχέ­θη­καν και… κατα­στρά­φη­καν με πρω­τό­κολλο.

Πικρό γέλιο

Η ίδια δεν είπε τίποτα, δεν δια­μαρ­τυ­ρή­θηκε, έντυσε με αξιο­θαύ­μα­στη εγκαρ­τέ­ρηση τις γιορ­τι­νές μέρες που πέρασαν κι ακόμη και σήμερα «γελάει», με την πίκρα εκείνη που μόνο οι αληθινά αξιο­πρε­πείς άνθρω­ποι γνω­ρί­ζουν.

Κι έπρεπε να πλη­ρο­φο­ρη­θεί την ιστορία της μια ομάδα εθε­λο­ντών της περιο­χής από αυτούς που επίσης μένουν στην ανω­νυ­μία, αλλά συν­δρά­μουν όπως μπορούν αυτούς που έχουν ανάγκη, ακόμη και για ένα καρβέλι ψωμί.

Κι ήταν αυτοί οι εθε­λο­ντές που έτρεξαν αρχικά στην περι­φέ­ρεια, στην οποία αντι­με­τώ­πι­σαν την ευγε­νική αδια­φο­ρία «α, αυτά τα θέματα είναι δουλειά της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης», κι αφού δεν είχαν διάθεση να γίνουν μπαλάκι από υπη­ρε­σία σε υπη­ρε­σία κατέ­φυ­γαν σε δικη­γόρο που θα είχε τη διάθεση να κάνει δωρεάν τη «βρόμικη» δουλειά.

Η 65χρονη Μ.Ο., με γλώσσα επι­κοι­νω­νίας βγαλ­μένη από μυθι­στό­ρημα και με έκδηλη αμη­χα­νία στο τηλε­φώ­νημα της «Εφ.Συν.», διη­γή­θηκε με μιαν ανάσα -που σου κόβει την ανάσα- την ιστορία:

«Τέσσερα χρόνια πουλάω διάφορα αντι­κεί­μενα από το σπίτι μας στη λαϊκή, για να πληρώνω τις εξε­τά­σεις που πρέπει να κάνω μετά τη μαστε­κτομή. Πουλάω κεντή­ματα, πλεκτά, ό,τι μπορώ να φτιάξω, αφού άλλη δουλειά έτσι κι αλλιώς δεν μπορώ να κάνω. Τι να κάνω; Δεν κάνουν όλες τις εξε­τά­σεις στο Θεα­γέ­νειο. Κανένας δεν με είχε ενο­χλή­σει, με ξέρουν.

»Ηρθαν αστυ­νο­μι­κοί στις 22 [Δεκεμ­βρίου], μεση­μέρι, μάλλον θα νόμιζαν ότι που­λούσα τσιγάρα, είμαι άρρωστη παιδιά, τους είπα, ευγε­νι­κοί ήτανε, με πήρανε, με πήγανε στο τμήμα στο Ντεπώ, κάθισα μέχρι τις 8 το βράδυ, με κοι­τού­σαν, δεν έλεγαν τίποτα, τι άλλο να πουν, ο νόμος, με παίρ­νουν ύστερα με πηγαί­νουν σε ένα άλλο τμήμα, μεγάλο αυτό, τέλος της πόλης (εννοεί τη Γενική Αστυ­νο­μική Διεύ­θυνση), με κοι­τού­σαν πάλι, ευγε­νι­κοί ήταν, είχανε πάει μεσά­νυ­χτα, θα είχανε περάσει κιόλας, σκοτάδι έξω, μαύρο, ερημιά, φοβή­θηκα, τους λέω πώς θα πάω τώρα παιδιά μου στο σπίτι;

»Δεν ξέρω αν ντρά­πη­καν, αλλά φιλο­τι­μή­θη­καν με βάλανε σε ένα περι­πο­λικό και με πήγανε μέχρι την πόρτα του σπιτιού, καλά Χρι­στού­γεννα μου είπε ο αστυ­νο­μι­κός, επίσης παιδάκι μου του είπα, σε ευχα­ρι­στώ που με έφερες, καλά Χρι­στού­γεννα».

Κι ύστερα; «Γελούσα. Οταν χάνεις τα πάντα, γελάς. Μόνο ο άντρας μου στε­να­χω­ριέ­ται, φοβάται μήπως με το πρό­στιμο μας κάνουνε κατά­σχεση στη σύνταξή του από τον ΟΓΑ, 380 ευρώ τον μήνα. Αυτά είναι όλα. Ευχα­ρι­στώ πολύ αυτούς που ενδια­φέ­ρο­νται για μας».

efsyn.gr