8χρονη μαθήτρια σκοτώθηκε από πτώση σε δημοτικό σχολείο στον Αρχάγγελο – Αποζημίωση 200.000 ευρώ σε συγγενείς της

Με από­φα­ση του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τεί­ου Πει­ραιώς, που βρί­σκε­ται στο στά­διο της κα­θα­ρο­γρα­φής, απορ­ρί­φθη­κε η έφεση που άσκη­σε το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο κατά απο­φά­σε­ως του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, που απο­ζη­μί­ω­σε με το ποσό των 200.000 ευρώ, τους συγ­γε­νείς 8χρο­νου παι­διού, που τραυ­μα­τί­στη­κε θα­νά­σι­μα μετά από πτώση από το περ­βά­ζι δη­μο­τι­κού σχο­λεί­ου στον Αρ­χάγ­γε­λο.

Το ιστο­ρι­κό της υπό­θε­σης, που είχε συ­γκλο­νί­σει το νησί, έχει ως εξής:

Την 4η Μαρ­τί­ου 1999, ημέρα Πέμ­πτη και ώρα 10:00 πμ η 8 χρονη, μα­θή­τρια της Β’ τάξης τoυ 1ου   Δη­μο­τι­κού Σχο­λεί­ου Αρ­χαγ­γέ­λου, κόρη της πρώ­της ενά­γου­σας, αδερ­φή των ενα­γό­ντων για λο­γα­ρια­σμό των οποί­ων ενερ­γεί η πρώτη ενά­γου­σα, εγ­γο­νή του δεύ­τε­ρου και της τρί­της των ενα­γό­ντων και ανη­ψιά του τέ­ταρ­του ενά­γο­ντος (αδελ­φού της πρώ­της ενά­γου­σας), ενώ βρι­σκό­ταν στην αί­θου­σα δι­δα­σκα­λί­ας του πρώ­του ορό­φου του  ως άνω σχο­λεί­ου, διέ­φυ­γε της προ­σο­χής δύο εκ­παι­δευ­τι­κών, που βρί­σκο­νταν, σύμ­φω­να με το  εβδο­μα­διαίο ωρο­λό­γιο πρό­γραμ­μα  μα­θη­μά­των του  σχο­λεί­ου αυτού,  σε εφη­με­ρία, κα­τέ­πε­σε από το ανοι­χτό πα­ρά­θυ­ρο της αί­θου­σας και υπέ­στη θα­νά­σι­μο τραυ­μα­τι­σμό.

Συ­γκε­κρι­μέ­να, η μα­θή­τρια, κατά τη  λήξη  του πρώ­του δια­λείμ­μα­τος, ει­σήλ­θε στην αί­θου­σα δι­δα­σκα­λί­ας της τάξης της, η οποία βρι­σκό­ταν στον πρώτο όροφο του σχο­λι­κού κτη­ρί­ου και ανέ­βη­κε στο περ­βά­ζι του ανοι­χτού πα­ρα­θύ­ρου, πι­θα­νόν για να κρυ­φτεί από τη δα­σκά­λα της, απ’ όπου γλί­στρη­σε και έπεσε στα σκα­λιά της ει­σό­δου του σχο­λεί­ου και από ύψος 4.5μ. πε­ρί­που. Την ώρα εκεί­νη, η εκ­παι­δευ­τι­κός, αφού είχε ανοί­ξει προη­γου­μέ­νως την αί­θου­σα της Β’ τάξης για να ει­σέλ­θουν οι μα­θη­τές, κι­νή­θη­κε προς την εσω­τε­ρι­κή σκάλα του κτη­ρί­ου, προ­κει­μέ­νου να ελέγ­ξει την ασφα­λή άνοδο των μα­θη­τών και την εί­σο­δό τους στην αί­θου­σα, όπου, χωρίς να αντι­λη­φθεί η ίδια οτι­δή­πο­τε, ει­δο­ποι­ή­θη­κε για την πτώση της  μα­θή­τριας από το πα­ρά­θυ­ρο, το οποίο ανοι­γό­ταν πάντα κατά τη διάρ­κεια του δια­λείμ­μα­τος για να αε­ρι­στεί η αί­θου­σα, από έναν άλλο μα­θη­τή της ίδιας τάξης.

Κα­τό­πιν, η εκ­παι­δευ­τι­κός    κα­τέ­βη­κε στην εί­σο­δο του σχο­λι­κού κτη­ρί­ου μαζί με άλ­λους δα­σκά­λους, που είχαν ει­δο­ποι­η­θεί για το συμ­βάν, όπου βρή­καν την μα­θή­τρια κτυ­πη­μέ­νη και ει­δο­ποί­η­σαν το ασθε­νο­φό­ρο του Κέ­ντρου Υγεί­ας Αρ­χαγ­γέ­λου.

Το ασθε­νο­φό­ρο, το οποίο έφθα­σε αμέ­σως, με­τέ­φε­ρε την μα­θή­τρια αρ­χι­κά στο Κέ­ντρο Υγεί­ας και κα­τό­πιν στο Γε­νι­κό Νο­σο­κο­μείο Ρόδου, όπου,    σύμ­φω­να    με ια­τρο­δι­κα­στι­κή    έκ­θε­ση, δια­πι­στώ­θη­κε ότι είχε υπο­στεί «βα­ρεία ΚΕΚ-κώμα-γλα­σκώ­νη».

Στη συ­νέ­χεια, η μα­θή­τρια, την ίδια ημέρα δια­κο­μί­σθη­κε δια­σω­λη­νω­μέ­νη υπό μη­χα­νι­κό αε­ρι­σμό και φαρ­μα­κευ­τι­κή κα­τα­στο­λή στη ΜΕΘ του Νο­σο­κο­μεί­ου Παί­δων Αθη­νών «Π. & Α. Κυ­ρια­κού». Στο Νο­σο­κο­μείο αυτό πα­ρέ­μει­νε έως τις 13 Μαρ­τί­ου 1999,  οπότε απε­βί­ω­σε.

Κατά των εφη­με­ρευό­ντων εκ­παι­δευ­τι­κών ασκή­θη­κε ποι­νι­κή δίωξη για αν­θρω­πο­κτο­νία από αμέ­λεια.

Το Τρι­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου, με την από 19 Μαΐου 2006 από­φα­σή του κή­ρυ­ξε αθώες τις εκ­παι­δευ­τι­κούς.

Οι ενά­γο­ντες υπο­στη­ρί­ζουν ότι το εν λόγω ατύ­χη­μα, το οποίο είχε ως συ­νέ­πεια το θα­νά­σι­μο τραυ­μα­τι­σμό της οι­κεί­ας τους, οφεί­λε­ται απο­κλει­στι­κά σε υπαι­τιό­τη­τα των ορ­γά­νων του ενα­γο­μέ­νου Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου, διότι οι εκ­παι­δευ­τι­κοί, οι οποί­ες ήταν, την ημέρα εκεί­νη, υπεύ­θυ­νες για την επί­βλε­ψη των μα­θη­τών, αλλά και των χώρων του σχο­λεί­ου, η δε τε­λευ­ταία και ως εκ­παι­δευ­τι­κός της τάξης της θα­νού­σης, επέ­δει­ξαν βαριά αμέ­λεια  κατά την εκτέ­λε­ση των κα­θη­κό­ντων τους και μη κα­τα­βάλ­λο­ντας τη δέ­ου­σα προ­σο­χή, εγκα­τέ­λει­ψαν την αί­θου­σα με τους μα­θη­τές λίγα λεπτά μετά τη λήξη του δια­λείμ­μα­τος, με απο­τέ­λε­σμα η ως άνω μα­θή­τρια να ξε­φύ­γει της προ­σο­χής τους και να πέσει στο κενό από το πα­ρά­θυ­ρο της αί­θου­σας του πρώ­του ορό­φου, το οποίο, κατά πα­ρά­βα­ση των κα­θη­κό­ντων επο­πτεί­ας, με τα οποία ήταν επι­φορ­τι­σμέ­νες, ήταν ανοι­χτό.

Πε­ραι­τέ­ρω, ισχυ­ρί­ζο­νται ότι το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο ευ­θύ­νε­ται για την πρό­κλη­ση του ατυ­χή­μα­τος αυτού και διότι η δευ­τέ­ρα τάξη δη­μο­τι­κού, που απο­τε­λεί­ται από μικρά, ανώ­ρι­μα παι­διά, είχε στε­γα­σθεί στον πρώτο όροφο του σχο­λι­κού κτη­ρί­ου, αντί του ισο­γεί­ου.

Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε πράγ­μα­τι ότι η πλημ­με­λής επι­τή­ρη­ση που άσκη­σε η εκ­παι­δευ­τι­κός επί των μα­θη­τών της συ­γκε­κρι­μέ­νης τάξης απο­δει­κνύ­ε­ται από το γε­γο­νός του ότι αυτή δεν αντι­λή­φθη­κε ολωσ­διό­λου ούτε το ότι η θα­νού­σα είχε ανε­βεί στο περ­βά­ζι του ανοι­χτού πα­ρα­θύ­ρου, αλλά ούτε και την πτώση της από αυτό στα σκα­λιά της ει­σό­δου του σχο­λι­κού κτη­ρί­ου, παρά μόνο όταν την ενη­μέ­ρω­σε σχε­τι­κά ένας άλλος μα­θη­τής της ίδιας τάξης.

Τους συγ­γε­νείς του παι­διού εκ­προ­σώ­πη­σε ο δι­κη­γό­ρος κ. Γ. Μαυ­ρο­μά­της.