“Δεν φανταζόμαστε ποτέ, ότι θα φτάναμε στο τέλος της ζωής μας στην εξαθλίωση”-Επιστολή στον πρωθυπουργό

Συντα­ξιού­χος ανα­γνώ­στης της «Εφη­με­ρί­δας των Συντα­κτών» έγραψε μια ανοιχτή επι­στολή προς τον πρω­θυ­πουργό Αλέξη Τσίπρα, την οποία δεν του την έστειλε, αλλά παρα­κά­λεσε να τη δημο­σιεύσω, για να δια­βα­στεί από όλη την κυβέρ­νηση, τους βου­λευ­τές και τους εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες αδι­κη­μέ­νους και εξα­θλιω­μέ­νους συντα­ξιού­χους, οι οποίοι πλη­ρώ­νουν την κρίση με συνε­χείς άγριες περι­κο­πές των συντά­ξεών τους. Γράφει ο φίλος συντα­ξιού­χος ανα­γνώ­στης και αντι­γράφω:

«Κύριε πρω­θυ­πουργέ, είχατε την τύχη να γεν­νη­θείτε το 1974, τη χρονιά που κατέρ­ρευσε η επτά­χρονη τυραν­νία της στρα­τιω­τι­κής χούντας και ο ελλη­νι­κός λαός με ένα καθαρό, ελεύ­θερο δημο­ψή­φι­σμα έλυσε ορι­στικά το πρό­βλημα της δια­κυ­βέρ­νη­σής του με την εγκα­θί­δρυση της Προ­ε­δρευο­μέ­νης Δημο­κρα­τίας και την κατάρ­γηση της μοναρ­χίας.

» Είχατε την τύχη, λοιπόν, να μεγα­λώ­σετε σε ένα ελεύ­θερο καθε­στώς, να σπου­δά­σετε χωρίς να σας ζητή­σουν πιστο­ποι­η­τικό κοι­νω­νι­κών φρο­νη­μά­των, να πολι­τι­κο­ποι­η­θείτε και να επι­λέ­ξετε από τα μαθη­τικά σας χρόνια τον δρόμο της πολι­τι­κής, προ­φα­νώς με τη φιλο­δο­ξία μια μέρα να κυβερ­νή­σετε τη χώρα. Τα κατα­φέ­ρατε.

»Τεθή­κατε επι­κε­φα­λής κόμ­μα­τος της Αρι­στε­ράς, αυξή­σατε τη δύναμή του, το οδη­γή­σατε στην εκλο­γική νίκη και σχη­μα­τί­σατε κυβέρ­νηση μετά τις εκλογές της 25ης Ιανουα­ρίου 2015. Προ­ε­κλο­γικά υπο­σχε­θή­κατε πολλά και σε εμάς τους συντα­ξιού­χους, οι οποίοι περι­μέ­ναμε δικαί­ωση από μια αρι­στερή κυβέρ­νηση.

»Από τη θέση της εξου­σίας, όμως, βρε­θή­κατε αντι­μέ­τω­πος με την αλήθεια και την πραγ­μα­τι­κό­τητα, δηλαδή με τερά­στια προ­βλή­ματα, μεταξύ των οποίων και το ασφα­λι­στικό, οπότε ανα­γκα­στή­κατε να εγκα­τα­λεί­ψετε τις προ­ε­κλο­γι­κές υπο­σχέ­σεις. Παρα­πέμ­ψατε το ασφα­λι­στικό σε επι­τροπή «σοφών», το πόρισμα της οποίας ξεσή­κωσε θύελλα αντι­δρά­σεων, με απο­τέ­λε­σμα να μην το υιο­θε­τή­σει η κυβέρ­νηση, η οποία, όμως, δεν έχει έτοιμο δικό της ολο­κλη­ρω­μένο σχέδιο, αλλά σκόρ­πιες σκέψεις.

»Και όμως, κύριε πρω­θυ­πουργέ, υπάρ­χουν λύσεις σε όλα τα προ­βλή­ματα, αρκεί να τολ­μή­σετε να πάρετε σωστές πολι­τι­κές απο­φά­σεις, όπως πήρε, όταν χρειά­στηκε, η δική μου γενιά, που αντι­με­τώ­πισε πολύ σοβα­ρό­τε­ρες κατα­στά­σεις, αντι­στά­θηκε, δεν γονά­τισε, ξεπέ­ρασε τη μιζέρια και παρέ­δωσε στις νεό­τε­ρες γενιές μια άλλη Ελλάδα, την οποία δυστυ­χώς οδή­γη­σαν στην οικο­νο­μική και κοι­νω­νική κρίση δημιουρ­γώ­ντας ένα τερά­στιο δημόσιο χρέος.

»Οι πάνω των 70 χρόνων σημε­ρι­νοί συντα­ξιού­χοι, αλλά και πιο νέοι, δεν φαντα­ζό­μα­στε ποτέ, μετά όσα φοβερά πέρασαν οι γονείς μας, ότι θα φτάναμε προς το τέλος της ζωής μας σε κατά­σταση εξα­θλί­ω­σης, κατά­θλι­ψης και απελ­πι­σίας, με πολλούς από εμάς να έχουν κατα­λή­ξει στις ουρές των συσ­σι­τίων για ένα πιάτο φαγητό.

»Οσοι γεν­νη­θή­καμε πριν από τον Β’ Παγκό­σμιο Πόλεμο γνω­ρί­σαμε τη φρίκη της ξένης κατοχής, την πείνα, την ανέχεια, τον θάνατο, τους χιλιά­δες νεκρούς και σακα­τε­μέ­νους, την προ­σφυ­γιά από τα καμένα χωριά στις μεγάλες πόλεις. Πριν πάρουμε μια ανάσα ελευ­θε­ρίας με το τέλος του πολέμου, βυθί­στηκε η χώρα στην αιμα­το­χυ­σία του εμφύ­λιου σπα­ραγ­μού.

»Στον Πόλεμο, στην Κατοχή και στον Εμφύλιο έχασε η χώρα τα πιο άξια παιδιά της. Οσα από­μει­ναν πήραν τον δρόμο της μετα­νά­στευ­σης στην Αμερική, την Αυστρα­λία, τον Καναδά, ακόμη και στη Γερ­μα­νία, τη χώρα των ηττη­μέ­νων, που πρό­σφερε στους νικητές του πολέμου δουλειά!

»Με νέους αγώνες και θυσίες, ιδίως της νεο­λαίας, στις δεκα­ε­τίες του 1950 και του 1960 άνοιξε ο δρόμος για τη δημο­κρα­τία και μια ανθρώ­πινη ζωή για τους εργα­ζό­με­νους, τον οποίο έκλεισε η απρι­λιανή δικτα­το­ρία. Και πάλι αγώνες και θυσίες δικαί­ω­σαν τις γενιές του «1-1-4″» και του «15% προίκα στην Παιδεία». Οι κύριες και επι­κου­ρι­κές συντά­ξεις στις δικές μου γενιές δεν χαρί­στη­καν από κανέναν. Καλύ­φθη­καν με εισφο­ρές εργα­ζο­μέ­νων και εργο­δο­τών και τα ασφα­λι­στικά ταμεία απέ­κτη­σαν σοβαρά απο­θε­μα­τικά, τα οποία κατα­λή­στευσε συστη­μα­τικά το κράτος, με απο­τέ­λε­σμα να οδη­γη­θεί σε κατάρ­ρευση το ασφα­λι­στικό σύστημα. Δεν ήταν μόνο η ληστεία, αλλά στα Ταμεία φόρτωνε το κράτος και δικές του υπο­χρε­ώ­σεις.

»Εχω κρα­τή­σει ένα φυλ­λά­διο με τίτλο «Οδηγός του ασφα­λι­σμέ­νου» (έκδοση της διοι­κή­σεως του ΙΚΑ, Φεβρουά­ριος 1976) στο οποίο ανα­φέ­ρε­ται ότι το ΙΚΑ βοηθά το κράτος σε ορι­σμέ­νους τομείς της δρα­στη­ριό­τη­τάς του. Και τους απα­ριθ­μεί:

α) Για την προ­ώ­θηση των εξα­γω­γών επι­στρέ­φει τις εργο­δο­τι­κές εισφο­ρές για ορι­σμένα εξα­γό­μενα προ­ϊ­ό­ντα.

β) Για την ανά­πτυξη της επαρ­χίας εισπράτ­τει μειω­μέ­νες εισφο­ρές από τις επαρ­χια­κές βιο­μη­χα­νίες

γ) Για την ανά­πτυξη του του­ρι­σμού επι­στρέ­φει τμήμα των εισφο­ρών στα ξενο­δο­χεία όπου δια­μέ­νουν ξένοι του­ρί­στες.

δ) Δίνει συντά­ξεις στους πρό­σφυ­γες ομο­γε­νείς από Τουρκία, Αίγυπτο, Ρου­μα­νία, Αλβανία. Επίσης το ΙΚΑ ανέλαβε τις υπο­χρε­ώ­σεις πολλών Ταμείων που είχαν χρε­ο­κο­πή­σει (καπνερ­γα­τών, τρο­χιο­δρο­μι­κών κ.ά.).

»Σημεί­ωνε η τότε διοί­κηση του ΙΚΑ: «Πάνω στο τερά­στιο αυτό έργο, που αθόρυβα επι­τε­λεί το ΙΚΑ, στη­ρί­ζει και την αξίωσή του να έλθη αρωγός το κράτος με ετήσιες επι­χο­ρη­γή­σεις από τον κρατικό προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό και είναι ευτύ­χημα για τους ασφα­λι­σμέ­νους ότι το κράτος άρχισε να το ενι­σχύει οικο­νο­μικά».

»Η ενί­σχυση, όμως, δεν κάλυψε όσα έχασε το ΙΚΑ και όλο το ασφα­λι­στικό σύστημα από τις συνε­χείς κρα­τι­κές αφαι­μά­ξεις. Τώρα ήρθε η ώρα της αλή­θειας και εσείς θα πρέπει να επι­λέ­ξετε μία από τις δύο λύσεις: α) Θα συνε­χί­σετε τις περι­κο­πές των συντά­ξεων, όπως τις ανήγ­γειλε ο υπουρ­γός Εργα­σίας κ. Κατρού­γκα­λος. β) Θα δημιουρ­γή­σετε ένα ταμείο στή­ρι­ξης του ασφα­λι­στι­κού συστή­μα­τος, στο οποίο θα μετα­βι­βα­στεί κρατική περιου­σία, που είναι περιου­σία του λαού. Την απόφασή σας θα κρίνει η Ιστορία».