Η αλληλεγγύη της Καλύμνου σε έκθεση φωτογραφίας στο Βερολίνο

Την αν­θρω­πιά και το σε­βα­σμό με τον οποίο οι αλ­λη­λέγ­γυοι πο­λί­τες της Κα­λύ­μνου υπο­δέ­χο­νται τα θύ­μα­τα πο­λέ­μου, κα­τα­γρά­φει αυτές τις ημέ­ρες ο Αμε­ρι­κα­νός φω­το­γρά­φος Marcus Rhinelandere ο οποί­ος βρί­σκε­ται στο νησί συ­γκε­ντρώ­νο­ντας υλικό για μια έκ­θε­ση φω­το­γρα­φί­ας που θα πραγ­μα­το­ποι­ή­σει με συ­να­δέλ­φους του σε πέντε με­γά­λες πό­λεις της Γερ­μα­νί­ας με­τα­ξύ των οποί­ων το Βε­ρο­λί­νο, το Μό­να­χο και το Αμ­βούρ­γο.

Θέμα της έκ­θε­σης- την οποία στη­ρί­ζει και χρη­μα­το­δο­τεί γνω­στός Γερ­μα­νός συγγ­γρα­φέ­ας- είναι η σχέση με­τα­ξύ αλ­λη­λέγ­γυου και πρό­σφυ­γα. Για το λόγο αυτό εδώ και δυο μέρες βρί­σκε­ται στα προ­σφυ­γι­κά κα­τα­λύ­μα­τα της Κα­λύ­μνου απα­θα­να­τί­ζο­ντας το τε­ρά­στιο αν­θρω­πι­στι­κό έργο που επι­τε­λεί η Ομάδα Στή­ρι­ξης Με­τα­να­στών και Προ­σφύ­γων του Πο­λι­τι­στι­κού Συλ­λό­γου Κα­λύ­μνου “Η Πρό­ο­δος”.

O Marcus Rhinelandere κα­τά­γε­ται από τις ΗΠΑ, αλλά με­γά­λο κομ­μά­τι της ζωής του τα τε­λευ­ταία χρό­νια το έχει αφιε­ρώ­σει τα­ξι­δεύ­ο­ντας στην Ευ­ρώ­πη και σε άλλες ηπεί­ρους.

12088492_182727328732057_2939102193601145071_nΤο προ­σφυ­γι­κό ζή­τη­μα τον εν­δια­φέ­ρει ως άν­θρω­πο και ως φω­το­γρά­φο τα­ξι­δεύ­ο­ντας στα πιο «καυτά μέρη» της προ­σφυ­γιάς, αρχής γε­νο­μέ­νης από την Λιβύη κα­τα­γρά­φο­ντας με τον φω­το­γρα­φι­κό του φακό το φευ­γιό των προ­σφύ­γων, συ­νε­χί­ζο­ντας και πα­ρα­κο­λου­θώ­ντας την από­βα­σή τους στη Σι­κε­λία και στη Μάλτα για να βρε­θεί στα σύ­νο­ρα Συ­ρί­ας- Τουρ­κί­ας κι από κει ακο­λου­θώ­ντας τους στα τουρ­κι­κά πα­ρά­λια, όπου από το Μπό­ντρουμ έφθα­σε στα ελ­λη­νι­κά νησιά ξε­κι­νώ­ντας από την Κω, περ­νώ­ντας από την Κά­λυ­μνο και προ­γραμ­μα­τί­ζο­ντας το επό­με­νο διά­στη­μα να βρε­θεί στη Λέρο, στη Σάμο, στη Χίο και στη Μυ­τι­λή­νη.

Στό­χος του είναι να με­τα­βεί στην Ει­δο­μέ­νη, στην Κρο­α­τία και σε άλλες χώρες της Κε­ντρι­κής Ευ­ρώ­πης.

Βάσει των όσων έχει δει και κα­τα­γρά­ψει τα τε­λευ­ταία χρό­νια τα­ξι­δεύ­ο­ντας σε όλα τα προ­α­να­φε­ρό­με­να μέρη, έχει δια­πι­στώ­σει πως στα ελ­λη­νι­κά νησιά οι πρό­σφυ­γες οπλί­ζο­νται με δύ­να­μη και πολύ θε­τι­κά συ­ναι­σθή­μα­τα λόγω της αλ­λη­λεγ­γύ­ης που τους προ­σφέ­ρε­ται απλό­χε­ρα, της ζε­στής υπο­δο­χής που τυγ­χά­νουν, του κλί­μα­τος και της φυ­σι­κής ομορ­φιάς που αντι­κρί­ζουν πα­τώ­ντας στε­ριά. Πρό­κει­ται για ψυ­χι­κά εφό­δια-όπως λέει- που θα τους δώ­σουν δύ­να­μη για να συ­νε­χί­σουν το αβέ­βαιο τα­ξί­δι τους το οποίο προ­δια­γρά­φε­ται πολύ πιο δύ­σκο­λο και επι­κίν­δυ­νο.

Η ιστο­ρία λοι­πόν στη σε­λί­δα της για τη με­γά­λη φυγή του ΄15, θα γρά­φει πως στην Κά­λυ­μνο υπο­δε­χθή­κα­με τους επι­ζή­σα­ντες ενός άγριου πο­λέ­μου αν­θρώ­πι­να και με σε­βα­σμό. Ότι ήμα­σταν άν­θρω­ποι! Και θα υπάρ­χουν και φω­το­γρα­φι­κά ντο­κου­μέ­ντα γι’ αυτό!

kalymnosola.wordpress.com