«Μου στοίχισε η ελλιπής προετοιμασία»

Επέ­στρεψε από την Ελβετία η αθλή­τρια του Ποδη­λα­τι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου «Μεσό­γειος» Ελένη Τσαβαρή, η οποία από τις 14 έως τις 18 Οκτω­βρίου, έλαβε μέρος, εκπρο­σω­πώ­ντας τα εθνικά μας χρώματα, στο Ευρω­παϊκό πρω­τά­θλημα πίστας ELITE.

H ελλιπής προ­ε­τοι­μα­σία, καθώς ο αγώνας δεν ήταν στόχος της, όπως επίσης και το γεγονός ότι η ενη­μέ­ρωση για την συμ­με­τοχή έγινε στις 29 Σεπτεμ­βρίου, αλλά πολύ περισ­σό­τερο το άγχος της «πρω­το­εμ­φα­νι­ζό­με­νης», δεν της επέ­τρεψε να παρου­σιά­σει το καλύ­τερο της εαυτό.

Έτσι, στο OMNIUM (αγώ­νι­σμα συν­δυα­σμέ­νης βαθ­μο­λο­γίας 6 αγω­νι­σμά­των μέσα σε δύο μέρες), κατέ­λαβε την 17η θέση ανάμεσα σε 20 συμ­με­τέ­χο­ντες, ενώ στα 3000m. ατο­μι­κής κατα­δί­ω­ξης, κατε­τάγη 22η μεταξύ 25 συμ­με­τε­χό­ντων.

Η ίδια περιέ­γραψε την εμπει­ρία της στο Ευρω­παϊκό πρω­τά­θλημα:

«Θα ήθελα σήμερα, να ξανα­έ­τρεχα, αλλά με την εμπει­ρία του σήμερα, και όχι του Σάβ­βα­του, που μπήκα στον αγώνα σαν το ψάρι έξω από το νερό, χωρίς εμπι­στο­σύνη στον εαυτό μου, παρα­συρ­μένη από τις σημαίες των ομάδων, τα ονόματα που έβλεπα μέχρι χτες στην τηλε­ό­ραση, το γεμάτο κόσμο και θόρυβο στάδιο, την αίγλη ενός ευρω­παϊ­κού πρω­τα­θλή­μα­τος. Μπήκα στο scratch και ξέχασα τις οδηγίες του προ­πο­νητή μου, τη προ­πό­νηση μου και το μόνο που με ένοιαζε ήταν μήπως μείνω από το γκρουπ!

Είχε έρθει η ώρα από την κινού­μενη άμμο! Πολλές φορές ο Σπύρος έχει ανα­φερ­θεί σε αυτό το συναί­σθημα που βιώνει ο αθλητής κατά τη διάρ­κεια του αγώνα ,αλλά ειλι­κρινά πρώτη φορά στα πολλά χρόνια που κάνω πρω­τα­θλη­τι­σμό το νιώθω. Μάταια ο Στέρ­γιος μου μίλαγε, μάταια ο Σπύρος από το τηλέ­φωνο προ­σπα­θούσε να με διορ­θώ­σει και να με βοη­θή­σει όσο μπο­ρούσε (σ.σ. ανα­φέ­ρε­ται στους προ­πο­νη­τές της, Σπύρο Ταντή και Στέργιο Σαλ­πα­δήμο). Στο pursuit έκανα χρόνο που στην ανοιχτή πίστα στη Ρόδο στην προ­πό­νηση δεν κάνω. Στον απο­κλει­σμό δεν κατά­λαβα αν ξεκί­νησε ο αγώνας. Άγχος, απειρία, κατα­στροφή.

Την επόμενη μέρα και παρόλο που είχα τρέξει τρεις αγώνες την προη­γού­μενη,στο pursuit ξεκί­νησα απί­στευτα γρήγορα (11ο καλύ­τερο πέρασμα στα 1000m), ένιωθα καλά, αλλά με πρόδωσε ο πολύ γρή­γο­ρος ρυθμός στις τέσ­σε­ρις πρώτες, πάλι ξεχά­στηκα από τις οδηγίες που είχα. Στο 500ρι μπήκα χρε­ω­μένη αμέσως μετά τα 3000m., εντάξει δεν είναι και το καλύ­τερο μου, 39.6 που είναι ότι καλύ­τερο επίσημο έχω φέρει. Στο lap δε φόρτωσα το πάτημα, ενώ στους πόντους όταν κατέ­βηκα, κατά­λαβα ότι δεν είχα προ­σπα­θή­σει , δεν είχα κου­ρα­στεί , δεν είχα τρέξει. Το συμπέ­ρα­σμα είναι ,ότι αν δεν έχουμε σημα­ντι­κούς και δυνα­τούς αγώνες στα πόδια μας, δε μπο­ρούμε να στα­θούμε πουθενά.

Αν δεν υπάρχει πλάνο αγώνων και πάμε με ελλιπή προ­πο­νη­τική και ψυχο­λο­γική προ­ε­τοι­μα­σία σε τέτοιους αγώνες, τότε όταν τελειώ­νουν θα νιώ­θουμε ότι αδι­κή­σαμε τον εαυτό μας εμείς οι ίδιοι τελικά.

Ειλι­κρινά, αν σήμερα ξανα­έ­τρεχα, πιστεύω ότι θα ήμουν του­λά­χι­στον 5 θέσεις πιο ψηλά από χτες. Αλλά δυστυ­χώς ο αγώνας τελεί­ωσε χτες. Μέσα από την καρδιά μου, θα ήθελα να ευχα­ρι­στήσω την Ε.Ο.Π. που μου έδωσε την δυνα­τό­τητα να συμ­με­τά­σχω σε μια τέτοια σπου­δαία διορ­γά­νωση, τον ομο­σπον­διακό προ­πο­νητή κ. Στέργιο Σαλ­πα­δήμο για ότι έκανε προ­κει­μέ­νου να με βοη­θή­σει όλες αυτές τις μέρες, τους συνα­θλη­τές μου και τον κ. Κώστα Βολι­κάκη που με την εμπει­ρία του μου έδωσε κου­ρά­γιο, το σύλλογο μου Μεσό­γειο Ρόδου, που κάλυψε τα έξοδα συμ­με­το­χής μου και τέλος τον προ­πο­νητή μου, που πιστεύει ακόμα σε μένα και προ­σπα­θεί να με κρατάει σε υψηλό αντα­γω­νι­στικό επίπεδο, σε πείσμα άλλων που προ­σπα­θούν χρόνια να με βγάλουν στη ”σύνταξη”».