Την πρώτη απόφαση πανελληνίως με την οποία αναγνωρίζεται σε συμβασιούχο που προσελήφθη μετά την εφαρμογή του νόμου Παυλόπουλου, τον Ιούλιο του 2004 ότι καλύπτει πάγιες και διαρκείς ανάγκες και ως εκ τούτου συνδέεται με αναπτυξιακή εταιρεία του δημοσίου με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, εξέδωσε το Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου (διαδικασία εργατικών διαφορών).
Πρόκειται επιπλέον και για την πρώτη θετική απόφαση που εκδόθηκε μετά την υπ΄αριθμ. 7/2011 απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου.
Οι αρεοπαγίτες έκριναν ότι, πριν από την τελευταία αναθεώρηση του Συντάγματος στις 17.4.2001, δεν απαγορευόταν η μετατροπή των συμβάσεων εργασίας από ορισμένου χρόνου σε αορίστου.
Η μετατροπή αυτή των συμβάσεων, σύμφωνα με τους δικαστές, κρίνεται κάθε φορά από τα δικαστήρια, σύμφωνα με τις διατάξεις της εργατικής νομοθεσίας (Ν. 2112/1920), σε συνδυασμό με τα άρθρα 281 και 671 του Αστικού Κώδικα και υπό το «πέπλο» του άρθρου 25 του Συντάγματος.
Δηλαδή, τα δικαστήρια αποφασίζουν εάν οι απασχολούμενοι με σύμβαση εργασίας ορισμένου χρόνου καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες της επιχειρησιακής μονάδας του Δημοσίου και ευρύτερου δημόσιου τομέα που εργάζονται. Και σε καταφατική περίπτωση μετατρέπουν τις συμβάσεις από ορισμένου σε αορίστου χρόνου. Μάλιστα, η Ολομέλεια υπογραμμίζει ότι ο Ν. 2112/1920 παρέχει πληρέστερη προστασία και από τη μεταγενέστερη Κοινοτική Οδηγία 1197/70 (που κυρώθηκε με το Π.Δ. 81/2003), εφόσον πρόκειται για διαδοχικές συμβάσεις ορισμένου χρόνου που καλύπτουν πραγματικά πάγιες και διαρκείς ανάγκες της υπηρεσίας που απασχολούνται.
Εν πάση περιπτώσει με την υπ΄αριθμ. 134/2011 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ρόδου (πρόεδρος κ. Λάζαρος Βαλσαμής) δικαιώθηκε ο κ. Εμμανουήλ Κουκιαϊνης του Παντελή, που στράφηκε κατά της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Δωδεκανήσου και της αναπτυξιακής εταιρείας «Πρόοδος ΑΕ».
Ο ως άνω συμβασιούχος ξεκίνησε την εργασία του την 15η Νοεμβρίου 2004 και με διαδοχικές ανανεώσεις της σύμβασής του παρέμεινε στην εταιρεία μέχρι την 31η Ιουλίου 2009 οπότε και υπέβαλε αγωγή.
Το δικαστήριο έκρινε ότι οι σχέσεις εργασίας του είχαν τα χαρακτηριστικά ενιαίας σύμβασης εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, ενώ ο χρονικός περιορισμός της διάρκειας των αλλεπάλληλων συμβάσεων του ενάγοντος δεν εδικαιολογείτο από λόγους αντικειμενικούς ήτοι από τη φύση ή το είδος των υπηρεσιών που παρείχε ούτε από τη φύση και το είδος των καλυπτόμενων αναγκών αλλά έγιναν λόγω έλλειψης μόνιμου προσωπικού.
Τον κ. Κουκιαϊνη εκπροσώπησε το δικηγορικό γραφείο Κόκκινου.
-Στο μεταξύ χθες το Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου (τμήμα ασφαλιστικών μέτρων) με την υπ΄αρθμ. 1248/2011 απόφαση του απέρριψε την αίτηση του ναυπηγού, πρώην Αντιδημάρχου Ροδίων και Πολιτευτή της Νέας Δημοκρατίας κ. Νικολάου Χαραλάμπη.
Ο κ. Χαραλάμπης είχε ζητήσει να αναγνωριστεί ότι απασχολήθηκε στη Δημοτική Επιχείρηση Ύδρευσης και Αποχέτευσης Καλλιθέας (Δ.Ε.Υ.Α.Κ) υπό καθεστώς εργασιακής σχέσεως εξαρτημένης εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου.
Ο κ. Χαραλάμπης εξέθεσε στην αίτησή του ότι από την πρόσληψή του μέχρι και σήμερα παρέχει τις υπηρεσίες του ανελλιπώς, με πλήρες ωράριο και χωρίς διακοπή στη Δ.Ε.Υ.Α.Κ. ως Γενικός Διευθυντής.
Επεσήμανε ότι η πρόσλησή του δεν υπόκειται στη διαδικασία πρόσληψης μέσω του Α.Σ.Ε.Π. και ότι εργάστηκε στη Δ.Ε.Υ.Α.Κ. δυνάμει διαδοχικών συμβάσεων ορισμένου χρόνου, παρά το γεγονός ότι η επιχείρηση όφειλε με απόφαση του Δ.Σ. να αναγνωρίσει και να μετατρέψει την εργασιακή του σχέση σε ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου.
Επεσήμανε επιπλέον ότι παρά το ζήλο και την υπευθυνότητα με την οποία ασκεί το λειτούργημά του, και την γενικότερη αναγνώριση από το κοινωνικό σύνολο για τις παρεχόμενες υπηρεσίες του ενημερώθηκε από τους εκπροσώπους της Δ.Ε.Υ.Α.Κ ότι για τυπικούς λόγους δεν προτίθενται να συνεχίσουν να αποδέχονται τις υπηρεσίες του μετά την 28/02/2011, ημερομηνία κατά την οποία λήγει η τελευταία σύμβαση εξηρτημένης εργασίας, που συνήψε.
Το Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου έκρινε ότι η αίτηση ήταν μη νόμιμη αφού η τυχόν παραδοχή της θα οδηγούσε αμέσως και ευθέως στην αναβίωση και ενεργοποίηση της εριζόμενης εργασιακής σχέσης των διαδίκων γεγονός που αποτελεί ανεπίτρεπτη ικανοποίηση του ασφαλιστέου ουσιαστικού δικαιώματος και δημιουργεί αμετάκλητη κατάσταση που αντίκειται στις κείμενες διατάξεις και στις γενικές αρχές του δικαίου των ασφαλιστικών μέτρων.
