Επιστολή “καμπανάκι” προς τον Α. Τσίπρα από Άτομα με Αναπηρία

Επι­στολή προς τον πρω­θυ­πουργό Αλέξη Τσίπρα απέ­στειλε σήμερα, Παρα­σκευή, η Εθνική Συνο­μο­σπον­δία Ατόμων με Ανα­πη­ρία (Ε.Σ.Α.μεΑ.), ζητώ­ντας την άμεση ενί­σχυση των εισο­δη­μά­των των Ατόμων με Ανα­πη­ρία και την άρση όλων των αδικιών και μορφών διά­κρι­σης σε βάρος τους, που όπως υπο­στη­ρί­ζουν έχουν συντε­λε­στεί τα τελευ­ταία χρόνια.

«Αδιαμ­φι­σβή­τητα τα άτομα με ανα­πη­ρία και χρόνιες παθή­σεις και οι οικο­γέ­νειές τους έχουν πληγεί με τον πιο σκληρό τρόπο από την οικο­νο­μική κρίση και τις ορι­ζό­ντιες μνη­μο­νια­κές πολι­τι­κές» ανα­φέ­ρει η επι­στολή και παράλ­ληλα κατα­θέ­τει το δια­χρο­νικό αίτημά της για τον σχε­δια­σμό και την εφαρ­μογή ενός Εθνικού Προ­γράμ­μα­τος για την Κοι­νω­νική Ένταξη και την κοι­νω­νική προ­στα­σία των ατόμων με ανα­πη­ρία, χρόνιες παθή­σεις και των οικο­γε­νειών τους.

«Απευ­θυ­νό­μα­στε στον πρω­θυ­πουργό με πλήρη γνώση της κατά­στα­σης της χώρας και τους ζητούμε χωρίς περι­στρο­φές να προ­στα­τεύ­σει πρα­κτικά και ουσια­στικά τα Άτομα με Ανα­πη­ρία και χρόνιες παθή­σεις και τις οικο­γέ­νειες τους» δηλώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο πρό­ε­δρος της Ε.Σ.Α.μεΑ. Γιάννης Βαρ­δα­κα­στά­νης.

Για τη σκληρή πραγ­μα­τι­κό­τητα που βιώνουν τα Άτομα με Ανα­πη­ρία στην Ελλάδα της κρίσης, μιλά ο πρό­ε­δρος της Πανελ­λή­νιας Ομο­σπον­δίας Σωμα­τείων Γονέων και Κηδε­μό­νων ΑμεΑ Γιάννης Λυμ­βαίος.

Λόγω της ελλι­πούς χρη­μα­το­δό­τη­σης τα τελευ­ταία χρόνια, τα προ­βλή­ματα που αντι­με­τω­πί­ζουν οι δομές για τα άτομα αυτά είναι τερά­στια. Όπως λέει χαρα­κτη­ρι­στικά ο κ. Λυμ­βαίος, η λει­τουρ­γία τους στη­ρί­ζε­ται σε μεγάλο μέρος στις προ­σπά­θειες που κατα­βάλ­λουν οι γονείς.

Τα Κέντρα Ημε­ρή­σιας Φρο­ντί­δας και τα Κέντρα Διη­μέ­ρευ­σης για τα Άτομα με Ανα­πη­ρία λει­τουρ­γούν κυρίως από γονείς ατόμων με ανα­πη­ρία μέσω των συλ­λό­γων που έχουν δημιουρ­γή­σει.

Οι χρη­μα­το­δο­τή­σεις που λαμ­βά­νουν τα Κέντρα αυτά, «τα τελευ­ταία χρόνια έχουν μειωθεί σε ποσοστό άνω του 60%, σε κάποιες περι­πτώ­σεις και 70% και μπο­ρείτε να κατα­λά­βετε τι επι­πτώ­σεις έχει η μείωση αυτή» λέει ο Γιάννης Λυμ­βαίος. Εξαι­τίας αυτού, παρα­τη­ρού­νται συχνά καθυ­στε­ρή­σεις στις πλη­ρω­μές των εργα­ζό­με­νων με απο­τέ­λε­σμα τα προ­βλή­ματα να συσ­σω­ρεύ­ο­νται.

«Το χει­ρό­τερο από όλα είναι ότι αυτή η χρη­μα­το­δό­τηση που τους δίνεται, τους δίνεται με τερά­στια καθυ­στέ­ρηση, με μία πάρα πολύ γρα­φειο­κρα­τική δια­δι­κα­σία. Μέχρι να λάβουν τη χρη­μα­το­δό­τηση αυτή διο­γκώ­νο­νται όλα τα προ­βλή­ματα. Όταν τα ίδια τα άτομα με ανα­πη­ρία, είναι μέσα σε αυτές τις δομές και τους παρέ­χο­νται υπη­ρε­σίες ειδικής εκπαί­δευ­σης, ειδικής αγωγής, υπη­ρε­σίες απο­κα­τά­στα­σης, υπη­ρε­σίες δημιουρ­γι­κής απα­σχό­λη­σης, οι οποίες λόγω αυτών των περι­κο­πών και της κατά­στα­σης αυτής δεν παρέ­χο­νται απρό­σκο­πτα, αλλά προ­βλη­μα­τικά, κατα­λα­βαί­νετε ότι δεν έχουν τις υπη­ρε­σίες που χρειά­ζο­νται» σημειώ­νει ο κ. Λυμ­βαίος.

Ο ίδιος προ­σθέ­τει ότι «η ποιό­τητα των παρε­χό­με­νων υπη­ρε­σιών δεν έχει μειωθεί. Λόγω των θυσιών των γονέων δια­τη­ρεί­ται. Έχει περιο­ρι­στεί όμως, όταν για παρά­δειγμα οι εργα­ζό­με­νοι ανα­γκά­ζο­νται να διεκ­δι­κή­σουν τα δεδου­λευ­μένα με διά­φο­ρες απερ­για­κές κινη­το­ποι­ή­σεις. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο κάθε εργα­ζό­με­νος διεκ­δι­κεί. Αυτό έχει αντί­κτυπο και στα Άτομα με Ανα­πη­ρία και στην οικο­γέ­νεια τους γιατί ανα­γκά­ζο­νται τα άτομα αυτά να παρα­μέ­νουν στο σπίτι. Οι γονείς πρέπει να είναι από πάνω τους συνεχώς, χωρίς να μπορούν να τους προ­σφέ­ρουν αυτά που ένας ειδικός μπορεί μέσα σε ένα τέτοιο κέντρο».

Οι Στέγες Υπο­στη­ρι­ζό­με­νης Δια­βί­ω­σης, που επίσης λει­τουρ­γούν στην πλειο­νό­τητα τους από γονεϊ­κούς φορείς, έχουν ξεκι­νή­σει να κλεί­νουν, λόγω έλλει­ψης πόρων, δημιουρ­γώ­ντας σοβαρό πρό­βλημα σε εκα­το­ντά­δες Άτομα με Ανα­πη­ρία.

«Πρό­κει­ται για δομές οι οποίες έχουν φτια­χτεί από εμάς τους γονείς προ­κει­μέ­νου να απο­α­συ­λο­ποι­η­θούν, να απο-ιδρυματοποιηθούν τα άτομα αυτά και να δια­βιούν μέσα στην κοι­νό­τητα, όπως ακριβώς θα δια­βιούσε ο κάθε άνθρω­πος χωρίς ανα­πη­ρία. Έκλεισε η πρώτη που δημιουρ­γή­θηκε στη Ναύ­πα­κτο και τα άτομα που έμεναν εκεί ανα­γκά­στη­καν να επι­στρέ­ψουν στο οικο­γε­νειακό τους περι­βάλ­λον, υπε­ρή­λι­κων γονέων. Μάλιστα, σε κάποιες περι­πτώ­σεις δεν υπάρ­χουν πλέον γονείς, οπότε κατα­λα­βαί­νετε και το τερά­στιο κοι­νω­νικό θέμα που δημιουρ­γεί­ται» κατα­λή­γει ο Γιάννης Λυμ­βαίος.