Η Ελλάδα της Κυριακοπούλου και του Ζυλιέν

Από τη μια, η πρωτιά του πρό­σφυγα Ζυλιέν στις Πανελ­λα­δι­κές. Ο 20χρονος «δρα­πέ­τευσε» από την Αφρική τον Νοέμ­βριο του 2011. Πλέον, είναι πρώτος εισα­κτέος στο ΤΕΙ Ηλε­κτρο­λό­γων Μηχα­νι­κών Πειραιά, με 18.500 μόρια.

Λεπτο­μέ­ρεια ουσίας: Ήταν παρά­νο­μος μετα­νά­στης και πριν από 4 χρόνια δεν μιλούσε Ελλη­νικά.

Από την άλλη, η «χάλκινη» Κυρια­κο­πού­λου στο επί κοντώ, στο Παγκό­σμιο Πρω­τά­θλημα, στο Πεκίνο. Ήρθε 3η στον τελικό, με άλμα στα 4,80, φέρ­νο­ντας στην Ελλάδα το 21ο μετάλ­λιο σε Παγκό­σμιο Πρω­τά­θλημα Ανοι­κτού Στίβου.

Λεπτο­μέ­ρεια ουσίας: Η χώρα μας είχε να πάρει μετάλ­λιο σε παγκό­σμιο από το 2007.

Αφού τελειώ­σεις με τα συχα­ρί­κια και τα «μπράβο», ρώτα τους τι έχουν αντι­με­τω­πί­σει μέχρι τώρα.

Ρώτα τον Ζυλιέν τι δυσκο­λίες πέρασε όχι μόνο στην πατρίδα του, αλλά και στη δικιά σου.

Ζήτα του να σου πει πώς τα πέρασε ως «παρά­νο­μος μετα­νά­στης», επί τρεις μήνες, στα κρα­τη­τή­ρια του Έβρου, και τι έκανε για να ζήσει περι­πλα­νώ­με­νος στο κέντρο της Αθήνας.

Πώς τον αντι­με­τώ­πι­σαν κάποιοι συμπο­λί­τες σου που θεωρούν πως «όλοι οι μαύροι είναι φονιά­δες» – μέχρι να φτάσει, ευτυχώς, στο φιλό­ξενο Κέντρο της Κόνι­τσας.

Μετά, μπορείς να ρωτή­σεις τη Νικόλ για τις δυσκο­λίες που αντι­με­τώ­πισε στην ενα­σχό­λησή της με τον αθλη­τι­σμό.

Για τους άλλοτε παγω­μέ­νους ή άλλοτε «σάουνα» χώρους προ­πό­νη­σης, με την οροφή των γηπέδων να στάζει, με το τερέν να έχει κάνει λακ­κού­βες από την έλλειψη συντή­ρη­σης.

Για τους φύλακες που δεν ανοί­γουν τα στάδια, για τους επι­στά­τες που δεν ανάβουν τα φώτα στα γήπεδα.

Άστη να σου μιλήσει, γενι­κό­τερα, για την έλλειψη υλι­κο­τε­χνι­κής υπο­δο­μής στον ελλη­νικό στίβο.

Και οι δύο, θα έχουν να σου πουν πάρα πολλά για την προ­σπά­θειά τους, με δάκρυα στα μάτια.

Κι αν αυτή τη στιγμή κρατούν ακόμα στα χέρια τις ανθο­δέ­σμες για τις επι­τυ­χίες τους, ο δρόμος που περ­πά­τη­σαν μέχρι να επι­τύ­χουν τον στόχο τους δεν ήταν στρω­μέ­νος με ροδο­πέ­ταλα. Τ

Τώρα, όμως, διάολε, έχουν στα χέρια τους συγ­χα­ρη­τή­ρια τηλε­γρα­φή­ματα από την πολι­τική και πολι­τειακή ηγεσία, που εξαίρει την προ­σπά­θειά τους και την πίστη τους για επι­τυ­χία, μπλα-μπλα…

Μη γελιό­μα­στε. Αυτή είναι η Ελλάδα που αγω­νί­ζε­ται υπό αντί­ξοες συν­θή­κες -οι άνθρω­ποι που μένουν στην Ελλάδα, πιο σωστά- η πάλη με συνε­χείς δυσκο­λίες, το σφίξιμο στα δόντια για εσω­τε­ρικό κου­ρά­γιο, η διεκ­δί­κηση της κορυφής ή ενός καλύ­τε­ρου αύριο.

Η προ­σπά­θεια χωρίς, τις περισ­σό­τε­ρες φορές, καμία ουσια­στική βοήθεια από την πολι­τεία.

Και αύριο, όταν τα φώτα σβήσουν από πάνω τους, η Νικόλ θα συνε­χί­σει να αντι­πα­λεύει συνα­θλη­τές από άλλες χώρες, που έχουν επεν­δύ­σει στα ταλέντα των σπορ, και να προ­πο­νεί­ται σε ξεχαρ­βα­λω­μένα στάδια.

Την ίδια στιγμή, χιλιά­δες «παρά­νο­μοι μετα­νά­στες» θα στοι­βά­ζο­νται στη χώρα μας επι­ζη­τώ­ντας μια καλύ­τερη δια­βί­ωση, αλλά δεν θα μπο­ρέ­σουν ποτέ να ξεχω­ρί­σουν όπως ο Ζυλιέν, επειδή, απλώς, δεν θα έχουν ποτέ την ίδια τύχη.

Σήκω, λοιπόν, να τους χει­ρο­κρο­τή­σεις ξανά. Το αξίζουν…

(Σπύρος Σερα­φείμ)